Тыдні два таму ішла па вуліцы ў Кобрыне і напоўніцу ўдыхала чароўны водар квітнеючага бэзу. Вось такой жа прыгожай парой дваццаць сем гадоў таму ехала ў Кобрын, каб пазнаёміцца з сям’ёй Селехаў, у якіх нарадзіліся дзеці.

Недзе пад заслону жыцця ў адным з інтэрв’ю легендарная Стэфанія Станюта сказала: «Чым даўжэй жыву, тым меней разумею...» Актрыса мела на ўвазе і змены ў грамадстве, і змены ва ўзаемаадносінах людзей, і шмат чаго іншага, чаму заўсёды не проста знайсці тлумачэнне. Лаўлю сябе на думцы, што з гадамі ўсё часцей згадваю словы вялікай актрысы. Часам цяжка бывае зразумець логіку не тое што людзей, але і прыроды.

«Ад большасці людзей застаецца толькі працяжнік паміж дзвюма датамі», — вуснамі Вячаслава Ціханава слушна заўважыў галоўны герой цудоўнай савецкай кінастужкі «Дажывём да панядзелка» настаўнік Ілья Сямёнавіч. Пакідаюць след у гісторыі звычайна толькі выдатныя асобы: мастакі, музыканты, літаратары, вучоныя, палітыкі. А вось каб простыя людзі, гэта сапраўды вялікая рэдкасць. Ды ўсё ж ёсць і такія.

На сустрэчы з гледачамі ў Брэсце кіраўнік Прэзідэнцкага аркестра Віталь Кульбакоў расказаў гісторыю, правільней сказаць, згадаў выпадак, які здарыўся на адным з іх выступленняў. Выпадак амаль неверагодны, можна назваць яго дзіўным і нават у пэўным сэнсе сімвалічным... Ды аб усім па парадку. Вось сціслы пераказ аповеду вядомага ў нашай краіне дырыжора.

Не бачу ніякай нагоды парушаць традыцыю, і першую сваю калонку ў новым годзе прысвячаю маім героям. Сёння ўспомню некалькі незабыўных сустрэч 2024 года, згадаю тых, хто не проста пакінуў светлы след у душы, але ўмацаваў веру ў людзей.