Сеткавае выданне zviazda.by

Старыя кадры кінахронікі могуць перасягнуць сучасныя фільмы па эмацыянальным уздзеянні: ці не з-за таго, што ёсць адчуванне мінулага і людзей, якіх ужо няма? Асабліва, калі гэта кінахроніка ваеннага часу, а тыя, хто яе здымаў, рабілі сваю справу ў надзвычайных сітуацыях.

Унікальны перасовачны музей «Цягнік Перамогі» прыбыў у Беларусь і свой першы прыпынак зрабіў у Брэсце, перадае БелТА.

Калі ехаць праз аграгарадок Рэкта па трасе Горкі — Орша, немагчыма не звярнуць увагі на мемарыял з 8 стэл. На іх пазначаны больш за 600 прозвішчаў. Гэта жыхары 22 вёсак Рэкцянскага сельсавета, якія пайшлі на вайну і не вярнуліся. Сімвалічныя свечка і журавы нагадваюць пра боль і смутак па абарваных вайной жыццях, якія захоўваюць у сэрцах нашчадкі. Помніку ўсяго два гады, дагэтуль гэтыя імёны заставаліся практычна ў невядомасці.

«У імя захавання гістарычнай памяці».

Жанчыны Вялікай Айчыннай.

Кітай гатовы сумесна з Беларуссю цвёрда стаяць на варце вынікаў Другой сусветнай вайны і міжнароднай справядлівасці. Аб гэтым заявіў намеснік старшыні Пастаяннага камітэта 14-га Усекітайскага сходу народных прадстаўнікоў, старшыня Камітэта высокага ўзроўню па супрацоўніцтве паміж заканадаўчымі органамі Беларусі і Кітая Чжан Цінвэй на сустрэчы з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, перадае БелТА.

Сярод 15 спектакляў, якія ўваходзілі ў праграму, былі пастаноўкі гасцей — Нацыянальнага драматычнага тэатра Расіі (Александрынскага тэатра) з Санкт-Пецярбурга. Акрамя таго, сваю пастаноўку «А зоры тут ціхія» на кітайскай мове паказалі навучэнцы тэатра-студыі Еўсцігнея Міровіча Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Дзякуючы ўдзельнікам з сяброўскіх краін фестываль становіцца міжнародным і дазваляе казаць пра подзвіг нашага народа на ўвесь свет. Прынамсі, пра гэта сказаў Руслан Чарнецкі, які з’яўляецца міністрам культуры Беларусі, але тэатралы яго ведаюць як дзеючага артыста. На фестывалі ў яго была асаблівая роля — адзначыць лаўрэатаў.

Год 1941-ы ў сям’ю Свістуновых прынёс шмат гора. Перад самай вайной здарыўся пажар, у ім загінула чатырохгадовая дачушка Надзя. Аднагадовую Ніну бацька паспеў тады вынесці з агню.

Рэжысёр, сцэнарыст Іван Паўлаў належыць да тых творцаў, для каго важна кожнай сваёй карцінай нагадваць гледачу пра значнае, вечнае, выклікаючы жывыя эмоцыі. З яго апошніх работ аўдыторыя прыгадае кінастужкі «Падрыў», «Час вярнуцца», якія апавядаюць пра лёсы людзей ва ўмовах вайны. Кожная з іх — не проста вандроўка ў гісторыю мінулага, але і магчымасць ацаніць учынкі герояў, натхніцца прыкладамі іх самаахвярнасці.