Сеткавае выданне zviazda.by

Выданне было прадстаўлена ў сценах МДУ ім Куляшова, студэнтам якога калісьці быў Аляксандр Лукашэнка. На сустрэчу з прадстаўнікамі аўтарскага калектыву Аляксандрам Радзьковым і Алесем Карлюкевічам прыйшлі выкладчыкі і студэнты ВНУ, грамадскія дзеячы, усе тыя, хто цікавіцца палітычным жыццём краіны. Кніга багата ілюстраваная дакументамі і фатаграфіямі, шмат з якіх публікуюцца ўпершыню. З асабістых дакументаў кіраўніка дзяржавы тут можна ўбачыць залікоўку студэнта, пахвальная граматы, рукапісныя нататкі.

Сёлета ў інтэрнэце з’явіўся сайт «Некропаль Беларусі». Яго аўтар і распрацоўшчык — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Галіна Бяляева. Сайт актыўна напаўняецца, і дапамагаюць у гэтым народнай выбранніцы яе выбаршчыкі. Яны, дарэчы, і прапанавалі стварыць сайт.

У канцы мінулага года Прэзідэнт Беларусі падпісаў закон, які спрашчае рэгістрацыю зямельных участкаў і здзелкі з імі, а таксама прадоўжыў да 1 студзеня 2028 года так званую зямельную амністыю. Тэма гэта ў беларусаў надзвычай надзённая, бо яшчэ цягам трох гадоў можна будзе па спрошчанай сістэме ўзаконіць самавольна занятыя кавалкі зямлі. А падобных выпадкаў па многіх прычынах (галоўная з якіх — што зямля побач з участкамі руплівых гаспадароў пуставала) у нашых вёсках нямала. І гэта пытанне — менавіта легалізацыя занятай калісьці нікому не патрэбнай на той момант зямлі — для нашых законапаслухмяных людзей надзвычай актуальнае. Прынамсі, на нядаўнім адзіным дні прыёму, які члены Савета Рэспублікі праводзілі ў Мінскай вобласці, «зямельная амністыя» была ў топе самых папулярных зваротаў.

Жыхары Чэрыкава ўпісалі слаўныя старонкі ў гісторыю барацьбы беларускага народа супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

Штогод 22 сакавіка беларусы ўспамінаюць журботную дату — Дзень памяці ахвяр Хатынскай трагедыі. У гэты дзень у 1943 годзе карнікі ўвайшлі ў вёску Хатынь. Яе жыхароў сагналі ў хлеў і падпалілі, а тых, хто выбягаў, расстрэльвалі. Усяго было знішчана 149 жыхароў, і, што самае страшнае, сярод іх было 75 дзяцей... Беларусь памятае пра тую страшную трагедыю, пра нечалавечыя зверствы фашыстаў і іх памагатых. Яскравы доказ таму — масавае ўсенароднае ўскладанне кветак у мемарыяльным комплексе «Хатынь», якое адбылося ў гэту суботу. Аддаць даніну памяці ахвярам Хатынскай трагедыі прыехалі тысячы беларусаў з усіх куткоў нашай краіны.

Баявыя медалі «За адвагу» і «За баявыя заслугі» — асаблівыя ўзнагароды. Падчас вайны іх уручалі за выключную храбрасць падчас бою. У рукі магілёўскіх пошукавікаў трапілі тры ўзнагароды, якія належалі Івану Наслюку, Іларыёну Кіркалаву, Сяргею Кунцэвічу. Ветэраны іх калісьці страцілі і пошукавікі прыклалі намаганні, каб устанавіць іх родных.

Вайна прыйшлася на маладосць таленавітага юнака з краснапольскай вёскі Высокі Барок, яму быў усяго 21 год, калі яна пачалася. Аляксей Пысін удзельнічаў у баях на Заходнім, Калінінскім, Ленінградскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскім франтах, быў двойчы паранены, меў баявыя ўзнагароды, у тым ліку медаль «За адвагу». Пасля вайны пачынаў працоўную біяграфію ў рэдакцыі краснапольскай раённай газеты, быў рэдактарам чэрыкаўскай раёнкі, працаваў таксама ў абласной газеце «За Радзіму», якая потым памяняла назву на «Магілёўская праўда». Пэўны час узначальваў Магілёўскае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў БССР.

Нягледзячы на тое што мікразоны Падгорная і Падміколле — гэта цэнтр старадаўняга Магілёва, дабрацца сюды няпроста. Знаходзяцца яны ў маляўнічай нізіне, а з горадам іх злучаюць, лічы, адна дарога і восем лесвіц. Жыве тут амаль дзве тысячы чалавек, забудова выключна прыватная, можна сказаць: вёска ў горадзе.

14 сакавіка пашпарты, падарункі і віншаванні атрымалі дзеці, якія паспелі вызначыцца сваімі талентамі і здольнасцямі, з чатырох абласцей. Заўтра акцыя працягнецца.

Гонар, патрыятызм, грамадзянскі доўг для Уладзіміра Каралёва — не проста словы. У канцы 70-х мінулага стагоддзя напружаная абстаноўка на паўднёвых граніцах СССР і ваенныя падзеі ў суседнім Афганістане прымусілі савецкі ўрад прыняць рашэнне аб уводзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў на тэрыторыю чужой краіны.