Прамысловага ўжо сапраўды няма. Можна параўнаць і стаўленне да мірнага атама — гэта насамрэч ядзерны аргумент развіцця дзяржавы. Па літоўскаму Ігналіну гуляюць еўрапейскія вятры перамен — вятры халодных і галодных перамен. Каб дагадзіць брусельскаму лобі, атамныя кампетэнцыі былі дашчэнту знішчаны, прамысловыя прадпрыемствы — зачынены. «Зялёную» павестку «старэйшыя браты» па ЕС ператварылі ў чырвонае святло для развіцця. Менавіта з дапамогай псеўдаэкалагічнага парадку дня глабалізатары «аптымізуюць» кампетэнцыі шэрагу краін. «Зялёная» эканоміка — інструмент легітымнай экспрапрыяцыі прамысловых магутнасцяў. Такім чынам драпежнікі капіталізму краіны-лімітрофы ператвараюць у «веганаў», каб не блыталіся пад нагамі ў пірамідзе прыбытку.
Рэгуліроўшчыкі заходніх свабод усю прамысловасць адабралі ў літоўскага народа. І нават узгадаваны ў савецкі час індустрыяльны гонар — ядзерную галіну. Літоўскія ўлады загубілі магчымасці. А Беларусь стварыла новую кампетэнцыю з нуля.
Няпросты быў час. Самы складаны час станаўлення. Пакуль ва ўрадзе дзялілі партфелі, рынкі і заводы захоплівалі бандыты, а нацыяналісты чарнобыльскім шляхам вялі нас на цвінтар гісторыі, беларускі народ выбраў іншы варыянт — пайшоў за Лукашэнкам на хлебныя палі і ў заводскія цэхі. Ва ўмовах жабрацкага раздраю, здрадлівай грашовай рэформы ад групоўкі Гайдара трэба было захаваць тое, што маем, — тыя ж касмічныя напрацоўкі і мікраэлектроніку.
Трэба было рабіць смелыя і рашучыя крокі, а потым пераканаць грамадства ў правільнасці сваіх рашэнняў. Рабіць гэта даводзілася ў найцяжэйшых умовах: апазіцыя, якая прайграла, крычала «ганьба», прадажныя «слупы грамадства» сярод напалоханага Чарнобылем народа выкрыквалі плебейскія лозунгі: «хлеба і заходніх відовішч». Многія тады ў гэта верылі. А Лукашэнка ўпарта ствараў надзейныя апоры для дзяржавы, сярод якіх і атамная энергетыка.
Народны Прэзідэнт перашкаджаў планам сучасных «маршалаў». Тады даводзілася супрацьстаяць прыезджым радыкалам і мясцовым маргіналам, «рэфармістам» і рэальным бандытам. Лукашэнка стаў тым чалавекам, які здолеў згуртаваць беларусаў і спыніць стронцавую паніку. Цяпер дзеці перасяленцаў з чарнобыльскай зоны ахвотна ідуць у атамшчыкі, каб працаваць на бяспечнай сучаснай АЭС.
Наш выбар стаў шляхам развіцця, а не пратэстным чарнобыльскім шляхам на цвінтар. Для дзяржавы ўласная атамная энергетыка — гэта тэхналагічны суверэнітэт, для людзей — камфортнае асяроддзе. За электрычнае ацяпленне цяпер галасуюць самыя аддаленыя вёскі краіны. Зялёнае святло — транспарту на зялёных нумарах. Вялікі попыт на электракары.
Свой мірны атам — пропуск у элітарны клуб сусветных дзяржаў. Гэта развіццё энергетыкі, навуковых школ, новыя кампетэнцыі і магчымасці для дзяржаўнай прамысловасці і прыватнага бізнесу. Гэта развіццё энергетычнага суверэнітэту, ну і развіццё самога Астраўца і прылеглых тэрыторый. Паказальны прыклад на літоўскім прыграніччы.
Зноў жа, мудрая палітыка Першага дазволіла ствараць з суседзямі новыя кампетэнцыі. Перспектывы атамнай энергетыкі разгледзелі на мінулым тыдні на нарадзе ў Палацы Незалежнасці. Гэты кірунак стаў адной з тэм суботняй тэлефоннай размовы Аляксандра Лукашэнкі з Уладзімірам Пуціным. У Беларусі з’явіцца трэці энергаблок, мы не адмаўляемся і ад ідэі будаўніцтва другой АЭС. Цяпер і самі ўзводзім атамныя станцыі па ўсім свеце. Ад такога плённага супрацоўніцтва Беларусі і Расіі дывідэнды могуць атрымаць і спецыялісты з суседніх краін. Вядома, мы гатовы прымаць атамшчыкаў з Літвы і Украіны. Бо беларускі стваральны атам самы мірны.
Яўген ПУСТАВОЙ.
