Навiны
«Што ні восень гэткі знак нам дарэчы...Яшчэ і як!»
Леташнім летам адзін мужчынка ў вёску паехаў: дровы нарыхтоўваў, дах перакрываў, студню чысціў, сена касіў... Адпачываў, карацей, і па поўнай праграме: калі двойчы, калі тройчы на дзень на рэчку хадзіў. Спачатку ў плаўках купаўся, потым — асмялеў: усё роўна ж нікога няма? На бераг неяк вылез, галаву ўгору задраў, стаіць, абсыхае... Аж чуе — шоргат нейкі... Аж бачыць — прыгажуня ідзе: напрасткі, да яго і такая... Сэрца зайшлося!
Падводзім чарговыя вынікі чытацкага конкурсу
Хто не чуў крылатага «Век жыві — век вучыся»? Хто не прамаўляў (прычым тут жа!), што «ўсё роўна дурнем памрэш»? І як жа памыляўся, бо дурні тут зусім ні пры чым: рымскі філосаф, паэт і дзяржаўны дзеяч Сенека Малодшы іх наогул не згадваў. Ён казаў: «Век жыві — век вучыся таму, як належала б жыць».
Жарсці па Міле... Ці Марусі?
...Калі ў цёплы вераснёўскі дзень парог нашай школы пераступіў новы (а ўжо ж прыгожы!..) настаўнік матэматыкі Іван Лявонавіч, маладыя каляжанкі набралі ў грудзі паветра з немым воклічам: «Ах!» Потым пачулі, што чалавек жанаты, і тут жа выдыхнулі: «Вох!»
Ад любові да нянавісці… І наадварот
Той вельмі даўні суботні вечар 13 студзеня выдаўся дужа ветраным, снежным... Але ж час варажбы ніхто не адмяняў?
Веру!.. Любому зверу?
Гэту гісторыю я пачуў ад сваёй знаёмай гадоў колькі таму. Далей — з яе слоў, як запомніў.
«Кіно да... кіна»
У той вельмі даўні, але ж памятны вечар над нашай вёскай вісела яркая поўня, пад святлом яе снег (а намяло ў той год вышэй за платы) ярка пераліваўся, блішчэў, а ўжо як рыпеў пад нагамі... Мы, мясцовая моладзь, са смехам шыбавалі ў клуб. Хлопцы па дарозе снежкамі шпурлялі ў дзяўчат, тыя з віскам ухіляліся ды ўцякалі, а то, зляцеўшыся разам, навальваліся на некага з кавалераў — «тапілі» ў халоднай гурбе.
