Вы тут

Па законах добрасуседства: Жыццё дома «высокай санітарнай культуры»


Для жыхароў шматкватэрных дамоў вельмі часта асабістая тэрыторыя пачынаецца з парога сваёй кватэры, хаця ўсе мы без выключэння марым пра ўтульнае параднае. Толькі адны перакананы, што пра гэта павінны клапаціцца камунальнікі (ну як жа, мы ж ім плацім за прыборку!), а іншыя бяруцца за справу самі. Менавіта такія дзівакі і жывуць у слаўгарадскім трохпавярховіку. Яны камунальнікам такі адказны ўчастак свайго дома не давяраюць. Кажуць: «Не жадаем парушаць аўру».


Пад’езд дома № 27 а па вуліцы Калініна лічыцца адным з узорных у Слаўгарадзе на працягу як мінімум 10 гадоў. З тых часоў, як у раёне сталі праводзіцца спаборніцтвы сярод органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання на найлепшы дом і пад’езд. Карэспандэнт «МС» спецыяльна пабывала там, каб даведацца пра ўсе сакрэты.

Трэці пад’езд трохпавярховіка ні з якім іншым не пераблытаеш: на яго дзвярах вісіць шыльда, што менавіта ён у доме носіць ганаровае званне «высокай санітарнай культуры». Дзверы адчыняе старшая па пад’ездзе — Ларыса Мінькова. Але яна ўжо папярэдзіла пра візіт карэспандэнта, і каля іншых кватэр таксама назіраецца рух. З першых хвілін пачынаеш адчуваць тую самую аўру, якую тут так аберагаюць. На першым паверсе вісіць шэраг дыпломаў пераможцаў у спаборніцтвах сярод органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання. Яны — візітоўка дома.

Сціпла, але ж паўсюль адчуваецца гаспадарская рука. На ўваходзе — крэатыўны дыванок з пластыкавых бутэлечных накрывак. «Гэта мы купілі за нашу прэмію, вельмі спадабаўся, а галоўнае — практычны», — усміхаецца старшая. На пляцоўцы першага паверха яшчэ тры дыванкі. Не адразу разумею, што яны з пакецікаў з-пад малочных прадуктаў. «Гэтую прыгажосць з другасных адходаў робіць наша Тамара Уладзіміраўна,» — знаёміць старшая па пад’ездзе з суседкай. Майстрыха з ахвотай дзеліцца падрабязнасцямі пра сваё захапленне.

— Апошнія гадоў пяць пакеты зусім не выкідаю, — кажа яна. І кліча да сябе ў кватэру, каб паказаць іншыя вырабы. Яна, аказваецца, яшчэ і знатная вышывальшчыца. Што датычыцца дыванкоў, то іх робіць не толькі з малочных пакецікаў, а і з рыззя. Я ў захапленні. Вось дык гаспадыня, нічога ў гаспадарцы не прападае!

— Я ў школе дзецям выкладала дамаводства, — усміхаецца аўтарка. Сама яна, дарэчы, па адукацыі настаўніца рускай і беларускай моў. Зараз на пенсіі.

На дыванок ідзе як мінімум 160 пакетаў. Уважліва вывучаю шэдэўр. Вось гэты радок з пакетаў з-пад кефіру, гэты — з-пад малака, вунь той — з-пад смятаны, а вунь той, падказвае аўтарка, з-пад пральнага парашка.

Старшая па пад’ездзе кліча далучыцца да нас яшчэ і Кацюшку, якая якраз выйшла, каб кветкі паліць. Падымаемся па лесвіцы наверх, і адчуванне, што ты не ў доме, дзе жыве дзевяць сем’яў, а ў чыімсьці катэджы. Суседкі перагукаюцца паміж сабой са сваіх паверхаў як члены аднаго сямейства. Нават зайздрасць бярэ.

На сцяне — правілы дома. Галоднага — накармі, сумнага — абдымі, бруднае — памый, засохлае — палі, замёрзлага — абагрэй. Гэтыя правілы як нельга адпавядаюць памкненням жыхароў дома. А ахвяравала для агульнай прыгажосці і падняцця настрою Тамара Герасімовіч. Жартаўлівую віншаванку падарылі ёй з мужам на юбілей іх сумеснага жыцця. Пра іх з Генадзем Фёдаравічам саюз наогул можна раман пісаць. Сябравалі з дзяцінства, разам працавалі на цаліне, потым паклікала радзіма. У іх кватэры заўсёды пануюць мір ды ласка. Але ў гэтым пад’ездзе не толькі сем’і, але і суседзі па такіх правілах жывуць.

На сценах з першага да трэцяга паверхаў — карціны і вышыўкі, ледзь не на кожнай прыступцы стаяць вазоны з раслінамі, ды не абы-якія: фікус, манстэра — экзоты не з танных, на вокнах — фіранкі — можна смела садзіцца каля батарэі і піць каву. Жыхаркі кажуць, што раней у іх кветкі нават над парэнчамі віселі.Тамара Герасімовіч спецыяльна для іх кашпо звязала. Але з тых пор, як на трэцім паверсе пачалі рабіць рамонт, кветкі пакуль вырашылі зняць, каб не пыліліся.

— Года два таму рамонт у пад’ездзе рабілі, — расказвае Ларыса Мінькова. — Плітку за свой кошт мянялі. Дому наогул болей чым 40 гадоў, у снежні 1977 года засяляліся.
Першапачаткова дом будаваўся для медыкаў, але, калі кватэры прыватызавалі, кантынгент, як той казаў, памяняўся. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС шмат хто з’ехаў.

— У нас у пад’ездзе заўсёды былі чысціня і парадак, а калі раённыя ўлады сталі спаборніцтвы праводзіць паміж дамамі і пад’ездамі, згуртаваліся, — кажуць жыхаркі дома. — Нас аб’яднала тое, што кожны хацеў, каб была прыгажосць. Вясной шмат кветак саджаем у двары. Ёсць нават маленькія агародзікі. Мы людзі, якія прывыклі да працы.

— За тое, што мы ўпрыгожвалі свой дворык, жылкамгас паставіў нам бясплатна дзверы ў пад’езд і падвал — адным з першых у горадзе, — з гонарам адзначае Ларыса Мінькова.

— У доме парадак і прыгажосць, калі ёсць гаспадар, таму мы гэтую работу нікому іншаму не давяраем, — дадае Тамара Герасімовіч. — Калі гаспадар пастаянны, тады будуць і ўтульнасць, і атмасфера дамашняя.

Пакуль мы жаноцкім складам размаўлялі ў пад’ездзе, Генадзь Фёдаравіч апрануўся па-спартыўнаму і пабег з рыдлёўкай чысціць снег.

— Пенсіянер, а вунь як добра выглядае, — звярнула ўвагу Ларыса Міхайлаўна. — А ўсё таму, што працай займаецца фізічнай, а не на канапе ляжыць.

Ларыса Мінькова не скардзіцца, што даводзіцца грамадскай працай займацца. "Ну якія тут могуць быць абавязкі, — разводзіць яна рукамі. — Усё тое, што я раблю, мне падабаецца. Што тут асаблівага, калі трэба пазваніць, каб лямпачку прыехалі памянялі або яшчэ нешта зрабілі, што самі мы не ў сілах.

Грошы, якія пад’езд атрымлівае за перамогі ў спаборніцтвах сярод органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання, ідуць выключна на гаспадарчыя справы. То венік трэба купіць, то фарбу для рамонту, то іншыя будматэрыялы.

Пакуль адны мяне знаёмілі з асаблівасцямі ўпрыгожвання пад’езда, Кацярына Аляксандраўна Бакурына паспела блінцы згатаваць і гарбату заварыць. Гасціннасць, як той казаў, перш за ўсё. Суразмоўцы кажуць, што раней часцей сабе святы рабілі, цяпер каранавірус перашкаджае. Але пасядзелкі ніхто не адмяняў. Сумеснае чаяпіцце — добрая нагода пагутарыць пра агульныя справы.

Міжволі ўспомнілася добрая прытча, у якой старык дзецям на прыкладзе паказаў, што разам яны — сіла. Даў венік і папрасіў зламаць. А калі ў іх не атрымалася, працягнуў галінкі. Яны іх без праблем пераламалі. Так і ў жыцці, сказаў мудры дзед: калі будзіце па адным, вас хутка зломяць.

Вось і жыхаркі дома кажуць, што чыста і дагледжана ў пад’ездзе будзе толькі там, дзе кожны асобны чалавек гэтага хоча. І тут ужо не мае значэння, колькі ў доме паверхаў. Галоўнае — быць разам. Ну і, вядома, стымул.

— Калі нас заўважылі гарадскія ўлады, мы яшчэ больш сталі старацца, бо абудзіўся дух саперніцтва, — заўважыла Ларыса Мінькова. — Летась маё фота нават на Дошцы гонару вісела ў райвыканкаме, а на ўваходзе ў наш пад’езд шыльду павесілі з подпісам, што ён лічыцца пад’ездам высокай санітарнай культуры. Гэта вельмі прыемна.
Святлана Язерская, старшыня Слаўгарадскага райсавета:

— Мне падабаецца, што гэтыя людзі робяць сваё жыццё прыгожым. У іх шмат грамат, яны не першы год найлепшыя. Хутка, 19 лютага, будзем падводзіць вынікі спаборніцтваў сярод органаў тэрытарыяльнага грамадскага самакіравання на найлепшы дом і пад’езд. Зараз вывучаем іх стан. І, ведаеце, у пад’ездзе дома на Калініна зноў адчулі на сабе яго аўру. Яна там сапраўды асаблівая.

Нэлі ЗІГУЛЯ

Фота аўтара

г. Слаўгарад

Выбар рэдакцыі

Грамадства

 Для чаго Аляксей Хомчык стаў урачом?

Для чаго Аляксей Хомчык стаў урачом?

«Дзядзька Васіль загінуў, ты павінен працягнуць яго справу. Ты добра вучышся, павінен стаць доктарам».

Грамадства

Буякі, суніцы і лісічкі — прыцэньваемся да падарункаў чэрвеня

Буякі, суніцы і лісічкі — прыцэньваемся да падарункаў чэрвеня

«Ёсць і імпартныя, іспанскія — яны па-ранейшаму ў раёне 70 рублёў за кіло, 30 рублёў — кантэйнер».

Экалогія

У Беларусі пабудуюць 30 рэгіянальных смеццеперапрацоўчых заводаў

У Беларусі пабудуюць 30 рэгіянальных смеццеперапрацоўчых заводаў

Агульная плошча звалак у Беларусі займае каля 4 тысяч гектараў.