Навiны
«Нам засталася спадчына...»
«Хай пасядзяць на шыі, пакуль яшчэ малыя...»
Што было — было (можа, нават з вамі калісьці?), а таму зусім няцяжка ўспомніць, альбо ўявіць
Мары павінны збывацца...
Класіка:
«Живя, умей все пережить:
Печаль, и радость, и тревогу —
Чего желать? О чём тужить?
День пережит — и слава Богу!»
...Завядзёнка — перш чым падзякаваць яму ды ўславіць — «сесці на тэлефон», распытаць асобных, як жывыя-здаровыя, што чуваць.
Неба дало згоду
Што праўда, тое праўда: шлюбы вершацца на нябёсах, а ўжо шчаслівымі ці нешчаслівымі іх робяць тыя, хто ходзіць па зямлі.
Колькі нам хадзіць яшчэ разам
Кажуць, самае карыснае практыкаванне для рук — гэта пералічванне грошай. Яно здольнае суцішыць боль у суставах, нармалізаваць ціск, палепшыць зрок, а потым — знешні выгляд, гардэроб, нават жыллёвыя ўмовы!
Якое дрэва, такі і клін, які бацька, такі сын?
Праўду кажуць: не мела баба клопату — купіла парася.
«Добрыя людзі тут недалёка, добрыя людзі, з вамі так лёгка...»
Словы лечаць і калечаць...
Чаго не зробіш для Федзі?!
Гэта здарылася позняй вясной гадоў восем таму. Сужэнцы Генадзь і Марына не мелі клопату, як той казаў, — з’ездзілі на базар, купілі парсючка. А ўжо ж невялічкага, рабенькага, з доўгім лычыкам... Ну хоць карціну з яго малюй! Ніводнаму з папярэднікаў гаспадары мянушак не прыдумлялі, а вось гэтага Марына Федзем назвала.
