Вы тут

Валянціна Быстрымовіч. «Абяцаў месяц падарыць»


«Гэта не так, — каялася Рыта. — Муж мяне любіць! Казаў, што гатовы месяц з неба дастаць, каб я была лепш за ўсіх. Навошта я паддалася на правакацыю, паставіла Алежку ў дурное становішча? Вядома, вінаватая! Гэта ўсё гаспадар кватэры!» Жанчына ледзь не плакала ад прыкрасці.


Фота: pixabay.com

Калі сястра Алега параіла яму развесціся, таму што ў Рыты здарылiся няўдалыя роды, ён сказаў як адрэзаў: «Я люблю Рыту і ніколі не кіну! Калі будзеш такое раіць, перастану з табой мець зносіны».

Сваякі адступілі... А цяпер яна сама зглупіла... Трэба неяк памірыцца! Алег яе не кінуў, калі радня настойвала, а яна засумнявалася ў ім, калі гаспадар пажартаваў.

***
... Рыта і Алег здымалі пакой побач з тэхнікумам, у які Алег паступіў пасля войска і ўжо вучыўся на трэцім курсе. З гаспадарамі кватэры сябравалі. Іншых знаёмых у Рыты пакуль не было: пераехала да мужа з іншага горада. Яго сваякі касіліся, з імі асабліва не пасябруеш, а больш Рыта нікога не ведала. Праўда, на працы мела зносіны з калегай Наташай.

А ў мужа сяброў хоць адбаўляй. Ён тутэйшы. Калі падалі заяву ў ЗАГС, Алежка хацеў перавесціся на завочнае аддзяленне, але Рыта спыніла: «Я буду працаваць, а ты вучыся — справімся». Ахвярнасць ўласцівая славянскім жанчынам. Вось і цяпер Алежка ў суседа ў карты гуляе, а яна робiць яго курсавы праект, дапамагае мужу .

Ужо месяц, як зачасцілі муж і гаспадар да суседа гуляць у карты. Што іх звязвае? Гаспадару і суседу ўжо за пяцьдзясят, а Алегу — дваццаць пяць.

— Пазаймайся лепш, — параіла Рыта і атрымала ў адказ грубасць:

— Дзень займаўся, трэба адпачыць. Не з табой жа сядзець!

Паёжылася, але супакоіла сябе: «Мужчыны не заўсёды карэктныя».

Раніцай пачула з пакоя, як гаспадыня на кухні бурчала на Алежку:

— Нядобра, што муж ад маладой жонкі па вечарах сыходзіць. Чаму сам не працуеш над сваiм курсавым? Яна ж стамляецца, яшчэ не акрыяла пасля родаў, і ў яе нікога, акрамя цябе, у нашым горадзе.

— У яе лепш атрымаецца, — апраўдваўся ён. — Яна ж з адзнакай тэхнікум скончыла.

— Схадзіце куды-небудзь разам, — абарвала яго гаспадыня і пайшла на працу.

І Рыта ўхапілася за падказку — сама прапанавала мужу ўвечары прагуляцца. Ён адмовіўся: «Ужо дамовіўся гуляць у карты». І зноў сышоў. Рыта заснула, калі прыйшоў — не чула.

Раніцай на кухні штурханіна, усе спяшаюцца: хто каву п’е, хто кашу есць. Гаспадар кінуў на хаду: «Ты хоць бачыш, у колькі муж вяртаецца? Я ўчора прыйшоў у адзінаццаць, а ён?»

Рыта насцярожылася: «Навошта ён гэта сказаў?» Увечары зноў прапанавала пагуляць. Алежка адказаў: «Пара здаваць курсавы. Пайду, у „тысячу“ перакінемся, каб не перашкаджаць табе працаваць». І Рыта працавала, а месяц зазіраў у акно. Калісьці Алег «пагражаў» падарыць яго Рыце.

Гадзіннік прабіў поўнач. Рыта чула, як вярнуўся гаспадар. Мужа не было... Алег прыйшоў праз гадзіну.

— Чаму так позна? Гаспадар даўно прыйшоў.

— У яго жывот схапіла, вось і сышоў, а мы загуляліся.

Думкі перашкаджалі Рыце спаць: «Гаспадар на нешта намякае?» Раніцай спытала ў гаспадара, як ён сябе адчувае. Той паціснуў плячыма: «Нармальна».

Падзялілася сумненнямі з Наташай, тая прапанавала: «Схадзі з ім і паглядзі». Увечары Алег сышоў незаўважна. Ісці адной было нязручна. «Дачакаюся», — вырашыла яна. Аднак калі гаспадар вярнуўся, яна адважылася. Націснула на кнопку званка суседняй кватэры.

— Чаго званіць так гучна? Людзі спяць... — пачуўся раздражнёны жаночы голас. На парозе бландзінка прыкладна ўзросту Рыты: шаўковы міні-халацік, у руках — талерка з піцай.

— Вы не спіце... — сказала Рыта і кінулася назад, яе захліснулі эмоцыі. — Вось з кім ён пасля адзінаццаці гуляе!

Бландзінка — незамужняя дачка суседа, Лена. Рыта часам сустракала яе ля ліфта, але не ведала, з якой тая кватэры. Рыта ўбегла ў пакой, з гарачкі схапіла чамадан і чаравікі мужа, кінулася да суседскіх дзвярэй. I зноў пазваніўшы, пачула абурэнне бландзінкi:

— Што трэба?

— Вось! — чамадан і чаравікі паляцелі ў бландзінку. — Забрала мужа — забірай і рэчы!

Рыта кінулася дадому, дзверы — на ключ. Яна чула, што Алег выскачыў і кінуўся за ёй. Накрылася коўдрай з галавой. Чамусьці стала страшна — ударыць?! Алег важдаўся з замкам і бурчаў: «Вось дурніца! Чаго дзяўчыну пакрыўдзіла? Мы з ёй нават не размаўлялі. Я з яе бацькам гуляю».

Думкі жанчыны блыталіся: «Што я нарабіла? Можа, гаспадар пажартаваў?» Яна верыла ў тое, у што хацела верыць.

Алег пабурчаў і лёг спаць, раніцай не размаўляў. На кухні скардзіўся гаспадыні:

— Сцяпанаўна, уяўляеце? Прыраўнавала! Чамадан Ленке пад ногі кінула.

Гаспадыня адказала:

— Сам вінаваты. Вы ж нядаўна пажаніліся! Чаму яна замест цябе курсавы робiць? Ёй таксама трэба адпачыць! У кіно схадзіце!

У кінатэатры круцілі фільм «Аватар», гэта быў самы касавы фільм. Калегі Рыты амаль усе ўжо паглядзелі. І Рыты падумала: «Гэта магчымасць памірыцца». Загадзя купіла квіткі і ўвечары вінавата запрасіла мужа:

— Давай завтра сходзім у кіно, я з працы сарвуся.

Алег адмовіўся:

— Кансультацыя па курсавому.

Знервавалася — квіткі прапалі... але на наступны дзень была магчымасць сарвацца з працы, і яна пабегла ў кіно. Трохі спазнілася, ішоў кіначасопіс. Разгарачаная Рыта хацела піць і забегла ў буфет. У барнай стойкі стаялі чацвёра. Не звяртаючы на іх увагі, Рыта паклала грошы перад буфетчыцай: «Калі ласка, бутэльку вады і шклянку».

Пакуль тая адлічвала рэшту, Рыта наліла ў шклянку ваду і паставіла бутэльку на барную стойку побач... з Алегам. Адразу не ўсвядоміла: можа, здалося? Яна прыжмурыла вочы — не здалося. На яе глядзелі чатыры пары здзіўленых вачэй — Алега, яго сябра і Ленкі з сяброўкай. Усе скамянелі.

У Алега ад здзіўлення выцягнуўся твар, а ў вачах Ленкі — страх. Рыце нават піць расхацелася. Словы зляцелі з вуснаў самі: «Значыць, я не памылілася, што рэчы аднесла! Зараз буду вочы выдрапваць!» Яна была вельмі пераканаўчая. Ленку з сяброўкай як ветрам здзьмула.

Ачуняўшы, Алег усклікнуў:

— Абнаглела! Чаму без мяне ў кіно пайшла?

— Я адна, а ты з Ленкай пайшоў!

Рыта была як у тумане: «Цяпер не толькі ў мяне білет знік, — прыйшло на розум, — яшчэ два знікнуць».

Алег стаяў і вычытваў:

— Збегла з працы, адна ў кіно!

Адкуль у яго словы толькі браліся? Рыта маўчала, яна не ведала, што рабіць. Паказ часопіса скончыўся, і яны разам пайшлі ў залу. Яна села на сваё месца. Пашукала вачыма Алега. Побач з ім было вольнае месца. Ленкі ў зале яна не ўбачыла. Пасля фільма муж з сябрам дагналі Рыту. Алег апраўдваўся, галоўны аргумент быў: «Яна выпадкова падышла да нас. Ты ж таксама выпадкова падышла!»

Гора і адчай... Рыта не хацела прымаць гэтую рэальнасць і чаплялася за нітачку: «Можа, выпадкова? Я ж з імі таксама сустрэлася выпадкова. Бо Алежка мяне любіць. Калісьці абяцаў месяц падарыць...»

Валянціна БЫСТРЫМОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі?