Росквіт лірычнай вясны
Паэт Бураўкін з таго пакалення, якое вырвалася жывым, дзякуй Богу, з крывавых лап вайны. У віхуры нацыянальнай трагедыі таленавітая моладзь загартавалася і здзівіла свет стварэннем шчаслівай рэальнасці, выхадам за зямное прыцяжэнне і асваеннем касмічнай прасторы. Таму з’яўленне ў беларускай інтэлектуальнай прасторы выдатнага паэта не загадка і не выпадковасць, а шчаслівая данасць пасляваеннага часу. У яго біяграфіі праявілася трайное прысвячэнне грамадскай дзейнасці. Лёс падарыў Беларусі таленавітага паэта, дзяржаўнага дзеяча і дыпламата. Бураўкін быў вылучаны Богам адным з таленавітых стваральнікаў беларускай нацыянальнай культуры. Будучы паэт ашчаслівіў сям’ю цудоўных беларусаў Хвядоссі Ягораўны і Мікалая Сцяпанавіча ў вёсцы Шуляціна ў маляўнічым месцы на азёрна-квяцістай Расоншчыне, дзе юнак асвойваў складанае вясковае жыццё і з натхненнем вучыўся ў школе.
Мары і летуценні аб будучым шчаслівым жыцці паступова складваліся ў рыфмы. Экспертызу сваіх пачатковых твораў Бураўкін атрымаў на старонках полацкай газеты «Сцяг камунізму». Там, на Полаччыне, узляцела яго лірычная птушка, і паэт усё жыццё будзе «цяплець душой у думках аб сваім райскім краі». У 1955 г. ён паступіў на аддзяленне журналістыкі БДУ. Універсітэт захапіў студэнта інтэлектуальнай віхурай, што вастрыла яго талент. Бураўкін «штатна» піша і друкуе вершы ў рэспубліканскай перыёдыцы і ў час вучобы вылучаецца як адораны журналіст і паэт. У БДУ Бураўкін атрымаў таксама моцную грамадзянскую загартоўку. Ідэалам яго стала творчае асэнсаванне жыцця і зацікаўленая грамадская дзейнасць.
Паэтычная прастора Бураўкіна
З універсітэцкай аўдыторыі малады журналіст быў накіраваны на працу ў часопіс «Коммунист Беларуси». Бураўкін выходзіў на самастойны шлях. Вопыты творчага жыцця прынеслі чаканы плён і душэўную ўзнагароду. У 1960 годзе была надрукавана першая кніга Бураўкіна «Майская просінь».
Генадзь Бураўкін сярод дэлегатаў XXXI сесіі Генеральнай Асамблеі ААН. Нью-Ёрк, 1976 г.
У лірычную беларускую паэзію прыйшла прыгожая вясна. Расквітнела каханнем, адарыла яркім суквеццем, аздобіла пяшчотай адносіны людзей.
«Я хачу прайсці па зямлі, — пісаў паэт, — Каб мне людзі сэрцы адкрылі — // Слёзы шчасця і мазалі // Па-братэрску са мной падзялілі». Кніга вершаў была ўдачай, падарункам лёсу для маладога паэта і адкрыццём для чытачоў. Творчы набытак прыносіў вядомасць маладому журналісту і паэту. Ён запатрабваны ў рэдакцыях сродкаў інфармацыі. Кароткі час працуе рэдактарам на беларускім радыё, а затым, у 1966 годзе, становіцца намеснікам рэдактара газеты «Літаратура і мастацтва». Праца ў літаратурнай газеце прынесла паэту задавальненне. Пазней успамінаў: «Я ўтапіўся ў моры мастацтва». Паэт яшчэ больш зблізіўся з аўтарытэтнымі пісьменнікамі Беларусі В. Быкавым, Я. Брылём, М. Матукоўскім, І. Чыгрынавым, А. Макаёнкам. У гэты час выходзяць новыя кнігі Бураўкіна «Дыханне», «Выбраныя вершы», «Жніво». Шырыцца яго паэтычная планета. У рэдакцыі газеты паэт шчыруе ў сутворчасці са сваімі маладымі калегамі, імкнецца заўважыць тых, у каго выспеў вобраз і нарадзілася прывабная і арыгінальная рыфма. Гэта тады Бураўкін адправіў у паэтычнае падарожжа «палескую ластаўку» Яўгенію Янішчыц, адрэдагаваўшы яе першую кнігу вершаў «Снежныя грамніцы». Праца ў рэдакцыі газеты была ўзыходжаннем паэта да вяршынь беларускай літаратуры і мастацтва.
Аўтарытэт Бураўкіна публіцыста і паэта рос на яго арыгінальных творах. З 1968 года працуе карэспандэнтам газеты «Правда» ў Беларусі. Бураўкін становіцца творчай асобай саюзнага маштаба. Публіцыстыка трымала паэта на вастрыні грамадскіх падзей, якія ён пераплаўляў у лірычныя вобразы ў сваіх вершах. У 1972 годзе Бураўкін прызначаны галоўным рэдактарам часопіса «Маладосць». Як рэдактар супрацоўнічае з мэтрамі беларускай літаратуры.
У таленавітым супольстве прастора літаратурнай творчасці Бураўкіна яшчэ больш пашырылася. Выходзяць зборнікі «Вытокі», «Вершы пяці кніг», «Варта вернасці». Часопіс «Маладосць» становіцца цікавым і змястоўным выданнем, а рэдактар Бураўкін — паэтам першай велічыні ў Беларусі.
Мастак у тэлемастацтве
У 1978 годзе П. М. Машэраў, які ведаў Бураўкіна як выдатнага журналіста і паэта, рэкамендаваў яго на пасаду старшыні Белтэлерадыё. Гэтая падзея як двайная ўдача: для тэлебачання і для Бураўкіна. На пасаду кіраўніка тэлерадыё прыйшоў журналіст з высокім разуменнем палітычнай і культурнай каштоўнасці сродкаў інфармацыі ў сучасным грамадстве.
Разам з гэтым у публіцыста і паэта Бураўкіна было тонкае адчуванне літаратурнага майстэрства і здольнасць мастацкага афармлення публічных матэрыялаў. «Старшыня тэлебачання», як яго называлі журналісты, сфармуляваў і ўвёў у практыку дзеяння тэлекампаніі тры класічныя ідэі паспяховага тэлебачання: беларускі змест, інтэлектуальнаць дыялогу з аўдыторыяй, высокі прафесіяналізм тэлежурналістаў. Пры Бураўкіне беларускае тэлебачанне стала асяродкам высокамастацкай нацыянальнай культуры.
Кампазітар Валерый Іваноў, паэты Генадзь Бураўкін і Максім Танк, 1979 г.
У час працы на БТ Бураўкін напісаў і выдаў некалькі кніг выдатных вершаў. У сваёй паэтычнай аповесці ён выступае як лірычны летапісец Беларусі. Яго незвычайная лірыка клалася на музыку і ў спеўную прастору. У рэпертуар вядомых беларускіх кампазітараў «пайшлі песні Бураўкіна»: «Зачараваная мая», «Завіруха», «Калыханка», гімн Полацкага ўніверсітэта.
Грамадская вышыня
Інтэлектуал, мудры тварэц узнёслага паэтычнага мастацтва, палітык з празорлівым усведамленнем заканамернасцей сацыяльна-экнамічнага развіцця рэспублікі, Бураўкін у 1980 годзе быў выбраны дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
У Беларусі Бураўкін стаў аўтарытэтным дзяржаўным дзеячам, вядомым паэтам і паважаным грамадзянінам. У 1990 годзе ўрад рэспублікі накіраваў яго на дыпламатычную работу пастаянным прадстаўніком Беларусі ў ААН. Місія Бураўкіна ў міжнароднай арганізацыі была адказнай і пачэснай. Праз паўнамоцных прадстаўнікоў усіх краін свету ў ААН ён інфармаваў міжнародную супольнасць аб палітычных зменах, якія адбываліся ў гэты час на тэрыторыі Савецкага Саюза і ў Беларусі. Творчасць і грамадская дзейнасць паэта з павагай прызнана і адзначана. Бураўкін — лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі, ушанаваны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга і ордэнам Дружбы народаў. Самай высокай яго ўзнагародай з’яўляецца ўсенароднае прыняцце ў спадчыну яго цудоўнай паэзіі. Паэт спяваў для нашай Радзімы: «І хай з тысяч рэк нап’юся — // Толькі для апошняга глытка // Я прыйду сюды, // Да Беларусі, // Да свайго азёрнага кутка».
Пайшоў з жыцця 13 мая 2014 года. Песню сваю ён дапеў. Планета яго паэзіі неабсяжная, мудрая, чароўная і, дай Бог, вечная...
Алег СЛУКА, доктар гістарычных навук, прафесар
