Вы тут

Спявак Валерый Прыгун: Каб шчаслiва жыць у шлюбе, аднаго кахання недастаткова


Прыгожае мужчынскае шматгалоссе, якасны рэпертуар, якi пастаянна абнаўляецца, высокая сцэнiчная культура — усё гэта вакальны гурт «Чысты голас», якiм кiруе Валерый Прыгун. Жыццё артыста — канцэрты, гастролi, апладысменты, прыхiльнiцы...

I гэта зусiм не перашкаджае стабiльнаму, а галоўнае, шчаслiваму шлюбу. Жонка Валерыя Iна «адпрасiлася» з iнтэрв'ю, але сказала, што ёй будзе вельмi цiкава яго пачытаць. А Валерый пажартаваў: маўляў, шмат цiкавага даведаешся.


Ва­каль­ны гурт «Чыс­ты го­лас».

— Пачнём з нашага традыцыйнага пытання: як вы пазнаёмiлiся з будучай жонкай?

— Мабыць, сам лёс нас звёў. Iна родам з горада Наварасiйска, што на Чорным моры. У той год з сябрамi адпачываў у выдатным курортным месцы Шырокая Балка, што за 10 кiламетраў ад горада. Вось там мы i пазнаёмiлiся. Цiкава, што Iна вучылася ў Мiнску i прыехала дадому на канiкулы. Прыгожая дзяўчына, амаль «зямлячка», адразу знайшлiся тэмы для размоў i абмеркаванняў, ну, i мы былi з гiтарай i песнямi пад яе... Мора, лета i ўзаемная сiмпатыя. Потым — сустрэчы ў Мiнску, кветкi, камплiменты, заляцаннi два гады — i вось мы ўжо 28 гадоў разам.

— Хвалявалiся перад знаёмствам з бацькамi нявесты?

— Упершыню з бацькамi Iны я ўбачыўся праз год. Напачатку была лёгкая насцярожанасць з iх боку: музыкант, з гiтарай, доўгiя валасы, не мясцовы. Але неяк лёгка ўсё наладзiлася, мы знайшлi агульную мову з цесцем, а цешча ў мяне — самая лепшая ў свеце! У нас выдатныя адносiны.

З маiмi бацькамi Iна пазнаёмiлася крыху пазней, яе прынялi ў сям'ю, i яна адразу стала «дачкой». Першы час мы жылi разам з маiмi бацькамi, але кухня павiнна быць у кожнай гаспадынi свая. Чаго i жадаю ўсiм маладым. Не сакрэт, што многiя канфлiкты адбываюцца i пачынаюцца менавiта там.

— Вы спраўлялi вяселле? Што больш за ўсё запомнiлася?

— Вяселле была традыцыйнае: жанiх у касцюме, нявеста ў вэлюме i прыгожай белай сукенцы. Запрасiлi сваякоў, сяброў. Распiсвалiся мы ў ЗАГСе, што ў Траецкiм прадмесцi, а вянчалiся ў Кафедральным саборы. Вясельных агенцтваў у наш час не было, таму ўсё рабiлася сваiмi сiламi. Музыка, танцы, забавы, балазе, усе мае сябры творчыя людзi. Выкуплялi нявесту, выкрадалi i г. д. Вяселле прайшло хораша, з добрай музыкай, гулялi два днi. На мой погляд, гэта добрая традыцыя. Хтосьцi яшчэ дадае розныя абрады i сцэнкi з фальклору. Усё гэта ўпрыгожвае i ўносiць разнастайнасць у цырымонiю шлюбу. У правiнцыi гэтага больш, у горадзе менш. Сённяшняй моладзi ўсё гэта не вельмi падабаецца, яна i на шлюб глядзiць сёння па-iншаму.

— Так, раней укладвалi душу ў падрыхтоўку вяселля, крэатывiлi самi, цяпер усё аддаюць на водкуп агенцтвам.

— Там фантазii абмяжоўваюцца толькi бюджэтам. Паслугi прапануюць на любы густ i колер, i гэта добра, калi ёсць выбар. Але я таксама абсалютна нармальна стаўлюся да таго, што маладыя ўсе выдаткi скарачаюць, збiраюцца вузкiм колам i абмяжоўваюцца хатняй вячэрай у коле блiзкiх i сяброў. Сёння сапраўды не ўсе могуць дазволiць сабе зрабiць вяселле ў рэстаране на 50-100 чалавек. Ну i нiчога. Ёсць на што выдаткаваць грошы маладым. У iх усё жыццё наперадзе. Але будзе шкада, калi ўся гэта нацыянальная разнастайнасць абрадаў i традыцый знiкне з часам, а ўзамен мы атрымаем анлайн-рэгiстрацыю, вiншаваннi ў месенджары i сэлфi-гасцей.

— Вы да рэгiстрацыi шлюбу дамаўлялiся, як падзелiце хатнiя абавязкi, як будзеце распараджацца фiнансамi, цi ўсё гэта неяк само сабой усталявалася?

— Я за раўнапраўе ў сям'i i разумнае размеркаванне абавязкаў. Жанчына ў большай ступенi адказвае за побыт i ўтульнасць у доме, а мужчына — за забеспячэнне гэтага побыту i дабрабыт сям'i. Але нiчога дрэннага не бачу ў тым, што ролi раптам па нейкiх прычынах памянялiся. Галоўнае, у сям'i павiнны быць паразуменне, любоў i павага адно да аднаго. I тады можна прайсцi праз любыя цяжкасцi.

— А да дачкi ў школу на бацькоўскi сход хто хадзiў?

— Часцей школу наведвала Iна, хоць i я там бываў, калi дазваляў час. Я памятаю, што татаў i мам на сходах было амаль пароўну... Цi гэта толькi калi я там быў?

— Нядаўна прачытала артыкул замежнага псiхолага, дык ён сцвярджае, што ў сямейным жыццi адбываецца аж сем крызiсаў. А вы колькi налiчылi? Або шчаслiва iх пазбеглi?

— Не ведаю, можа, яны i ёсць у некага, але нам удалося пазбегнуць гэтага. Калi крызiсы i былi, то яны прайшлi незаўважна для нас, не засталiся ў памяцi. Часам трэба проста кубак кавы ў ложак або букет любiмых кветак прынесцi — i табе даравалi. Трэба навучыцца або прымусiць сябе чуць i разумець другую палову. Мы ўсе людзi розныя, кожны са сваiмi «прыбамбасамi». Да вяселля я рабiў так: шкарпэткi кiнуў, кубак не памыў цi не так паставiў, а цяпер трэба па-iншаму. Думаю, што аднаго кахання недастаткова, каб шчаслiва жыць у шлюбе. Сям'я — гэта вялiкая праца двух людзей, i калi да гэтага яшчэ ёсць любоў, вось тады гэтую сям'ю можна лiчыць шчаслiвай. I такiх прыкладаў вельмi шмат. Жыццё — яно як «зебра»: то белая паласа — узлёт, то чорная — падзенне. У сям'i ўсё тое ж самае: лаюцца, мiрацца, саступаюць, згаджаюцца... А яшчэ павiнна быць павага, без гэтага нiяк.

— «Чысты голас» — адзiн з самых папулярных калектываў, у якога шмат прыхiльнiц. Цi былi ў вашым жыццi сцэны рэўнасцi з боку Iны?

З жон­кай Iнай.

— Я стараюся не даваць падстаў для гэтага. Вядома, да нас, артыстаў, больш увагi з боку супрацьлеглага полу. I шмат прыхiльнiц, i кветкi, i розныя падарункi робяць, i паветраныя пацалункi шлюць, i фота на памяць з любiмым артыстам хочуць мець. Я думаю, усё гэта ёсць у кожнага вядомага чалавека, галоўнае — як ты да гэтага ставiшся. Гэта частка нашай работы: дарыць людзям цяпло, настрой, усмешкi i, вядома, нашы песнi. Ты павiнен быць адкрытым i шчырым, камусьцi падмiргнуць, камусьцi ўсмiхнуцца, а людзi дораць табе ў адказ сваю любоў. Але думаю, што ўсё-ткi жонка крыху раўнуе.

— Iснуе даволi распаўсюджаны стэрэатып, што артысты — людзi легкадумныя, i 2-3, а часам i больш шлюбаў — гэта норма. А як у артыстаў «Чыстага голасу» складваецца сямейнае жыццё?

— У нашым калектыве i ў маiх блiзкiх сяброў стабiльныя сем'i. У нас любiмыя жонкi i дзецi, i кожны даражыць гэтым. Калi ў чалавека ў сям'i ўсё добра, то навошта яму шукаць нешта iншае?

У сiлу нашай работы мы часта выязджаем з дому. Канцэрты, гастролi... Сумуем па нашых родных i блiзкiх, i заўсёды прыемна вярнуцца дадому, дзе цябе любяць i чакаюць. Так што мы не трапляем пад гэтыя стэрэатыпы.

Не ва ўсiх так атрымлiваецца, як у нас. Вядома, творчыя людзi — сапраўды асаблiвыя, трошкi вар'яты ў добрым сэнсе слова. Яны па-iншаму глядзяць на свет i адчуваюць яго па-iншаму, часам не заўважаючы самых простых рэчаў. У iх больш тонкае i маляўнiчае ўспрыманне ўсяго, што навокал. Другiм палавiнкам трэба ох як пастарацца, каб прывыкнуць i ўжыцца з такiмi людзьмi.

А два-тры i больш шлюбаў бывае не толькi ў творчых людзей, i гэтаму таксама шмат прыкладаў. Але артысты навiдавоку, пра iх пiшуць i расказваюць. Вельмi часта нават жорстка ўмешваюцца ў асабiстае жыццё ў пагонi за фактам або рэдкiм фота... Гэта выдаткi прафесii. Кожны ставiцца да гэтага па-рознаму. Хтосьцi выстаўляе сваё асабiстае напаказ, хтосьцi хавае…

З дач­кой Ка­ця­ры­най.

Дзе мы сустракаем свайго чалавека i потым улюбляемся ў яго? У «арэоле пражывання», калi так можна сказаць. А калi ты ў сваёй рабоце кожны дзень сустракаешся цi бачыш тысячы людзей, прыхiльнiц, робiш сумесныя праекты з такiмi ж таленавiтымi i творчымi людзьмi, ты ўлюбляешся ў iх, ты з iмi на адной хвалi, у адной тэме. Потым з'яўляюцца iншыя iдэi i планы, новыя выступленнi — i ўсё па новай... Улюблiвасць уласцiвая творчым асобам — можа, адсюль i столькi шлюбаў у розных вядомых людзей. Напэўна, гэта пытанне больш да псiхолагаў. А наогул наш свет розны, i людзi ў iм розныя, у гэтай разнастайнасцi ўвесь кайф жыцця. I наўрад цi можна да ўсяго ўжыць нейкае адно правiла або сiстэму.

— Якiм уяўляеце дзень свайго залатога вяселля?

— Мы толькi 28 гадоў разам, залатое яшчэ не хутка. Хацелася б, каб сабралiся ўсе сябры, сваякi, дзецi i ўнукi. Пасядзець за сталом, успомнiць пра былое i добра адзначыць. Галоўнае, каб хапiла здароўя. Хацелася б, гуляючы па вулiцы, як i цяпер, трымацца за рукi, з любоўю жартаваць адно над адным. Разам паглядзець серыял, а потым футбол. Зазiрнуць у вочы жонцы i сказаць: «Як жа я цябе кахаю!»

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота з сямейнага архiва Валерыя Прыгуна i сайта вакальнага гурта «Чысты голас»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

У пачатковы перыяд Вялiкай Айчыннай вайны зацятыя баi разгарнулiся пры абароне Барысава — старадаўняга беларускага горада на Бярэзiне. 

Грамадства

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

«Лічбавыя жулікі», якія здымаюць грошы з чужых банкаўскіх карт, звычайна маскіруюцца пад інтэрнэт-рэсурсы, вартыя даверу.