Тэатральны тыдзень праляцеў як адно імгненне. Адыграны спектаклі, названы найлепшыя пастаноўкі, размеркаваны «залатыя маскі». Але засталося шмат эмоцый і ўражанняў ад новых знаёмстваў і сустрэч з добрымі старымі сябрамі. І іх хопіць да чарговага тэатральнага свята, калі зноў ва ўтульных сценах Магілёўскага абласнога драмтэатра збяруцца яго ўдзельнікі і прыхільнікі, быццам і не было ніякай паўзы.
Па сутнасці, яна толькі ўмоўная, бо як толькі завяршаецца адзін фестываль, адразу ж пачынаецца работа над наступным. Мы ж разам з удзельнікамі сёлетняга форуму ўспомнім найбольш яркія яго моманты.
У гасцёўні Уладіслава Галубка дэманструецца праект, прысвечаны 105-годдзю з дня адкрыцця ў Мінску Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. Выстаўка «Беларускі дзяржаўны тэатр. Пачатак: драматургія, сцэнаграфія, трупа» прапаноўвае ўнікальную магчымасць вярнуцца на стагоддзе назад і далучыцца да стварэння вялікай установы.
Усё пачалося ўрачыста. Плошча перад тэатрам на хвілінку замерла і хутка запоўнілася да краёў літаратурнымі персанажамі, хадулістамі, мімамі, дамамі з кветкамі, галантнымі кавалерамі ў капелюшах. Усё гэта закруцілася, забурліла і панеслася ў нейкай імклівай дынамічнай віхуры, уцягваючы кожнага, хто сустрэўся на шляху. Пасажыры грамадскага транспарту, якім пашчасціла праязджаць міма, прыпалі да вокнаў, уражаныя мінакі ў здзіўленні запаволілі крок, турысты схапіліся за тэлефоны і пачалі здымаць... Хутка ўсе, хто карыстаецца мабільнікамі, а людзей сёння без гэтага гаджэта наогул няма, ведалі з дакладнасцю да секунды: час «Ч» настаў, у Магілёў завітаў таямнічы, загадкавы, неўтаймаваны «М.@rt. кантакт».
Зразумела, тэатрам трэба павялічваць свае прыбыткі. Так, можна павышаць цэны на квіткі, але бясконца гэта рабіць не атрымаецца. Вось і думаюць кіраўнікі, як існаваць у новых умовах фінансавання, калі з 2025 года дзяржава з бюджэту будзе пакрываць 50 працэнтаў выдаткаў, а астатняе давядзецца зарабіць самім. Складана, але можна, паказвае прыклад Вялікі тэатр Беларусі, які набліжаецца да патрэбных лічбаў. На сустрэчы з журналістамі Кацярына Дулава гаварыла аб тым, як удалося дабіцца высокіх паказчыкаў па наведвальнасці. У прыватнасці, па выніках работы ў 2024 годзе сярэдняя наведвальнасць у Вялікім склала 65 працэнтаў, гэта добрая лічба для тэатра на 1100 месцаў. Але ў студзені і лютым 2025 года ўжо ўдалося дабіцца наведвальнасці больш за 95 працэнтаў. Па сутнасці, кожны спектакль праходзіць з поўнай залай. Але за гэтым стаіць вялізная праца — як арганізацыйная, так і творчая. Пра тое, чым збіраюцца прыцягваць гледачоў у другім паўгоддзі бягучага сезона, расказала Кацярына Дулава:
Больш за 25 гадоў творчага жыцця артыст Вадзім Асвяцінскі прысвяціў служэнню Коласаўскаму тэатру. За гэты час ім сыграна больш за 60 роляў самага рознага кшталту — вострахарактарных, камедыйных, драматычных. Сярод найбольш значных работ мінулых гадоў — Валодзька ў трагікамедыі «Трыбунал» А. Макаёнка, граф Рэтланд у гістарачнай хроніцы «Генры VI» У. Шэкспіра, Франсуа ў дэтэктыве «Загадка дома Вярнье» А. Крысці, гарадскі прарок Ільюк з інсцэніроўкі рамана У. Караткевіча «Хрыстос прызямліўся ў Гародні». Асаблівае месца ў яго творчасці займаюць казачныя персанажы — Алесь з «Купальскай ночы» Ю. Куліка, Певень з «Кошчынага дома» С. Маршака, Воўк з «Вядзьмаркі і Дыназаўрыка» А. Якімовіча, Жук-Рагач з «Казявачкі» Т. Уфімцавай…
15 лютага Вадзім Асвяцінскі адсвяткаваў 65-годдзе. З гэтай нагоды сустрэліся з артыстам.
У лютым народнай артыстцы Беларусі даверылі адкрыць новы праект Вялікага тэатра «Жыццё ў прафесіі». Але яе багатае прафесійнае жыццё працягваецца, нягледзячы на перажытую цяжкую траўму, яно неаддзельнае ад жаночага лёсу, у якім ёсць безумоўнае шчасце: Ірына — маці траіх дзяцей. Таму дзіўна, што для бенефісу прымы-балерыны выбралі спектакль «Ганна Карэніна»...
Свет беларускіх паданняў, таямнічых гісторый і містычных падзей — тое, што захапляе і прыцягвае, бо, у якім бы стагоддзі ты ні жыў, мінулае нагадвае пра сябе праз нейкія вобразы, дэталі, рэчы, якія мы часам знаходзім у старым куфры, што захоўваецца недзе ў вясковай хаце і памятае продкаў, якія маглі б распавесці і патлумачыць шмат. І калі такі куфар, запоўнены рукатворнымі цудамі, прыязджае ў тэатр, то дзеля адказнай місіі.
Калі б Папялушка змагла перанесціся ў часе і прыйсці на баль у ХХІ стагоддзі, напрыклад, у Нацыянальны акадэмічны вялікі тэатр оперы і балета Беларусі, то мы пабачылі б яе ў вобліку Настассі Храпіцкай. Менавіта гэтая салістка Вялікага выканала ролю Папялушкі (Мары) падчас 16-га Навагодняга балю. Няхай расчараванняў з ператварэннем карэты ў гарбуз, коней — у мышэй, фурмана — у пацука не здарылася, інтрыгай перад тым, як Прынц вымавіць запаветныя словы, былі ахоплены Кароль і Каралева, Казачнік, Фея, Мачаха і яе дочкі, а таксама іншыя галоўныя персанажы дзеі ў Вялікім — танцавальныя пары, якія прадэманстравалі строгі паланэз, гуллівы кантрданс, какетлівы менуэт, велічны вальс, задорную польку і тым самым зрабілі каралеўскі баль непаўторным і ўрачыстым.
«Крычыце мне „брава!“ Я паўтару на біс», — так спяваў адзін з характарных персанажаў мюзікла «Блакітная камея», які быў пастаўлены на сцэне Беларускага музычнага тэатра ў 2011 годзе. Словы аказаліся прарочымі.
Не бывае жыцця, якое праходзіць бясследна. Не бывае маленькага жыцця: калі яно ёсць, то за ім глыбокі сэнс, незалежна ад таго, дзе людзі знаходзяцца — у горадзе ці вёсцы, як складваецца іх лёс — шчасліва ці драматычна. Але асобныя лёсы яднаюцца праз агульную песню беларускага жыцця ў спектаклі «Мроіва».
