Вы тут

Валянціна Быстрымовіч. «Ведзьмы старэюць хутка»


Буйная старая уладкоўвала багаж, запоўніўшы сваім шырокім целам усё наша купэ. Сівы, хоць, здавалася б, нестарый мужчына (напэўна, сын) пад яе каманды адкрываў і закрываў сумкі, мяняў іх месцамі... Я ў калідоры чакала, пакуль суседка ўладкуецца, дзівучыся вытрымцы мужчыны, які церпіць вокрыкі без бачнага раздражнення.


Канфлікт у купэ

Падышла яшчэ пасажырка і паспрабавала прыладкаваць заплечнік побач з баўлам старой:

— Дазвольце! У мяне верхняя паліца з гэтага боку.

Старая тут жа вызверылася на яе:

— Верхняя паліца — туды і стаў!

«Дарога будзе не з прыемных», — падумала я і, каб не даць разгарэцца канфлікту, прапанавала даме паставіць заплечнік пад маю паліцу. Спачатку яна запярэчыла, спасылаючыся, што яе рэчы павінны стаяць з іншага боку. Але ўрэшце, напэўна, таксама зразумела, што ад канфлікту нічога не выйграе. Якая, па сутнасці, розніца, дзе стаяць рэчы? Праз хвіліну яе заплечнік быў ужо пад маёй паліцай, а сама яна ўскараскалася наверх і да канца шляху не прамовіла ні слова.

А вось старая апынулася гаварлівай. Прадставілася Алёнай, загаварыла пра надвор’е, цэны, спытала маё меркаванне аб перадачы «Бітва экстрасэнсаў». Я адказала, што гэта ўсяго толькі шоу. Яна сказала: «Дарма не верыце!» — і распавяла сваю гісторыю, якая дагэтуль не выходзіць у мяне з галавы.

Апошняя надзея

Жаніх Алёны, Дзіма, кінуў яе перад вяселлем. Прычым перакінуўся да лепшай сяброўцы. Заплаканая, у поўным роспачы, Алёна ў той восеньскі вечар вярталася з працы. Як сказаць пра гэта бацькам? Сябрам? Што рабіць?

...Святлане ўдалося адной з першых ускочыць у аўтобус і сесці. Яна ўтаропілася ў акно. Не хацелася глядзець на п’янага мужчыну, які навіс і ў любы момант мог абрынуцца на яе.

Аўтобус павольна поўз па выбоістай вуліцы, падтрасаючы і ўтрамбоўваючы свой жывы груз. Увагу Алёны прыцягнула размова за спіной. Яна прыслухалася. Размаўлялі дзве жанчыны. Па голасе вызначыла — дамам пад пяцьдесят. Адна скардзілася на праблемы ў сям’і, а другая падтаквала.

— Трэба ехаць да бабы Еўцы! — нарэшце параіла яна. — Еўка прымае ва ўсе дні, акрамя нядзелі. Да яе нават з Масквы па дапамогу прыязджаюць!

Тапелец хапаецца за саломінку.

— Жанчыны, дайце адрас гэтай бабкі! Да зарэзу трэба! — павярнулася Алёна. Жанчыны, відаць, па інтанацыі зразумелі, як ёй дрэнна, і паспачувалі. Расказалі, як даехаць. На наступным прыпынку Алёна выскачыла і панеслася на аўтавакзал.

Баба-яга ў плоці

Вёска, дзе жыла бабка Еўка, была ў гадзіне шляху. Але ад прыпынку да вёскі — метраў сямсот па лесе. Цемра не спалохала Алёну. Ёй нават у галаву не прыйшло, што з ёй можа нешта адбыцца. Усе думкі былі толькі пра Дзімку, аб сарванным вяселлі.

Нарэшце яна ўвайшла ў вёску. Каля аднаго з дамоў жанчына, сагнуўшыся, нешта шукала ў сумцы. Твару яе не было відаць. Алёна звярнулася да яе:

— Падкажыце, дзе бабка Еўка жыве?

— Тут жыве, — жанчына падняла галаву, і Алёна ледзь не ўскрыкнула ад нечаканасці. Жанчына была надзвычай непрыгожая. Адно вока закрытае, другое бялявае, глядзіць убок, нос кручком ... сапраўдная баба-яга!

— Заходзь, у сенцах пачакай, — сказала бабка Еўка. — У мяне ў хаце яшчэ дзве бабы.

Алёна засталася ў сенцах. Паступова ёй станавілася страшна. Яна ўжо думала, ці не пайсці ёй адсюль падабру-паздарову. Яшчэ пара хвілін, і яна б сышла. Але дзверы расчыніліся, і жанчыны, усміхаючыся, выйшлі ў сенцы.

«Раз усміхаюцца, значыць, бабка дапамагла, — падумала Алёна. — Можа, толькі з выгляду страшная Еўка?»

— Заходзь, — паклікала бабка.

Алёна ўвайшла і прысела на краёчак крэсла, гатовая ў любы момант ускочыць і ўцячы. На сцяне ля печкі вісела вялікае люстэрка ў абшарпанай раме. Другое люстэрка — каля дзвярэй. І трэцяе, маленькае, чатырохкутнае стаяла на стале.

Новы страх

Еўка не паварочвалася.

— Буду да цябе спіной, не крыўдуй. Бо ты вельмі мяне спалохалася. А табе не трэба мяне баяцца — ты такая ж, як я. Спачатку буду казаць пра цябе. А потым, калі што спатрэбіцца, спытаеш.

Бабка Еўка ў дакладнасці распавяла, што ў Алёны на душы.

— Хочаш спытаць, што рабіць з вяселлем? Нічога не рабі, усё будзе добра. Сустрэнеш іншага хутка, вось-вось сустрэнеш. Адразу адчуеш, што гэта тваё.

I паўтарыла:

— Але памятай, ты — такая ж, як я.

Бабка Еўка не ўзяла грошай і ні разу не павярнулася. Проста сказала:

— А цяпер бяжы, а то на аўтобус не паспееш.

І Алёна пабегла. Усю дарогу словы бабкі не выходзілі з галавы: «Усё будзе добра».

І толькі пад’язджаючы да свайго прыпынку, яна раптам зразумела, што ў аўтобусе не адна. Першая гадзіна ночы, а побач — гучная, падагрэтая спіртным моладзь. Што чакаць ад iх? А раёнчык, дзе яна жыве, яшчэ той! Неспакойны...

Белыя кветкі — да пахавання

Непрыкметна дзяўчына агледзела аўтобус і сустрэлася поглядам з высокім сімпатычным хлопцам. Мільганула думка: «Вось з ім бы я не баялася ісці». Зноў азірнулася і, сустрэўшы погляд таго ж хлопца, нечакана вырашылася. Ступіла да яго і спытала:

— Вы мяне не праводзіце?

— Так, вядома!

Праводзіў, пагаварылі, дамовіліся сустрэцца. На наступны дзень Алёна ўжо бегла да яго на спатканне. Не здраднік Дзімка, а новы знаёмы Віктар цяпер займаў яе думкі. На спатканне ён прыйшоў у вайсковай форме. Сказаў без хітрыкаў:

— Мне трэба ехаць да месца службы. Паедзеш са мной? Выходзь за мяне.

Сказаў проста, без працягвання кольцы, без кветак. І яна пагадзілася.

Праз два гады Алёна прыехала наведаць бацькоў ужо з малечай. Маці завіхалася каля ўнучкі. Прыйшоў з працы бацька, і Алёне раптам нясцерпна захацелася падысці і абняць яго. Праўда, пяшчоты ў іх былі не прынятыя, і яна стрымалася. Проста сказала: «Тата, я засумавала». Бацька ўсміхнуўся і стаў знаёміцца з унучкай.

Ноччу Алёне прыснілася, быццам яна збіраецца з бацькам да знаёмых на дзень нараджэння. Бацька адправіў яе за кветкамі і сказаў: «Толькі жоўтыя не бяры — гэта да здрады». Яна купіла і несла дадому белыя дзівосна прыгожыя нарцысы. На мастку праз канаву спаткала бабку Еўку, і тая сказала: «Навошта белыя кветкі купіла? Гэта да пахавання».

Дзірка ў даху

Прачнулася Алёна з невытлумачальным сумам. У той жа дзень бацька памёр прама на працы — інфаркт. А пасля пахавання Алёну ахапіла непераадольнае жаданне паехаць да бабкі Еўцы. Яна замяталася па пакоі, схапіла сумачку ... Маці і бабуля яе не пускалі, проста павіслі ў яе на руках. Алёна вырывалася, крычала, родныя хацелі ўжо выклікаць медыкаў, падумалі — памутненне розуму ад гора. Але неўзабаве Алёна супакоілася, а потым легла на канапу і заснула. Раніцай сама не разумела, чаму так рвалася да бабкі Еўцы.

У той дзень яна з маці паехала на могілкі наведаць магілу бацькі. І раптам за спіной Алёна пачула размову жанчын:

— Бабка Еўка ўчора памірала. Мучылася, ніяк не магла памерці, няма каму было перадаць сваю сілу. Кажуць, чакала кагосьці, казала: «Пара ёй ужо быць, а яе ўсё няма!» Каго чакала? Ні радні, ні сяброў? Мужчыны ў даху сякерай дзірку прасеклі, каб душа адышла. Адмучыцца...

Алёна зразумела — гэта яе чакала бабка Еўка. Яна нічога не сказала маці. Цяпер у Алёны ўсё добра, сям’я, муж яе любіць. Сёлета на сустрэчу аднакласнікаў прыязджаў Дзімка. Ён так і жыве з яе сяброўкай. Аднак пры сустрэчы з ім Алёна нічога не адчула. У яго круглы жывоцік, лысіна, ніжэй стаў, стаптаўся, ці што. Дзімка так і кружыўся вакол яе, а ёй гэта было нецікава. Куды Дзімку да яе мужа!

Ад граху далей

— Вы ж бачылі майго мужа! Праводзіў мяне, — сказала Алёна. — І рост, і сам з сябе прадстаўнічы, толькі пасівеў рана. А бо яму ўсяго пяцьдзесят. Бачыце, спраўдзіліся словы бабкі Еўкі, па дарозе ад яе сустрэла свой лёс.

Пры гэтых словах я са здзіўленнем зірнула на Алёну. Калі яе мужу пяцьдзесят, чаму ж я прыняла яе за старую? Можа, пры сустрэчы з Віктарам Алёна была старэйшая за яго? Пытацца было нязручна. Але яна сапраўды выглядала гадоў на семдзесят...

Алёна гаварыла ўсю дарогу — цэлых пяць гадзін. Некалькі разоў яе перарывалі тэлефонныя званкі. Яна спрачалася па тэлефоне, здаецца, з рабочымі, якія рабілі ў яе кватэры рамонт. Тлумачыла, дзе ўсталяваць люстэрка. Я потым здзівілася: навошта ў кватэры столькі люстэркаў?

— Гэта прыгожа, — проста адказала яна.

Развітваючыся, Алёна дала мне свой нумар тэлефона і сказала:

— Было прыемна з вамі пазнаёміцца і пагаварыць. Не думала, што можна так добра адпачыць у дарозе.

Дадому я прыехала стомленая, з хворай галавой. Ноччу паднялася тэмпература, відаць, схапіла ў дарозе вірус. А пад раніцу мне прыснілася бабка Еўка. Старая з кульбай хіхікала:

— Ты ёй паверыла? Ды прыбегла яна да мяне тады, прыбегла, не змаглі яе маці з бабуляй утрымаць. І сілу маю атрымала. Мы ж з ёй аднолькавыя. А ведзьмы старэюць хутка!
Я прачнулася ў халодным поце і выдаліла нумар тэлефона Алёны. Ну яе — містыка нейкая.

Прэв’ю: pexels.com

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.