Вы тут

Фотослово Евгения Песецкого


Время, когда след чернобыльского яда лег на города и деревни, весенние поля, лесные просторы, навсегда остался в памяти, сохранился в непредвзятых документах и фотографиях. Сегодня я переворачиваю страницы своего давнего сборника «колесо дней» с фото и стихами, сравниваю не только внешность, но и суть явлений, разделенных более чем тридцатью годами. Сейчас уже не отыскать ту полевую тропу, перегороженную знаком радиационной опасности. Вокруг того поля выросла новая роща. Жизнь утверждает свои исконные законы. Колесо наших дней — безустанно.


Над полем маім то сонца, то месяц.

На полі маім то кветкі, то снег.

Бывае імгненне бясконцым як вечнасць,

Бывае — імгненнем праносіцца век.

Было, наляцелі атрутныя хмары,

Пабляклі валошкі — у снах не сасніць.

У чорнай жалобе аціхлі абшары,

І нельга было на сцяжынку ступіць.

Усё гэта поле пазнала, стрывала,

Яго хмызнякам забыцця не скарыць.

Жыццё захавала ў атрутнай навале —

Жыве маё поле, і я буду жыць.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Арэнда жылля. Хоць «мядзведжы кут», абы з выгодамі і пральнай машынай

Арэнда жылля. Хоць «мядзведжы кут», абы з выгодамі і пральнай машынай

Гэтая вясной многія хацелі самаізалявацца на прыродзе.

Грамадства

Дарогамі Славы. Кулямётчык і мінамётчык

Дарогамі Славы. Кулямётчык і мінамётчык

З сапраўднымі легендамі мінулай вайны Паўлам Рубісам і Віктарам Вятошкіным мне пашчасціла сустрэцца ў майскія дні восемдзесят дзявятага года.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Галаву можна вешаць, ламаць, сушыць, намыльваць... Але не губляць!