Сеткавае выданне zviazda.by

Бяроза трымае марку

Больш твораў з нацыянальным характарам у высокіх жанрах оперы і балета — гэта пастаяннае пажаданне, скіраванае ў большай ступені ў боку Вялікага тэатра Беларусі. Але сёлета ініцыятыву перахоплівае Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр, у складзе якога ёсць балетная трупа. І нараджаецца спектакль «Купалле», які можна назваць нацыянальным творам.

«Што наша жыццё? Гульня!..» — згадвалася падчас прэм’еры аднаактавых балетаў пад агульнай назвай «Скокі» ў Вялікім тэатры Беларусі. Нехта гуляе з лёсам, імкнучыся кінуць яму выклік, не разумеючы рэальных магчымасцяў звычайнага чалавека. Нехта гуляе з каханнем, падмяняючы пачуццё сексуальным інстынктам, без думак пра тое, што ёсць мяжа, за якой разняволенасць ператвараецца ў смерць душы і нават фізічнае знішчэнне. А можна гуляць з мастацтвам, прынамсі, галоўны балетмайстар тэатра Ігар Колб сваімі пастаноўкамі прымушае задумацца пра тое, што ўспрыманне мастацкіх з’яў суб’ектыўнае і шмат у чым залежыць ад чаканняў, з якім мы ідзем, напрыклад, у тэатр. Бо для кагосьці мае значэнне найперш балет як мастацтва харэаграфіі, а хтосьці, успрымаючы агулам тое шоу, што зроблена на сцэне: ну, эфектна ж…

Гiсторыя цi не для кожнага — гэта найперш школьныя ўрокi, дзякуючы якiм прыходзiла разуменне пра жыццё народаў у часе. А ўрокi жыцця даюцца кожнаму для таго, каб папоўнiць гiсторыю свайго роду годнымi справамi, вартымi памяцi нашых продкаў. Пра гэта думалася пасля размовы з мастацтвазнаўцам Барысам Лазукам: у Беларусi ёсць на што звярнуць увагу, а то i перагледзець свае ўласныя адносiны да рэчаў, якiя могуць захоўвацца ў сям’i з часоў сiвой даўнiны...

Ён пачнецца ўжо ў панядзелак на святочным тыднi дзеля таго, каб падкрэслiць пераемнасць духоўных i творчых традыцый, распавяла Алена Куракiна, рэктар Беларускай дзяржаўнай акадэмii музыкi.

Хочаш адчуць «Подых вясны», а тут недзе яшчэ «Срэбраная зіма»... Глядзіш на карціны і думаеш: такія неспадзяванкі ў нас бываюць. А ўсё адно грэе думка: якое б ні было надвор’е, а ты на радзіме. Так, відаць, і Міхаіл Карпук адчуваў: «У родным краі» — гэта заўсёды дома.

Вялікія шафы з дыпломамі, узнагародамі — амаль паўстагоддзя працы Бярозаўскага мясакансервавага камбіната адлюстраваны ў «зале славы» прадпрыемства. Толькі за мінулы год дзясятак высокіх адзнак на розных конкурсах, у тым ліку прэмія ўрада ў галіне якасці. І аб’ёмы ўражваюць. На прадпрыемстве лічаць, што на якасць гатовага прадукту ўплывае кожны этап: пачынаючы з вырошчвання жывёлы і заканчваючы работай у цэхах і гандлем. Пакупнікі ахвотна бяруць смачную прадукцыю.

«...Іду па калідорах будынка тэатра імя Янкі Купалы, разглядаю партрэты на сценах. Раптам бачу: нехта вельмі падобны на майго дзеда... Аказалася, гэта Янка Купала», — так рэжысёр Сяргей Фядотаў пастараўся выказаць прыязнасць да нашай краіны перад прэм’ерай сваёй пастаноўкі «Каханне і галубы» ў Беларускім дзяржаўным маладзёжным тэатры.