Вы тут

Юлія Быкава: «Быць жанчынай — значыць быць шчаслівай»


Спявачка і аўтар песень, салістка гурта AURA Юлія БЫКАВА не баіцца прымяраць новыя вобразы і падымаць актуальныя тэмы. Але пры гэтым спявае пра каханне, важнасць заставацца верным сабе і сваім поглядам пры любых абставінах. Юлія распавяла, у кім знаходзіць апору ў жыцці, што шануе ў мужчынах і дзе папаўняе сілы.


Дома я «па-за канкурэнцыяй»!

— Вясна — гэта пара абуджэння і абнаўлення. Любіце гэты час?

— Больш люблю, калі ўсё пачынае квітнець. А ранняя вясна — час прамежкавы. Добра, што ёсць вясеннія святы, якія «упрыгожваюць» гэты перыяд. Калі прырастае светлавы дзень, не толькі прырода абуджаецца, але і душа чалавека ажывае. Зрэшты, усё люблю: у восені сваё хараство, а зіму і лета проста люблю. Аднак калі я год працавала ў краіне «вечнага лета» і гарачага клімату, гэта стамляла. У змене сезонаў ёсць свая неабходнасць, Прыгажосць і значнасць.

— Міжнародны жаночы дзень як вы звычайна адзначаеце?

— Сёлета я зладзіла сабе свята ў КЗ «Мінск», дзе мы далі канцэрт «Мы — жанчыны». Прагучалі ўсімі любімыя хіты, не абышлося без віншаванняў ад мужчын і сюрпрызаў. 8 сакавіка — Міжнародны дзень жаночай салідарнасці. Так што мы, дзяўчынкі, не толькі чакаем увагі з боку мужчын, але і самі адзін аднаго віншуем.

— Ведаю, што менавіта вясной вы з мужам вырашылі калісьці падаць заяву ў ЗАГС. А калі прыйшло жаданне павянчацца?

— Калі ў нас было вяселле, то мы гэтае пытанне нават не абмяркоўвалі. Пажылі год і потым вырашылі, што цяпер гатовыя зрабіць такі крок. Стварэнне сям’і само па сабе - рашэнне сур’ёзнае, а тут яшчэ дадатковая адказнасць, абавязацельствы. Гэта павінна быць вельмі свядомым дзеяннем. Думаю, ужо пасля роспісу Жэня больш нейкія перамены адчуў, таму што мужчына прымае на сябе ролю карміцеля сям’і. А жанчына зладзіла свой лёс, і слава табе, Госпадзе! (Смяяцца.) У яе ёсць цяпер чалавек, якога будзе любіць, песціць, ён стане бацькам яе дзяцей і апорай сям’і. Таму рашэнне мужчына павінен прымаць з усведамленнем усіх гэтых момантаў.

— У коле сваіх мужчын, мужа і сыноў, ці часта вы адчуваеце сябе далікатнай і безабароннай?

— Я адзіная жанчына ў сям’і, таму ў мяне заўсёды асаблівы статус, да мяне асаблівае стаўленне, і ў мяне няма канкурэнцыі. Песцяць мае мужчыны мяне кожны па-свойму. Малодшы, Воўка, пастаянна прыходзіць з абдымкамі і пацалункамі. Старэйшаму, Аляксандру, ужо 14 гадоў. Мы з ім заўсёды можам пагаварыць, разам слухаем музыку. Я вельмі цаню давер, які паміж намі існуе. У такім узросце, мне здаецца, гэта важна. А самы галоўны па частцы папесціць мяне, вядома, муж. Працытую словы Жэні (ён часта гэта кажа): «Я жыву дзеля цябе!» І ўсе яго ўчынкі — у адпаведнасці з гэтымі словамі.

— З Яўгенам вы пазнаёміліся дзякуючы КВНу. Што яшчэ, акрамя пачуцця гумару, для вас важна ў мужчыне?

— Я цаню надзейнасць, здольнасць браць на сябе адказнасць, каб яму можна было давяраць. Абавязкова пачуццё гумару. Інакш жыццё для мяне будзе сумнае і маркотнае. Важная шчырасць. Яшчэ не люблю самалюбавання.

Калі ў жанчынах гэта можна неяк зразумець, то ў мужчынах падобнае мне не падабаецца. Мужчына павінен быць ахайным, даглядаць за сабой, але без крайнасцяў.

— Ці лёгка быць творчым і сямейным дуэтам ужо больш за дваццаць гадоў?

— У нас бываюць складанасці. Ты часам з сабой спрачаешся, не кажучы ўжо пра тое, што не сыходзішся ў меркаваннях з сааўтарам. Пастаянна дыскутуем. У кожнага ёсць сваё бачанне, і кожны па-свойму мае рацыю. Жэня матэрыялізуе ўсе нашы ідэі, а я ў большай ступені адказваю за творчы кампанент. Каб людзі пачулі музыку, песню, мной напісаную, муж прарабляе вялікую працу. І ён больш арыентуецца на сваё бачанне, а не на мае жаданні.

— Крызісы ў сямейным жыцці здараліся?

— Заўсёды нешта мяняецца ў адносінах, калі, напрыклад, нараджаецца дзіця. Часам і абстаноўка вакол моцна адбіваецца. Не магу сказаць, што ў нас былі нейкія крытычныя перыяды. Вельмі важна памятаць, што ўсе складанасці можна перажыць, а разбегчыся лягчэй за ўсё. Для мяне галоўнае, каб дзеці жылі ў атмасферы любові. Так, яны часам бачаць, што тата з мамай спрачаюцца (хоць у нас спрэчкі ў асноўным па творчай часткі), і па-свойму перажываюць. Калі ты хочаш жыць з гэтым чалавекам, то трэба вызначыцца па ключавых момантах. Варта згладжваць некаторыя сітуацыі і не рабіць чагосьці, што можа фатальна ўсё змяніць. Не менш важна заўсёды рабіць крокі да прымірэння.

Заўсёды трэба слухаць сябе

— Вы разам працавалі ў Бахрэйне. Якія якасці тады раскрылі ў будучым суджаным?

— Жэню тады дзевятнаццаць гадоў было. Ён кіраваў нашым калектывам з васьмі дзяўчынак — з усімі цудамі жаночага характару. У мяне ніколі не было сябровак, і ўсе гэтыя жаночыя штучкі, абмеркаванне адзення і іншыя бессэнсоўныя дыялогі мне былі не надта цікавыя. Я заўсёды з хлопцамі сябравала. Таму і Жэню было прасцей праз мяне вырашаць розныя пытанні з імі. Так і зблізіліся. У Жэні я проста адчула блізкага чалавека, з якім у нас супадалі погляды на многія рэчы. І для мяне гэта стала вызначальным. Мы маглі размаўляць гадзінамі, У нас былі падобныя перавагі. Проста ўсе разам склалася, і я зразумела, што гэта той самы чалавек.

— Тое, што вы раслі без таты, неяк адбілася на вас? Ці адбілася на выбудоўванні адносін ва ўласнай сям’і?

— Я не засталася зусім без мужчынскага выхавання, таму што побач быў дзядуля. Ён вельмі шмат часу мне надаваў. Калі мама і бабуля былі на працы, то мы і на лыжах разам каталіся, і дома заўсёды знаходзілі сабе занятак. Я ім проста захаплялася. Ён умеў многае рабіць сваімі рукамі па гаспадарцы. У адносінах з мужам улічваю вопыт маіх бацькоў — яны рассталіся, калі мне два гады было. Мама тады паслухала бабулю, якая сказала: нічога, мы самі дзіця выгадуем. І такі вопыт я не хачу пераймаць. Парады слухаю, але ўзважваю: маё ці не. Мне цяжка пагадзіцца з тым, што мне не падабаецца.

— А які важны вопыт вам дало мацярынства?

— У першы раз — гэта невядомасць, нягледзячы на тое, што вывучаеш інфармацыю, рыхтуешся да мацярынства, спрабуеш зразумець, што цябе чакае. Са старэйшым сынам для мяне было шмат нязведанага і падчас цяжарнасці, і пасля родаў. Прычым калі спачатку дапамагала медыцынская адукацыя, то пасля нараджэння дзіцяці, калі яшчэ і псіхалагічныя аспекты дадаюцца, ужо не заўсёды дапамагаюць чые-небудзь парады. Бо ў мам, бабуль вопыт у гэтым плане мог і не быць паспяховым. Тут трэба арыентавацца на пісьменных спецыялістаў, якія ў стане дапамагчы. Гэта, на мой погляд, самае важнае. Але вопыт мацярынства — гэта вельмі індывідуальная матэрыя, нават у адной сям’і ўсе дзеці розныя.

— Што для вас першачарговае ў выхаванні сыноў?

— Мне важна прыстойнасць, і ў гэтым дапаможа толькі ўласны прыклад. Хочацца, каб мае хлопцы выраслі людзьмі, якія паважаюць тых, хто побач, але пры гэтым выразна разумеюць, што ёсць іх жыццё, іх меркаванне, якое можна і трэба адстойваць, калі ты ўпэўнены ва ўласным рашэнні. Вядома, будуць у іх і гузы, і памылкі, але, мне здаецца, для мужчыны важна ўмець настаяць на сваім.

— Ці ёсць у вас успаміны з дзяцінства, якія ратуюць у цяжкія часы?

— У чалавека яны павінны быць абавязкова. І я сваім дзецям спрабую даць як мага больш такога, у чым яны ў будучыні маглі б чэрпаць сілу і станоўчыя эмоцыі. Наша памяць так пабудавана, што мы запамінаем самае лепшае, што з намі адбывалася. Гэта — людзі, настрой. Я вось люблю пахадзіць па вёсцы, дзе прайшло маё дзяцінства. У нас там старыя лецішчы. Наш дзед будаваў у пасляваенны час з чаго мог. І калі я туды прыязджаю (хоць там шмат што і змянілася цяпер), то тыя месцы дапамагаюць вярнуцца ў прыемныя ўспаміны, перазагрузіцца, знайсці натхненне.

— А хатнія клопаты для вас у радасць ці не адмовіліся б дэлегаваць іх камусьці іншаму?

— Люблю гатаваць, люблю ўтульнасць дома, але ў мяне мала часу на гэта. Толькі аднойчы выклікала клінінгавую службу, тады патрэбна была ўборка кватэры пасля рамонту. А так я сама заўсёды наводжу ў доме парадак. Плюс у нас і агарод ёсць, і прысядзібны ўчастак, дзе я таксама ўсё раблю сваімі рукамі. Так перамыкаючыся, адпачываю. Ляжаць на шэзлонгу ў выходны дзень — гэта дакладна не пра мяне.

— Па першай прафесіі вы ўрач. Паступалі ў медыцынскі па парадзе бабулі, але неяк абмовіліся, што вам было ўсё роўна ў той момант, куды паступаць. Чаму?

— Я тады перажывала вялікае каханне і ні пра што іншае не думала. Выбар быў паміж медыцынскім і інстытутам замежных моў ... Уся пікантнасць сітуацыі складалася ў тым, што якая-небудзь творчая навучальная ўстанова наогул не разглядалася ў якасці месца атрымання будучай прафесіі. У сям’і існавала меркаванне, што гэта абсалютна несур’ёзна, не дазволіць дасягнуць у жыцці нейкіх вышынь і матэрыяльнай стабільнасці.

Можа, калі б я займалася з самага пачатку выключна музыкай, то сёння дасягнула б у ёй большага. Але мне дапамагаюць самаадукацыя і вопыт. Творчасць — гэта ж эксперымент, дзе ты сама вызначаеш сваю дарогу, вучышся ў прызнаных майстроў — вакалістаў, музыкаў, слухаеш музыку, ўбіраеш яе.

— Наколькі вы сёння адчуваеце сябе публічнай персонай?

— Я, вядома, не належу да тых артыстаў, якіх на кожным кроку пазнаюць, але бывае, што вітаюцца. Хтосьці чуе нашы песні па тэлебачанні, па радыё або на канцэрт трапляе. Напрыклад, пасля таго як мы з’явіліся ў перадачы ў Малахава, нас стала больш людзей пазнаваць. Але я не імкнуся ў паўсядзённым жыцці быць ва ўсіх на ўвазе. Некаторым падабаецца, калі іх пазнаюць, заўважаюць, фатаграфуюцца, аказваюць павышаную ўвагу. Мне добра, калі магу пайсці ў прадуктовы магазін і не думаць, як я выглядаю і што купляю. Я люблю натуральнасць. Мае сцэнічныя вобразы — другая частка маёй душы. А па-за сцэнай я аддаю перавагу звычайнаму жыццю, без феерверкаў.

— Ці змяніўся Ваш погляд на матэрыяльны дабрабыт па меры росту прафесійнай запатрабаванасці?

— Нядаўна мы ўзялі ў лізінг машыну. Стала паступаць шмат прапаноў канцэртаў па Беларусі, а мы разумеем, што там у людзей не такія магчымасці, каб у бюджэт канцэрта можна было закласці транспарт. Таму стаў апраўданы такі артыкул выдаткаў. Усё паступова складваецца. Усе фінансавыя бонусы, якія мы атрымлівалі, здараліся па меры неабходнасці. Вось ты зарабіў дастаткова грошай, каб купіць новае абсталяванне ў студыю. Тут твая праца дала табе грошы, каб укласці іх у далейшае развіццё. А наогул, у нас адэкватныя запыты. Ды і шчаслівы не той, у каго шмат грошай, а каму іх дастаткова. Мне хапае.

— А што з’яўляецца вашай ключавой матывацыяй у творчасці?

— У нас з мужам яна агульная, таму паспрабую сфармуляваць, што рухае намі абодвума. Перш за ўсё, жаданне дзяліцца з іншымі тым, што мы думаем і адчуваем. Мы нясем у свет дабро, святло, любоў і радасць. Нам хочацца, каб як мага большая колькасць людзей гэтым прасякнулася. У мяне ніколі не было ідэі зарабіць больш грошай ці камусьці даказаць, што я лепш за ўсіх. Ды не лепш за ўсіх я! У мяне, магчыма, не самы моцны голас, не самая мадэльная знешнасць і гэтак далей. Але ў кожнага артыста павінна быць індывідуальнасць: тэмбр голасу, нейкія знешнія моманты, песні, якія ён спявае. Менавіта гэта спалучэнне фактараў знойдзе водгук у пэўнай аўдыторыі. Мая мэта, каб людзі разумелі: я ствараю ўсё шчыра. Я не буду казаць, маўляў, спяваю толькі для сябе. Мне важна тое, што я раблю і які след пакіну пасля сябе, Хто мяне пачуе.

Бліц-апытанне:

  • Дзень пражыты дарма, калі…

— Калі ты не абняў і не пацалаваў сваіх любімых.

  •  Я веру…

— У Бога.

  • Кветкі і падарункі без нагоды-гэта... —

— Заўсёды прыемна.

  • Каб адчуць сябе захапляльнай, мне дастаткова... —

— Прыйсці да прыгожага стыліста, візажыста і цырульніка.

  • Быць жанчынай-значыць... —

— Быць шчаслівай.

​Алёна ДРАПКО

Фота з архіва Юліі БЫКАВАЙ

Выбар рэдакцыі

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі? 

Культура

Сёлета музей Янкі Купалы адзначае юбілей

Сёлета музей Янкі Купалы адзначае юбілей

«Пласт роднай зямлі — п’едэстал для паэта...» 

Грамадства

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Пра гэта даведаліся карэспандэнты «Звязды».

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.