Алена АЛЕСIК: «I тады, нарэшце, я пачну атрымлiваць прыбытак, а не толькi задавальненне»

Каб атрымаць уяўленне, якi невялiкi гарадок — Маларыта, дастаткова сказаць, што там няма гарадскога транспарту, няма нiводнага святлафора. Для такога райцэнтра адкрыццё дзiцячага кафэ, вядома, стала падзеяй. Дагэтуль у горадзе нiдзе не прадавалася, напрыклад, марожанае на вагу. А тут можна заказаць марожанае на свой густ з якiм хочаш сiропам або з напаўняльнiкам. У кафэ няма нi пiва, нi iншых слабаалкагольных напiткаў. Затое ёсць сокi на разлiў мясцовага кансервава-гароднiнасушыльнага камбiната вельмi высокай якасцi. I каштуюць яны напалову менш, чым такiя ж сокi з тэтрапакетаў. Кафэ прапануе наведвальнiкам свежае дзiцячае харчаванне з названага прадпрыемства. Тут можна купiць свежы торт i пiрожнае, якiя завозяць з Кобрына. Можна заказаць i адбiўную цi катлету з гарнiрам, блiнцы, дранiкi. Дзецi з задавальненнем ядуць марожанае, п’юць малочныя кактэйлi, глядзяць мульцiкi. Паступова сюды сталi прыходзiць i дзiцячымi кампанiямi, скажам, адзначыць дзень нараджэння. Тады сталы састаўляюць разам i праводзяць невялiкае мерапрыемства. Алена Алесiк сказала, што на Новы год упершыню паспрабуюць праводзiць ранiшнiкi.

Кафэ працуе менш за год. I гэта, падобна, любiмае дзецiшча кiраўнiка маладога прыватнага прадпрыемства «ЛанскаяТрэйд» Алены Алесiк. Памяшканне прадпрыемства арандуе, але для ўстановы купiлi дзве новыя вiтрыны, стварылi хоць i сцiплы, ды прывабны iнтэр’ер. «Каб давесцi ўсё да ладу, — кажа гаспадыня, — трэба яшчэ месяцаў восем. I тады, магчыма, акрамя задавальнення, пачну атрымлiваць прыбытак».

Яшчэ прадпрымальнiца з Ланской мае магазiн i невялiкi бар у Доме культуры. Гэтыя гандлёвыя кропкi таксама патрабуюць увагi i клопату. Для ўсiх адразу купiлi новыя вiтрыны. Сталiчнае прадпрыемства «Эндвесттрэйд» паставiла абсталяванне з адтэрмiноўкай плацяжу. Па цяперашнiм часе — дзiва. Усе патрабуюць аплату наперад. А тут прыехала прадпрымальнiца, лiчы, з вёскi, i паверылi на слова, прадалi, за што Алена мiнскiм партнёрам вельмi ўдзячная. А плацiць даўгi яна спраўна. I ў далейшым, калi ўсё будзе добра, i планы патроху пачнуць набываць рэальныя абрысы, яна мяркуе працаваць толькi з гэтым прадпрыемствам.

Жыве сям’я Алены Алесiк у Ланской, а ўсе яе гандлёвыя кропкi размешчаны ў Маларыце. Адсюль i назва «ЛанскаяТрэйд». Праўда, яна нiчога асаблiвага не азначае, склалася выпадкова. Для назвы прадпрыемства гаспадыня прыдумала беларускiя словы. Але юрысту, якi паехаў у Мiнск рэгiстраваць, у мiнiстэрстве сказалi, што назва не праходзiць, бо нешта падобнае ўжо ў краiне ёсць. Словам, у яго было пяць хвiлiн, каб прыдумаць новае i не паўтарыцца. Так i нарадзiлася «ЛанскаяТрэйд». Гэта назва i фiгуравала ва ўказе кiраўнiка дзяржавы «Аб пераможцах i лаўрэатах рэспублiканскага конкурсу «Лепшы прадпрымальнiк 2006 года». Яна названа лепшай у сферы грамадскага харчавання.

Адкрыць бар у ДК ёй прапанавалi ў аддзеле культуры. Моладзь прыходзiць на дыскатэку i абавязкова наведвае бар. Пiва там прадаецца да 21 гадзiны. Потым — толькi чай i кава. «Прыемна бачыць, — кажа Алена,— як дзяўчына з хлопцам падыходзяць да стойкi, заказваюць два кубачкi кавы, шакаладку. Культуру трэба ўсталёўваць i на танцах. Для пачатку хоць бы вось так».

Алена Вiктараўна — гандлёвы работнiк па адукацыi — усё жыццё ў большай цi меншай меры была звязана з гэтай прафесiяй. I цяперашнi, паводле яе слоў, невялiкi поспех лiчыць толькi пачаткам на шляху да сваiх задум. Яна аказалася вельмi сцiплым чалавекам, нават фатаграфавацца не захацела. Вось кафэ, работнiкаў яго — калi ласка. Таму ў кадр i трапiла Наталля Морская з юнай наведвальнiцай Юляй.

Наталлi падабаецца працаваць у «Алёнцы». Яна з задавальненнем пяройдзе i ў новае памяшканне ў парку, калi задуманае дырэктарам прадпрыемства Аленай Алесiк спраўдзiцца. Кожны, хто мае хоць невялiкае дачыненне да бiзнэсу, ведае, што такое працаваць у арандаваным памяшканнi. Натуральна, што любы дзелавы чалавек iмкнецца набыць сваё, дзе можна з меншай рызыкай укладваць грошы ў рамонт, у абсталяванне, у добраўпарадкаванне. А ў Маларыцкiм парку ёсць будынiна, якая ўжо даўно «просiцца» ў справу. Незавершаны даўгабуд зараз крыху напамiнае вялiкi гмах пасля бамбёжкi. Даху над памяшканнем няма. Вокны, дзверы, трубы ацяплення, электраправодка павырываныя, што называецца, з мясам i скрадзены. Будоўлю распачыналi гадоў 15 таму як цэнтр адпачынку з заламi для дыскатэк, для ўрачыстасцяў, памяшканнямi для гульнявых аўтаматаў i iншых забаўлянак. I праект, наколькi можна ацанiць тое, што засталося, быў даволi арыгiнальны. Але зараз вялiкая будынiна ўяўляе сабой больш чым сумную карцiну. У парку няма грамадскага туалета. Няцяжка здагадацца, што з гэтага вынiкае. У кутах валяецца тое, па чым можна меркаваць, што бачылi гэтыя сцены не лепшыя праявы чалавечай iснасцi.

Вось гэты даўгабуд Алена намерылася капiтальна адрамантаваць, давесцi да ладу, каб перанесцi сюды свае гандлёвыя кропкi. Кафэ яна мяркуе дапоўнiць уласным кандытарскiм цэхам, каб не вазiць больш прысмакi з Кобрына. Вялiкую залу прадпрымальнiца думае аформiць як месца правядзення вяселляў i вялiкiх урачыстасцяў. Будынiна даволi прасторная, ёсць пакоi, якiя можна адвесцi спецыяльна для адпачынку моладзi. «Калi ўдасца ўсё зрабiць, — разважае гаспадыня, — плюс 45 рабочых месцаў для маларытчан».

Не паспяваю задаць пытанне, яна сама апярэджвае: «250 тысяч долараў патрэбна на рамонт i абсталяванне».

— Не баiцеся рызыкаваць?

— Усё больш менш пралiчана. Як кажуць, важна ўвязацца ў бой. Але ўвязвацца буду, калi аддадуць напаўразвалены будынак бясплатна.

Далейшае залежыць ад мясцовай улады. Калi захоча яна, каб у парку было культурнае месца адпачынку, каб там гулялi вяселлi, праводзiлi ранiшнiкi i банкеты на святы, прыме адпаведнае рашэнне.

Маларыцкi раён.