Сеткавае выданне zviazda.by

Беларусь збіраецца выбудоўваць зладжаныя эканамічныя адносіны з КНДР на ўзаемавыгаднай аснове. Аб гэтым заявіў журналістам намеснік прэм’ер-міністра Юрый Шулейка, які ў складзе беларускай дэлегацыі прысутнічаў на перагаворах лідараў дзвюх краін, паведаміла БелТА.

Чаму ў адных усё атрымліваецца, а ў іншых — не? Уся праўда аб сіле мыслення

Вы заўважалі, як часта ў размовах з сябрамі або ў стужцы сацсетак сёння мільгаюць словы «траўма», «асабістыя межы», «прыняцце сябе» або «бяспечнае асяроддзе»? Яшчэ 15-20 гадоў таму псіхалагічная лексіка была прэрагатывай прафесіяналаў, а сёння ёю карыстаюцца практычна ўсе. Гэта не выпадковасць, а частка вялікага сацыяльнага трэнду, які называюць псіхалізацыяй грамадства.

Псіхалогія «донжуана»: што хаваецца за пастаяннай зменай партнёрак  

«Зраблю заўтра». Ці знаёмае вам пачуццё, калі важны праект «гарыць», а вы раптам з энтузіязмам прымаецеся за прыбіранне, сартуеце старыя фота ці вывучаеце рэцэпты страў, якія ніколі не прыгатуеце? Калі так, запрашаем у клуб пракрастынатараў — па розных ацэнках, у яго ўваходзіць ад 20 % да 90 % дарослага насельніцтва.

У большасці выпадкаў адносіны разбураюцца не з-за кахання, а з-за ўнутранай няўстойлівасці партнёра. Чалавек, няздольны на шчырую эмацыянальную сувязь або гатовы іграць ролю ў адносінах без сапраўдных пачуццяў, становіцца перашкодай для іх развіцця. Як распазнаць такіх людзей і зразумець, што яны няздольныя для здаровых адносін — у нашым артыкуле.

Патэлефанаваў брат, каб павіншаваць з днём нараджэння. Бачымся, на жаль, рэдка, хаця жывём не за белым светам, а толькі ў розных абласцях Беларусі. Голас у трубцы такі родны, знаёмы, цёплы, нібы брат стаіць побач, толькі не бачу, як змяніўся знешне, бо ён прынцыпова не хоча карыстацца інтэрнэтам. Пэўна, гэта ўзрост... Старэйшы ж за мяне аж на 10 гадоў.

Вы сустракаліся некалькі месяцаў, а можа і гадоў. Вы памятаеце яго складанасці на працы, дні нараджэння ўсіх яго сяброў, гатуеце яго любімыя стравы. Вы церпіце яго рэдкія званкі, адмененыя спатканні, нявызначанасць у адносінах. Вы тлумачыце сяброўкам (і ў першую чаргу — сабе), што ён проста такі, заняты, ранімы, што яму патрэбен час. А потым, аднойчы, ловіце сябе на думцы: чаму мяне не цэняць? Чаму не выбірае канчаткова, не беражэ, успрымае як данасць? Ісціна простая і няёмкая: тое, што дастаецца без намаганняў, рэдка ўтрымліваецца з павагай. Гэта пра ўнутраную каштоўнасць, самапавагу і здаровыя межы, якія, калі ёсць, ствараюць прастору для выбару.