Кожную прэм’еру Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі гледачы чакаюць з вялікім нецярпеннем. Не стаў выключэннем і спектакль «Памінальная малітва» ў апрацоўцы расійскага рэжысёра-пастаноўшчыка Юрыя Пахомава. Вядомая гісторыя, перанесеная ў беларускія рэаліі, набыла новыя філасофскія сэнсы і драматычны падтэкст.
Уявіць Жанну д’Арк, якая слухае песні сучасных гуртоў у навушніках... нерэальна. А ці магла б яна гуляць у баскетбол? Пайсці ў музей, каб вывучаць персанажаў папярэдніх эпох? Яна ж была простая дзяўчына, сялянка... Пасля прэм’еры ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Беларусі оперы Пятра Чайкоўскага частка публікі была азадачана неардынарнай інтэрпрэтацыяй твора рэжысёрам-пастаноўшчыкам Георгіем Ісаакянам. Другая частка захоплена тлумачыла, у чым сутнасць і, безумоўна, вітала пастаноўку, разглядаючы яе як прыклад таго, што можна рабіць у оперы, каб прыцягнуць да яе моладзь.
Хто кажа, што гэта нерэальна?
Надзея Філіпава — яркая зорка беларускай сцэны, вядучая артыстка Вялікага тэатра Беларусі, талент якой скарае гледачоў як у класічных партыях, так і ў сучасных пастаноўках. Уладальніца медаля Францыска Скарыны, лаўрэат шэрагу міжнародных конкурсаў балетнага мастацтва сумяшчае бліскучую кар’еру з роляй маладой мамы, даказваючы, што творчасць і сям’я могуць гарманічна суіснаваць. Сваёй энергіяй, адданасцю тэатру і ўменнем знаходзіць баланс паміж сцэнай і домам яна дае натхняльны прыклад многім. У нашай размове балерына разважае пра шлях на сцэну, мацярынства, сучасную харэаграфію і пра тое, чаму ў балеце няма месца офіснаму графіку.
Французскі драматург і празаік П’ер дэ Марыво (1688–1763) найбольш вядомы па няскончаных раманах «Удачлівы селянін» і «Жыццё Марыяны», фільм 2001 года па яго камедыі «Трыумф кахання» (рэжысёр Клэр Піплоу) палюбіўся гледачам розных краін, і многія п’есы аўтара выкарыстоўваюцца для вывучэння пабудовы сцэнічнага дзеяння. Асаблівую ўвагу тэарэтыкі тэатра і педагогі звяртаюць на твор «Гульня кахання і выпадку», да якога нядаўна звярнуліся беларускія творцы.
Паказам спектакля «Не пакідай мяне...» у Драматычным тэатры Беларускай арміі адзначылі 75-годдзе з дня нараджэння Аляксея Дударава. Пастаноўка паводле аднайменнай п’есы славутага драматурга — даніна памяці аўтару, які, між іншым, стаяў каля вытокаў стварэння названага тэатра, быў яго першым мастацкім кіраўніком — на працягу дзесяці гадоў... У спектаклі ж «Не пакідай мяне...» выходзіў на сцэну ў ролі строгага, справядлівага і шчырага Палкоўніка.
Фестываль «Балетнае лета» прайшоў у Вялікім тэатры Беларусі. 11-ы раз арганізатары знайшлі, чым прывабіць публіку, і парадавалі гледачоў адметнымі прэм’ерамі і любімай класікай. Так, у рамках фэсту паказалі «Папялушку» Сяргея Пракоф’ева і «Лебядзінае возера» Пятра Чайкоўскага, а таксама запрасілі на вечар аднаактовых балетаў «Танцы» (пастаноўка балетмайстра Ігара Колба, дырыжора Арцёма Макарава і мастака Вольгі Мельнік-Малахавай). Аднак асаблівай чароўнасцю запомнілася гледачу адкрыццё фестывалю...
Рэпертуарную афішу Беларускага акадэмічнага музычнага тэатра складаюць спектаклі розных жанраў: аперэты, музычныя камедыі, мюзіклы, рок-оперы, балеты, дзіцячыя пастаноўкі. Пры гэтым асноўным па праву лічыцца класічная аперэта, на якой выхоўваюцца ўсе пакаленні артыстаў гэтага тэатра і дзякуючы якой яны захоўваюць вакальную форму (на жаль, мюзіклавая манера выканання гэтаму не спрыяе). Але да апошняга часу ў афішы тэатра было толькі сем аперэт, у той час як мюзіклаў — дзесяць (без уліку дзіцячых), балетаў таксама дзесяць...
Што было б, калі б людзі жылі вечна? Над гэтым філасофскім пытаннем зноў прапануюць паразважаць у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы, дзе 29 мая прадставілі новую трактоўку сатырычнай камедыі Кандрата Крапівы «Брама неўміручасці» ў пастаноўцы мастацкага кіраўніка тэатра заслужанай артысткі Рэспублікі Беларусь Вольгі Няфёдавай і рэжысёра Аляксея Дзямідчыка.
Фестываль «Перамога» доўжыўся больш за два тыдні і прыцягнуў тэатры з розных куткоў Беларусі, якія ўдзельнічалі ў конкурсе — сёлета ён праводзіўся ўпершыню. Найлепшых выбіралі з 11 беларускіх спектакляў. Конкурсны падыход, як правіла, надае інтрыгу і вызначае пэўныя якасныя арыенціры. Бо адна справа — рабіць пастаноўкі на тэму вайны, а крыху іншае — ствараць такія спектаклі, якія б напраўду чаплялі сучаснага гледача.
У Брэсцкім акадэмічным тэатры драмы адбылася прэм’ера спектакля-рэквіема «Вера» па п’есе пісьменніцы і драматурга Зінаіды Дудзюк. Пастаноўка прымеркавана да 80-годдзя Вялікай Перамогі.
