Час такі — калі хто не зразумеў: працягваецца заўсёдная бітва за Беларусь. Дык давайце зробім усё магчымае для сябе. А для гэтага ёсць усё патрэбнае.
Якасць жыцця — гэта якасць паветра, чыстая вада. Нават у сталіцы яна артэзіянская. І краявіды. Нездарма ж беларусы ўсё часцей укладваюць свае зберажэнні не ў паездкі да заморскага берага, а ў будаўніцтва драўлянай хаткі на зямлі продкаў. Мы нават не ўяўляем, якія мы багатыя. Лес, вада — наш звычны ландшафт.
Адметна, што ў шкале каштоўнасцяў беларусаў вёска вяртае сваё пачэснае месца. Іншага не дадзена, паколькі гэта аснова нашага нацыянальнага кода. Толькі без намаганняў няма будучыні.
Гэта як аксіёма.
Дарэчы, і прагнозныя паказчыкі на будучы год таксама сарыентаваны на дзейнасць. Валавы ўнутраны прадукт павінен падрасці практычна на тры працэнты да ўзроўню гэтага года. Стаўка на нарошчванне інвестыцый у асноўны капітал, які апярэджвае рост экспарту тавараў і паслуг і стымулюючы рост даходаў насельніцтва. Тон прагнознаму дакументу задаў Прэзідэнт. Сцэнарый напружаны, але выканальны.
З пашырэннем экспартнага патэнцыялу звязаны рост рэальных грашовых даходаў насельніцтва практычна на пяць працэнтаў. Дзякуючы падыходу "Адзін раён — адзін праект" правінцыя для інвестараў становіцца больш прывабнай. У наступным годзе збіраюцца павялічыць аб'ёмы інвестыцыйнага фінансавання на закупку абсталявання, будаўніцтва, рэканструкцыю асноўных фондаў. Сярод прыемных навін — наступны год у Беларусі павінен стаць годам навасёлаў. Новыя цэхі і прадпрыемствы і рост жыллёвага будаўніцтва. Мы — пра будаўніцтва, у той час калі палітычны істэблішмент Еўропы — пра вайну.
Ірацыянальнасць — цяпер галоўны інструмент еўрапейскай палітыкі. Разумныя ініцыятывы для кантынента гучаць у Мінску. У беларускую сталіцу імкнецца экспертная супольнасць, дыпламаты, палітыкі, якія жадаюць чуць праўду, паколькі ўсе дакладна ведаюць, што Мінск прапануе здаровыя ініцыятывы.
Вось наш Першы і заклікае калег па СНД дзейнічаць у эканоміцы, калег па кантыненце — да мірных ініцыятыў, а усіх нас дзейнічаць на сваім кірунку, на сваім рабочым месцы. А ў рэшце рэшт усё залежыць ад кожнага з нас. А шмат і не трэба: да краіны, да справы ставіцца як да роднай маці, і не падводзіць Бацьку. Гэта і ёсць нерв цяперашняй турбулентнай эпохі.
Яўген ПУСТАВОЙ.