Такім чынам з месца ў кар’ер. 

Горад, вечар, аўтобус — можна сказаць, пусты, але ж варта было зайсці, падняцца ў салон, як побач падхапіўся мужчынка, сказаў: — Сядайце. 

Дзякую. Саджуся і — выдаткі прафесіі — крадком пазіраю ў бок джэнтльмена: спрабую вызначыць «матывы ўчынку». Гэта значыць, ён адчувае мужчынам сябе? Жанчынай мяне, ці... 

Анекдот. Той жа аўтобус і тыя ж двое. Ён уступае месца. Яна (манерна): «О, дзякуй-дзякуй! З вашага боку гэта настолькі велікадушна!» — «Вось гэта? Якраз такі не, — хмыкае спадарожнік. — Гэта, каб вы, бабы, меней трындзелі, што мы, мужчыны, бачым толькі прыгожых». 

Даруем «герою» яго камплімент; прызнаем, што «не трындзець» з нагоды і без нам сапраўды цяжка, а таму…

Убачце розніцу

Вечар. Тэатр, які пачынаецца з вешалкі. На ёй у гардэробе мы пакідаем сваю вопратку, пазіраем у блізкае люстэрка і...

Можна сказаць, вачыма Анатоля Яфрэмавіча, які прыйшоў сустракаць Новы год да Людмілы Пракопаўны (Эльдар Разанаў «Службовы раман»), бачым Алісу 

Фрэйндліх, дакладней — яе гераіню, якая папраўляе на сабе адразу... усё: прычоску, макіяж, акуляры, трохі цеснаватую ці проста даўно ненадзяваную сукенку, пацеркі...

Яе спадарожнік (як, дарэчы, і абсалютная большасць мужчын), глянуўшы ў тое ж велізарнае люстэрка, не папраўляе на сабе нічога: ён адбіткам цалкам задаволены.

Час цудаў

Пятровіча хлебам не кармі, дай што-небудзь змарозіць!

Днямі і ўжо цямком ён з вёскі прыехаў, ад цешчы гасцінцаў навёз. Ля пад’езда «распалавініў»: нешта забраў з багажніка, занёс у кватэру, нешта (рук не хапіла ды і стаміўшыся...) пакінуў у машыне — назаўтра забраў.

З пакункамі — прычым досыць цяжкімі — зайшоў у пад’езд: толькі данёс да ліфта, суседка адтуль.

— Вы што, — здзівілася, згледзеўшы сумкі, — ужо ў краму схадзілі?!

Пятровіч, вокам не міргнуўшы:

— Дык ёсць жа сэнс! У нашай цяпер — новая акцыя: хто першы прыйдзе, задарма ўсё бярэ. Я во, бачыце...

Не паспеў пахваліцца: ліфт зачыніўся — павёз яго ўверх.

Суседка пехам пайшла — з пад’езда на вуліцу. А ўжо там куды?..

Ну хто ж гэта ведае?

Магчыма, у той магазін, каб распытаць пра акцыю. Іх жа шмат цяпер. Дык мо ёсць і такая: першаму — задарма?

Кола

Нехта мудра заўважыў, што жыццё — як універмаг, дзе можна знайсці ўсё, апроч таго, што напраўду трэба.

Але ж мы пакуль не трацім надзею: сярод процьмы самых розных мужчынскіх маек спрабуем знайсці найлепшую.

Іншыя пакупніЦЫ (у велічэзным аддзеле хоць бы адзін мужчына!), здаецца, таксама.

— Вось вы б якую ўзялі? — паклаўшы на кранштэйн пяць штук 60-га (?!) памеру, пытае маленькая жанчынка гадоў 40.

З пяці — выбіраць (да таго ж для незнаёмца) куды прасцей! А што складаней, дык гэта ўстрымацца і не спытаць, каму ж, якому волату ці волатАМ, кабета рыхтуе абноўкі?

— Ды сыну з мужам. Яны ў мяне абодва носяць балахоны, любяць усё свабоднае.

Любоў дыктуе моду. Ці мода — любоў?

Вожык — ён зразумеў бы...

Пытанне «на засыпку»: хто ведае, колькі каньяку трэба дадаць у каву, каб раніца была добрай?

Зрэшты, гэта — колькі ні дадай — спосаб дарагаваты: тую ж раніцу можна палепшыць танней — кароценькім школьным сачыненнем. Даслоўна: «Жыл был йожык. Он любил павеселицца, пакачацца, паваляцца на траве. Всё лета он висилился, качался, валялся. Наступила осень. Он залес ф сваё дупло, лёх и сдох. Вот и всё!» А шкада!

Прыяцелька расказвала, як калісьці, яшчэ студэнтамі, яны ездзілі на цаліну, як працавалі там пад кіраўніцтвам аксакала Мурада Мурадавіча, як той успамінаў Маскву: сваю вучобу на курсах, прагулянкі па вуліцах, паездкі ў метро...

Падчас самай першай заўважыў, што ўсе чытаюць.

Ён таксама ўмеў — купіў сабе кніжку. З ёй назаўтра ж зайшоў у вагон, сеў, не гледзячы разгарнуў, падняў галаву, каб пафарсіць, што ён — як усе.

— Дедушка, вы вверх ногами книжку держите, — заўважыла нейчае дзіця.

Дзед — хутчэй па вачах ды рухах — зразумеў, пра што гэта, і паправіўся — кніжку перакруціў.

А вось дзе ў яе ногі, сцяміць не мог! Гэта «йожыку» было б зразумела. Калі б не восень, не «дупло». І не «лёх».

Можна гэтак... Можна так?

У Анюты дзве кватэры. У адной — яны з дачушкай жывуць, другую здаюць кватарантам — на год, на два, па дамове. Усё ж капейка, хоць часам, як кажа гаспадыня, яе і не хацелася б, бо адна з кватарантак мела моду па начах на галаве хадзіць, розныя гулянкі ладзіць, другая забылася выключыць пліту — з усімі адсюль наступствамі...

За новую кватарантку сваякі паручыліся: маўляў, надзейны чалавек — праблем ніякіх не будзе, прынамсі, у гаспадыні.

...Праблемы, як аказалася, у самой кватаранткі: з мужам яны ў разводзе. Сынка гадуюць, можна сказаць, па чарзе: тыдзень малы жыве з мамай, тыдзень — з бацькам. Усё па справядлівасці, усім добра.

Ці ўсё ж...

Лепшае — вораг добрага

Вечар. Дом. Кухня. Посуд — шум вады з-пад крана і нейкі яшчэ? Ды ціхі, настойлівы? Але ж гэта не мабільнік?! Не дамафон? Не таймер? Не ў суседкі справа?

Гэта — нарэшце дайшло — тэлефон, хатні, правадны. Ён столькі месяцаў маўчаў, што нават «голас» яго забыўся! А некалі ж... 

І зусім, здаецца, нядаўна?!

З людзьмі таксама бывае: здаюцца такімі патрэбнымі, блізкімі, нават незаменнымі! А потым з’яўляюцца новыя і...

Як ёсць, так ёсць.

«І не адгэтуль мы сыходзім...»

На той час сям’я ў Пятроўны была вялікай: муж, двое дзяцей, чатыры сястры з мужамі, восем пляменнікаў-пляменніц...

Яны любілі збірацца разам. Дамаўляліся, прычым загадзя, на чыёй «тэрыторыі», хто што згатуе-спячэ, прыбіраліся самі і прыбіралі дзяцей (там жа мяняліся іхнімі рэчамі), цуд, як добра сядзелі! Вясёлыя, галасістыя ўсе — па маладосці любілі пасмяяцца-паспяваць. Ды і патанчыць былі б не супраць, калі б месца было. «Вось дабудуем Лідзіну дачу», — марылі ўсе. І такі ж будавалі!

Цуд, які атрымаўся дамок: з дубовымі падрубамі, з вялікімі вокнамі, з гаражом і падвалам, з прасторнай гасцёўняй, з дзвюма спальнямі на першым паверсе і дзвюма на другім... Толькі жыві, як здавалася, толькі прымай гасцей!

Вось гэтага, на жаль, гаспадыня і не паспела: сэрца падвяло.
Гаспадар (дзеці паразляталіся) гадоў колькі яшчэ паездзіў, папрацаваў (пераважна адзін) і таксама здаўся: не тыя гады, не тое здароўе.

Думаў выставіць «аб’ект» на продаж і не змог, бо столькі ўкладзена працы і столькі душы...

Пустуе дамок.

Летась, у лістападзе (па дарозе было), заязджалі «праведаць» і найперш — як ні дзіўна — убачылі не яго, а... траву — аж чырвона-жоўтую ад яблыкаў-ападкаў.

Назбіралі найлепшых, паклалі на стол, паселі па баках на знаёмых лавачках — пачаставаліся, пашкадавалі, што няма гаспадыні, якая нам так рада была — некалі раней...

— І цяпер, — зляцеўшы на зямлю, «сказаў» апошні яблык. І тым самым нагадаў такое аптымістычнае:

А раптам 

створана ў прыродзе

Усё на іншыя лады

І не адгэтуль мы сыходзім,

А ў час вяртаемся туды.