Фэнтэзійны раман Маргарыты Латышкевіч «Век людзей» быў напісаны ў 2018 годзе, а праз два гады яму пашанцавала быць надрукаваным на старонках часопіса «Маладосць». Раман, як і астатнія творы з сусвету Вугеры, быў вельмі цёпла прыняты чытачамі. І натуральнае пытанне, калі ж «Век» выйдзе асобнай кнігай, перыядычна агучвалася гэтымі самымі задаволенымі чытачамі. Бо, як вядома, усе годныя творы вартыя таго, каб, быццам алмаз, займець якасную агранку і ператварыцца ў сапраўдны брыльянт.
На даволі складанае філасофскае пытанне «Што самае галоўнае ў жыцці чалавека?» нават дарослыя людзі шукаюць адказы доўгія гады. Што ж казаць пра дзяцей, шчырых, нявопытных, але адкрытых да ўсяго новага... Іх, мне здаецца, трэба з маленства прывучаць любіць, шанаваць, клапаціцца пра бацькоў, Радзіму, займацца добрымі справамі і мець чыстыя памкненні. Як гэта рабіць? Пачаць можна з чытання новай кнігі вядомага пісьменніка, лаўрэата Нацыянальнай літаратурнай прэміі, заслужанага дзеяча культуры Беларусі Міхася Пазнякова, у якой простай мовай апісаны рэчы, важныя для людзей усіх узростаў.
Хоць так шмат часу прайшло, не забываецца, як была сустрэта дзецьмі казка Максіма Танка «Быліна пра касмічнае падарожжа Мураша Бадзіні», якая выйшла ў 1979 годзе ў выдавецтве «Мастацкая літаратура». На той час яны ўжо, безумоўна, нямала ведалі пра палёты ў космас. І не толькі Юрыя Гагарына і першай жанчыны-касманаўта Валянціны Церашковай. Але каб у завоблачныя вышыні паляцеў самы звычайны мураш! З тых, якіх многія сустракалі, калі былі ў лесе, хадзілі па полі.
Упэўнены, што пра гэтую кнігу будуць многа гаварыць і пісаць, а самае галоўнае — яе будуць чытаць! Асабліва дзеці малодшага і сярэдняга школьнага ўзросту, бо чытаць яны будуць менавіта пра сябе, пра сваё школьнае жыццё. І многія будуць пазнаваць сябе сярод шматлікіх герояў гэтага надзвычай захапляльнага твора. Кніга стала пераможцай літаратурнага конкурсу LitUp, фінал якога адбыўся ў рамках юбілейнай ХХХ Мінскай міжнароднай выстаўкі-кірмашу.
Не ведаю, як іншыя, хто бярэцца рэцэнзаваць пэўную кнігу, а я часам доўга разважаю, з чаго б пачаць разгляд. Як жа радасна, калі само жыццё падказвае, як гэта зрабіць лепей. Надарыўся якраз такі выпадак. Літаральна днямі ў сродках масавай інфармацыі з’явілася паведамленне аб тым, якой знаходлівай можа быць ліса.
Сёлета ў ВД «Звязда» выйшлі ў свет «Запіскі паміж радкоў». Аўтар кнігі Павел Гушынец больш вядомы як дзіцячы пісьменнік, таму было цікава пазнаёміцца бліжэй з яго творчасцю для дарослага чытача.
Новае выданне Анатоля Зэкава «Двор пад буслінымі крыламі», што выйшла сёлета ў Выдавецкім доме «Звязда», можа стаць сапраўднай настольнай кнігай для самых маленькіх чытачоў. Пераважная большасць твораў — не вынік аўтарскай фантазіі — яны заснаваны на рэальных падзеях і фактах, якія ў маленстве перажыў сам пісьменнік.
З асаблівым задавальненнем пішу пра гэтае выданне. Не толькі таму, што шмат з якімі творамі, змешчанымі ў ім, знаёмы даўно. Так атрымалася, што некалі Васіль Цімохавіч стаў першым у маім жыцці пісьменнікам, у якога я браў інтэрв’ю. Якраз пасля некалькіх месяцаў маёй працы ў «ЛіМе», перад самым Новым 1973 годам, Васілю Вітку была прысвоена Дзяржаўная прэмія БССР за кнігі «Беларуская калыханка», «Казкі», «Чытанка-маляванка». Паколькі я тады быў супрацоўнікам аддзела крытыкі і бібліяграфіі — па сённяшніх мерках ён з’яўляўся вялікім: з загадчыкам Яўгенам Каршуковым чатыры чалавекі, гутарыць выпала мне, чаму вельмі абрадаваўся. Як-ніяк — Цімох Васільевіч быў зямляк, родам з вёскі Еўлічы, што на Случчыне. Ды яшчэ нядаўна я паспеў прарэцэнзаваць у «Мінскай праўдзе» яго «дарослую» кнігу «Праводзіны».
«Раніцай па вуліцы Зялёнай нёсся голы малады чалавек у адной ярка-чырвонай шкарпэтцы. Перабег пустыннае скрыжаванне і растварыўся ў гарадскім парку. На жаль, яго ніхто не бачыў і не спыніў. Толькі варона на сасне каркнула ад здзіўлення», — менавіта так пачынаецца аповесць Валерыя Квілорыі з інтрыгоўнай назвай «Скрыжаванне звар’яцелага сабакі», якая сёлета выйшла ў Выдавецкім доме «Звязда» ў серыі «Пераходны ўзрост».
Нарэшце надышла доўгачаканая пара для кожнага школьніка — летнія канікулы. Час, калі мары ажываюць, а цікавыя прыгоды сустракаюцца на кожным кроку. Хтосьці ўжо збіраецца з бацькамі на мора, некаторыя разам з сябрамі паехалі ў летні лагер, а героі рамана-казкі Кацярыны Хадасевіч-Лісавой Юля і Андрэй адправіліся ў госці да жыхароў Зачараванага балота...
