Сеткавае выданне zviazda.by

Так называлася выстаўка аднаго дня, арганізаваная ў дзень паказу оперы Уладзіміра Солтана (паводле Уладзіміра Караткевіча) «Дзікае паляванне караля Стаха». У тэатр «прыехалі» экспанаты Музея старабеларускай культуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі — і пра кожны з іх можна было атрымаць інфармацыю з разгорнутым тлумачэннем спецыялістаў, што гэта за рэч і як яе выкарыстоўвалі нашы продкі. Атрымаўся выдатны пралог да оперы, бо ў яе сцэнаграфічным рашэнні выкарыстаны шмат якія даўнія рэчы, сэнс і сімвалізм якіх мае значэнне да разумення твора, ды і гукі часам можна пачуць, нібыта з самой даўніны...

Ёсць час, калі пошта — у топе па наведваннях. А хочацца ўсе пытанні вырашыць хутка. Мне дапамагла дзяўчына па імені Надзея, якая працуе ў аддзяленні паштовай сувязі № 4 горада Бярозы, што на Брэстчыне. Яна расказала і пра тое, якія пасланні нам часам рыхтуе жыццё.

Беларускі саюз мастакоў — адна з найстарэйшых творчых арганізацый, скіраваная на стварэнне і захаванне мастацкіх каштоўнасцей краіны. Але не менш важны досвед існавання ў розныя часы: саюз вядзе сваю гісторыю з далёкага 1938 года, а некаторыя яго сябры маюць нават больш гадоў за плячыма і маглі б распавесці пра тое, як час уплывае на творцаў і мастацтва. Таму што вядомы моманты ў гісторыі, калі асобныя мастакі былі ўдзельнікамі і сведкамі драматычных падзей. Вядомы і моманты, калі выбар мастацкі і маральны ішлі поруч, а голас творцаў быў важкім у грамадстве. У апошнія гады ў беларускай мастацкай прасторы таксама адбываецца трансфармацыя, якую адчуваюць і самі творцы, і людзі, якія сочаць за выстаўкамі. Хочацца зразумець: якія арыенціры для сябе бачыць адзін з найбуйнейшых творчых саюзаў краіны?

Ад сустрэч з размовамі пра асабістае і агульначалавечае да маштабных і значных выставак, ад спеваў на прадпрыемствах і проста на вуліцы да вялікіх канцэртаў — рэспубліканская грамадска-культурная акцыя робіць свае яркія прыпынкі ў розных раёнах сталіцы нашай краіны, ладзячы імпрэзы для людзей розных узростаў і прафесій, такім чынам, праз незабыўныя падзеі і святочную атмасферу, яднаючы грамадзян Беларусі.

«Марафон адзінства» не мог працаваць у сталіцы ў тым жа фармаце, у якім працаваў у іншых гарадах, — адзначыў прадстаўнік рабочай групы па арганізацыі і правядзенні акцыі, дырэктар ТАА «Музычная медыякампанія» Андрэй Гузель. Яно і не дзіўна: насельніцтва мегаполіса — пятая частка ўсёй краіны. У сталіцы мерапрыемствы праходзяць на працягу пяці дзён. І кожнае — уражвае.

Трэці дзень Рэспубліканскай грамадска-культурнай акцыі ў Мінску — гэта больш за тузін адрасоў, безліч удзельнікаў ад малога да вялікага, але самае галоўнае — натхненне, якое дорыць адчуванне, што ты — частка нечага агульнага, моцнага і прыгожага, імя якому — Беларусь.

За ўрачыстасцю назвы — эпоха беларускага мастацтва. І яе знакавыя і вельмі ўплывовыя асобы — творцы, якія ў апошнія трыццаць гадоў ажыццявілі значныя праекты альбо вылучыліся ўласнымі работамі. Аптымістычная «Восень» героя Беларусі Міхаіла Савіцкага — яна дыхае жыццём! Народны мастак Беларусі Аляксандр Кішчанка, які быў найбольш вядомы сваімі манументальнымі габеленамі, прадстаўлены невялікім жывапісным палатном «Дождж».

Артыстка, матацыклістка і проста прыгажуня... Па аналогіі з вядомым фільмам так можна сказаць пра гэтую дзяўчыну. І нават больш, таму што яна таленавітая і валодае цудоўным голасам, які ў 2024 годзе прывёў яе салісткай у Вялікі тэатр Беларусі. Яркі дэбют маладой опернай артысткі на легендарнай сцэне не здарыўся знянацку. Нягледзячы на юны ўзрост, яна ўжо была лаўрэатам міжнародных конкурсаў, папрацавала з рознымі філарманічнымі калектывамі, акцёрскую загартоўку прайшла ў Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры. А душа хацела чагосьці больш складанага. Марыя наогул не шукае лёгкіх шляхоў, і, нягледзячы на зразумелы і натуральны для вакалістаў клопат пра галоўны інструмент — голас, — яна стала ў Беларусі першай опернай спявачкай-байкершай...

«Трэба ехаць!» — падумае турыст-аптыміст, даведаўшыся, што статус «культурная сталіца» ў 2025 годзе атрымала Іванава, што на Брэстчыне. І мае рацыю, бо гэта той выпадак, калі старажытны Янаў трымае марку ўсяго Палескага краю, тут жылі і працягваюць працаваць людзі, якія паказваюць прыклад любові да радзімы.

З дзіцінства ў нас закладзена думка пра тое, што ў пераднавагодні час магчымыя цуды, таму ёсць імкненне стварыць іх найперш для малых. Цікаўныя бацькі ведаюць: каб у дзіцяці было сапраўднае адчуванне казкі, трэба звярнуцца па дапамогу да прафесіянальных чараўнікоў. І тут адкрываюцца дзіўныя магчымасці. Таму што амаль усе тэатры Беларусі ў святочна-калядны час запрашаюць на прэм’еры навагодніх казак.