Напэўна, самая распаўсюджаная, але памылковая думка, што людзі сталеюць. Так, гэта занадта смелая заява, аднак яна мае пад сабой моцны фундамент. Мы прывыклі лічыць сталенне працэсам выключна фізіялагічным. Але насамрэч гэта дастаткова філасофскае паняцце, абумоўленае не толькі біялагічнымі фактарамі. Ніхто ж не памятае, калі ён адчуў сябе дарослым і ці адчуў увогуле? І ў гэтым увесь парадокс: такога моманту не існуе. Можна ў падлеткавым узросце адчуваць сябе старым, а можна і ў пяцьдзясят дазволіць сабе дзіцячую непасрэднасць. Але, калі разважаць філасофскімі катэгорыямі, сапраўдную даросласць мы адчуваем, калі перастаём гуляць, калі той лёгкі, даследчы погляд на свет знікае...

Напэўна, самая распаўсюджаная, але памылковая думка, што людзі сталеюць. Так, гэта занадта смелая заява, аднак яна мае пад сабой моцны фундамент. Мы прывыклі лічыць сталенне працэсам выключна фізіялагічным. Але насамрэч гэта дастаткова філасофскае паняцце, абумоўленае не толькі біялагічнымі фактарамі. Ніхто ж не памятае, калі ён адчуў сябе дарослым і ці адчуў увогуле? І ў гэтым увесь парадокс: такога моманту не існуе. Можна ў падлеткавым узросце адчуваць сябе старым, а можна і ў пяцьдзясят дазволіць сабе дзіцячую непасрэднасць. Але, калі разважаць філасофскімі катэгорыямі, сапраўдную даросласць мы адчуваем, калі перастаём гуляць, калі той лёгкі, даследчы погляд на свет знікае…