Сеткавае выданне zviazda.by

Толік і Дзіма — не толькі суседзі, але і досыць блізкія сябры: на работу ходзяць разам, дамоў вяртаюцца ўдвух, па дарозе абмяркоўваюць розныя справы, іншы раз могуць збочыць на піва, а неяк — у кветкавы кіёск: Дзіма букет купіў.

Баек ды розных гісторый пра рыбалку і рыбакоў — лічыць не злічыць: і праўдзівых, і непраўдзівых... Да ўсіх я стаўлюся з разуменнем, бо чалавек мой — таксама рыбак: калі-нікалі нядрэнны ўлоў дадому прыносіць. Але ж зараз гаворка не пра яго, не пра мужа, а пра суседа, які на рыбалку ў нашу вёску прыязджае ажно з Масквы. Не раз пыталася ў яго, навошта гэтак далёка, няўжо бліжэй вадаёмаў няма? «Ёсць, — кажа, — але тут і рыба смачнейшая, і лавіць яе цікавей».

Вясёлыя гісторыі чытачоў.

Не ведаю, як іншыя, а я дык не вельмі люблю размаўляць з жанчынамі, бо ў іх жа — ну, у большасці — дзве тэмы на языках: альбо якія геніяльныя іх дзеці і ўнукі (а чужыя — дык дрэнныя-тупыя), альбо што варылі-купілі... Карацей — нічога цікавага.

— Я дома, — гукнуў з парога Іван. — Галодны як воўк. Пакорміш?