Свае людзi

«Звязда» мая...

Дык вось. Пэўны час я i яшчэ адзiн гаспадар з Лучына карысталiся кавалкам зямлi за агародам дачнiкаў. Карысталiся цалкам законна: яна была адмерана, занесена ў пагаспадарчую кнiгу, зарэгiстравана...

А тут на той дачы пасялiлiся прыезджыя. Зямлi iм малавата было i на полi браць яе не хацелася. Вось i рашылi нас «пасунуць». У сельвыканкам пайшлi. Старшыня iм: нiчога тут сiлай не зробiш, закон, маўляў, на нашым баку. Самi дамаўляйцеся.

З намi, значыць.

Адметнае ў iх дамаўленне было: прыйшлi i (як язык павярнуўся!) перад фактам нас паставiлi, сказалi, што вясной тое поле яны засеюць!..

Ды мы, лучынцы, самi мiж сабой так не размаўляем, а тут... Нейкiя наезджыя...

Нiякай згоды на тое мы, зразумела ж, не далi.

Яны зноў у сельвыканкам, потым з заявай у раён. Адтуль — на старшыню «цiснуць»: «Зрабi што-небудзь». Той зноў да нас — i па-нашаму, па-лучынску, гэта значыць, па-людску. Кажа: «Ды аддайце вы iм гэтую зямлю...»

Уласна кажучы, мы за яе самi не вельмi трымалiся, самi збiралiся кiнуць. Але ж тут — справа прынцыпу: атрымлiваецца, што здрабнелi лучынцы, саступiлi. Прычым, немаведама каму. А некалi ж не такiя былi: у ХVI стагоддзi да Петрыкава дайшлi, да самой каралевы Боны са скаргай на магiлёўскага эканома!..

Пакуль мы думалi так, навасёлы той участак засеялi.

Самазахоп атрымаўся!

Вось тут i адыграцца можна было б! Мы нават падумвалi, як. Але...

Але зусiм выпадкова згледзела я, што яны, гэтыя «наезджыя», таксама выпiсваюць «Звязду».

Дзе дзелася крыўда, не ведаю — як карова языком злiзала: была i няма.

Соф’я КУСЯНКОВА.

в. Лучын, Рагачоўскi раён.

«Звязда» — гэта ўжо назаўсёды»

Наконаднi юбiлею хачу выказаць табе, «Звязда», словы падзякi за тое, што ты ёсць, за тое, што, увайшоўшы ў хату, ты адразу робiшся нейкай вельмi роднай, сваёй, за тое, што паважаеш свайго чытача i не трактуеш яго «салёным» цi «вострым», а верыш, што душа чалавека патрабуе нечага большага — прыгожага, вечнага. А яшчэ — ты iмкнешся сказаць беларусу: «Памятай пра сваё»...

З нецярпеннем цяпер разгортваю свежы нумар, шукаю рубрыку «Звязда — 90: адваротны адлiк». Хто ты, мой суайчыннiк, звяздовец (слоўца ж гэта не толькi пра супрацоўнiкаў?..)? Хто, акурат, як я, чакае газету на беларускай мове i чаму чытае менавiта «Звязду»? Прызнаюся: у мяне асаблiвыя, цёплыя адносiны да ўсiх падпiсчыкаў.

Магчыма, гэта звязана з памяццю пра бацьку. Ён быў (на велiзарнейшы жаль!) адданейшым звяздоўскiм прыхiльнiкам. Прычым, асобныя нумары газеты не проста прачытваў — клаў на палiчку. Гэта азначала: не чапаць. Потым, калi я прыязджала, тата даставаў iх.

Селянiн, шэсць класаў адукацыi, цяжэнны лёс, а што хвалявала (думаю, дай Бог кожнаму з нас быць такiм нераўнадушным да лёсу Айчыны)! Гартаю: «Звязда» за 29.10. 94 года. Пазначаны артыкул «I касiў нас мор вялiкi» (пра рэпрэсаных у 1937-м беларускiх пiсьменнiкаў, пра вынiшчэнне духоўнай элiты народа). Бацька, помню, сказаў тады, падаючы мне газету: «Прачытай i раскажы пра гэта ў школе. Дзецям»...

Апошнi нумар з адзначаным iм артыкулам «Чаму плача Радзiвiл» (27.12.2002 г.) я ўзяла з бацькавай палiчкi, прыехаўшы на яго пахаванне. Трымала яго ў руках (тады i цяпер) з думкамi, што вось гэта i ёсць сапраўдны патрыятызм, сапраўдная iнтэлiгентнасць! I не ад адукацыi яны залежаць, не ад пасады...

Тады ж рашыла, што i для мяне «Звязда» — гэта ўжо назаўсёды.

Галiна АЛЯХНОВIЧ, настаўнiца

в. Вялiчкавiчы, Салiгорскi раён.