Армагедон адмяняецца. Прынамсі геапалітычны і ядзерны. Пасля сустрэчы на Алясцы да Трампа былі пакліканы генеральны сакратар НАТА, Зяленскі і абойма еўрапалітыкаў. Яны да Трампа былі пакліканыя. А з Пуціным ён сустракаўся. Улоўлівайце розніцу. А да гэтай лёсавызначальнай сустрэчы амерыканскі лідар патэлефанаваў Лукашэнку. Гэта быў званок, які перапалохаў ліберальную частку Еўропы, яны, у ганарлівай адзіноце і ўсведамленні сваёй... недатычнасці, чакалі сустрэчы на Алясцы. А Прэзідэнт Амерыкі яшчэ і патэлефанаваў Лукашэнку...

Дзякую Богу, маці і добрым людзям — жыццё склалася. Прафесійнае — таксама. Аздобленае безліччу эпізодаў, нібы неба зоркамі марознай каляднай ноччу. Цікавыя людзі, гістарычныя падзеі, незвычайныя абставіны... Праўду кажуць: журналістыка не прафесія — гэта манера жыцця. Нават пашчасціла прайсці праз розныя школы журналісцкай падрыхтоўкі.

Краіна сустракае маладую змену. Пакаленне, выпеставанае дзяржавай. Маладыя спецыялісты, якія прыйшлі на сваё першае працоўнае месца. Нашы людзі, нашы калегі. І з імі нам будаваць будучыню, а пасля менавіта на іх плечы пакідаць краіну. Кіраўнікі вялікіх прадпрыемстваў і цэлых раёнаў сустракаюцца з маладымі спецыялістамі, ім адразу даюцца розныя льготы, вырашаецца жыллёвая праблема... Але ці ўсе з іх разумеюць, што гэта гульня не ў адны вароты, што ад іх чакаюць адказнай працы, як мінімум, і жадання развівацца ў прафесіі?

Лета — час натхнення, узнёслых і амбіцыйных задач. Час ужо не дзяцінства, а юнацтва. Нібы тыя птушаняты, на крыло становіцца наша моладзь. І так кожны год, дзесяцігоддзі запар. Такі кругазварот у прыродзе — энергія жыцця, законы часу. Такі і сярод нас — людзей. Пакаленні за пакаленнямі набываюць веды, выходзяць у дарослае жыццё, робяць нашу краіну лепшай, прыгажэйшай, мацнейшай. А ўсё пачынаецца з авалодання прафесіяй. І насамрэч інтарэс моладзі да той або іншай спецыяльнасці — люстэрка развіцця грамадства. Адказ на пытанне «У якім напрамку рухаецца наша Беларусь?»

У Беларусі — жніво. Асаблівы, вельмі адказны час, бо хлеб — вяршыня доўгай працы, разуменне гэтага ў Беларусі не страцілі. Нават у заходнім свеце з яго схільнасцю да штучнага інтэлекту харчаванне становіцца атрыбутам якаснага жыцця. Кліматычныя катаклізмы і антыфермерская палітыка там толькі пагаршаюць сітуацыю. Няма былога багацця, а ежа ўвесь час даражэе. Таму навіны з палёў уплываюць на эканамічную сітуацыю ў любой краіне.

Выпрабаванні заўжды аб’ядноўваюць. У цяжкасцях выяўляюцца сапраўдныя рысы народа. Нездарма ж кажуць: сябры пазнаюцца ў бядзе. Спрадвеку нашым продкам больш падабалася разам працаваць на роднай зямлі, паліваць яе потам, а не крывёй. І талакой усе нягоды адолелі. Хіба не адсюль нават назва райцэнтра — Талачын. Талакой асушалі дрыгву, асвойвалі непралазнае Белавежжа, разам будавалі цяперашнія аб’екты сусветнай спадчыны, краіну, будучыню.

Беларусы — людзі сонца. Зараз мы ў яго промнях. Літаральна — неба не чарнее ад выбухаў, сонца не засцілаюць ад нас лятучыя забойцы. Мір, у Беларусі — мір. Таму самы час на спевы. Як і заўжды, Александрыя збірае сяброў. Гэта не толькі назва свята, гэта больш пра жыццёвую філасофію. На берагах Дняпра спрадвеку збіраліся славяне. Гандлявалі. Сябравалі. І нават хрысціліся.

Памятаеце, калісьці ў нас слова «імпарт» вымаўлялі ледзь не з прыдыханнем. А сёння беларусы пабудавалі паўнаважкую эканоміку экспарту. Нашы брэнды і кампетэнцыі неабходныя ў розных кутках свету. А нам патрэбны працоўныя рэсурсы. Гэта яшчэ і сучасная прыкмета новага тэхналагічнага ўкладу.

Будынак пачынаецца з падмурка, дзяржава — з памяці. Калі савецкія войскі 26 чэрвеня 1944-га ўвайшлі ў Віцебск, вызваліцеляў сустрэлі ўсяго 118 чалавек са 180-тысячнага даваеннага насельніцтва горада над Дзвіной.

Дрэнна чалавеку быць аднаму. У простых словах — абсалютная ісціна. Сям’я — гэта аснова сацыялізацыі. І чым больш дзяцей за адным сталом, тым больш яны адаптаваныя да грамадскага жыцця. Шматдзетныя сям’і — найлепшыя лекі ад «вірусаў» сучаснасці: інфантылізму і эгацэнтрызму, абыякавасці да жыцця.