Вы тут

Наста Кудасава. Ззяць найсвяцейшай з музык


Наста КУДАСАВА

ЗЗЯЦЬ НАЙСВЯЦЕЙШАЙ З МУЗЫК

Фота Алены Казловай.

* * *

хто табе покуць прыгожыць,

па кім маўчыш?

што ў табе птахам трапеча, маё каханне?

лепей сплаці адзіноце бяссоння чынш

і закалыхвай пяшчоту сваю да рання…

вынасі высь:

болем кожны радок люляй,

памяццю дотыкаў крылы свае выпешчвай…

гэта як быццам гарыць пад табой зямля

і ты ідзеш праз увесь мацярык —

пешшу.

гэта як быццам жыццё ля вады прастаяць —

тая ж дрыгва неўпрагляд

і журба ўсё ж тая…

але аднойчы выходзіць на бераг язь —

срэбная ўсмешка —

і кажа табе

«вітаю!»

 

* * *

той, хто сыходзіць, заўсёды вяртаецца рэхам,

першай пупышкай вясновай,

калыскай арэха,

роснымі дрыжыкамі на травінчыных спінах.

кінуўшы тут

усе крыўды, чаканні і віны,

той, хто сыходзіць, бярэ з сабой пухкасць аблокаў,

абарачаецца раніцай,

ліпенем,

глогам,

нотай крамянай, што б’ецца ў сініцынай дзюбцы…

той, хто сыходзіць,

сыходзіць заўжды,

каб вярнуцца.

 

* * *

звольніўся дзень і як лыка прадаўшы захроп.

прыйдзе самотная ноч, мулкай лапай абдыме…

мабыць, прасцей рэдкай птушцы адолець Дняпро,

мабыць, прасцей Беларусь абляцець на кіліме,

мабыць, прасцей пераплавіць на золата медзь,

папараць-кветку знайсці, прыручыць аднарога,

чым хоць маленечкі шанец аднойчы займець

стаць для цябе

сустрэчай,

домам,

дарогай.

 

* * *

памяці Ігара Канановіча

гэта чэрвень грызе нутро нам — драпежны чэравень

рассыпае па градах крывавыя цельцы клубніцаў…

 толькі памятай, лета скончыцца: зыркне ашчэрана

і пастрыжанай пожняй ля ног распластаецца ніцма.

ты задыхаеш зноў, толькі памятай: лета скончыцца!

год паўторыць сваё традыцыйнае вечнае сальта,

і руплівая восень — адданая водаправодчыца —

хлыне ў сэрца дажджом, высвятляючы цемрадзь асфальту

 

* * *

мёртвым не баліць, а мне — баляць,

баляць мае мёртвыя,

колькі ні замоўчвай, ні выкрэслівай, ні перагортвай,

колькі ні спрабуй трымацца верай у паняверцы…

мёртвыя мае, ну як там? пішацца вам?

пяецца?

ці хапае крылаў анёльскіх — без рук рукацца?

ці не надакучвае воблачны вечны шпацыр?

што там застаецца існым?

што там лічыцца важным?

хіба гэты чорны — між чорных лічбаў — працяжнік?

хіба гэта ўсё, што нажываем мы ў зямным нашым доме?

а зялёны жолуд на далоні? а каханы ў абдоймах?

а сняжынкі дотык?

а любоў, што так распальвала сэрца?

дзе яно дзяваецца?

ў якую дамавіну кладзецца?

ці мы гэта снім?

ці, можа, толькі падаёмся жывымі?

неба, набрынялае маўчаннем, — цёплай вечнасці вымя —

залівае даўкай цішынёй пустых пытанняў прадонне,

нібы ўсё, што ёсць тут, — толькі дождж,

самотны дождж жыццядойны…

 

ПРЫЗНАННЕ

і ў цяпле пеючы, і ў пакутлівай роспачы стогнучы,

я сачу тваіх коней, што ў белай праносяцца пене.

я люблю цябе ўсю.

але часам так хочацца Поўначы

і блакітных імхоў пад нагамі маўклівых аленяў!

можа, продка майго закалыхвалі ночы палярныя

 ды святлом неўтаптаным сляпілі кудасыя зімы…

і цяпер я навечны вандроўнік

з адзінаю мараю:

умаўчацца ў прастор незнаёмай далёкай Радзімы.

 

* * *

зразумееш: ні даць, ні ўзяць —

можна толькі ззяць,

толькі слухаць зямлю, занурыўшыся ў пах вясновы.

і пакуль сакавіцкі снег, любы небу зяць,

абдымае яе сабой, парахнеюць словы.

і пяшчота нямой струной праразае боль,

каб ні даць, ні ўзяць, толькі ззяць

найсвяцейшай з музык…

зразумееш, любоў —

гэта штосьці заўсёды больш,

больш, чым могуць змясціць

нашых жыццяў маленькія шлюзы.

 

* * *

Сівому туману вычэсвай густую поўсць,

пакуль захліпаецца вечар самотай воўчай.

Я ведаю, тут у кожнага хтосьці ёсць,

каб грэць у далонях далонь і ўглядацца ў вочы.

Не мрой жа, такіх у шчаслівыя не бяруць,

ты — цень ад крыла, ты не варты нічога, нічога!

Але ёсць дарога дамоў, ёсць Дняпро і Друць,

ёсць пацерка поўні ў блакітнай руцэ Рагачова...

І можна яшчэ басанож увайсці ў лугі,

пяшчоту запхнуўшы глыбей, каб не рвала скуру,

ды слухаць, як лета пяе свой адвечны гімн, —

і верыць сабе, не зважаючы на партытуру

12 «Полымя», 2020

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.