Вы тут

Маёр міліцыі Андрэй Абрамовіч: Мая задача як бацькі — выхаваць дзяцей добрымі людзьмі


«Дзяцей з радзільні выпісвалі па чарзе. Я два месяцы быў у дэкрэтным адпачынку, пакуль усіх дома дачакаўся», — згадвае падзеі шасцігадовай даўніны маёр міліцыі Андрэй Абрамовіч. — На службе да сітуацыі паставіліся з разуменнем. А як інакш? Не кожны дзень у калегі трайняты нараджаюцца!


Андрэй Міхайлавіч — старшы інспектар аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі міліцыі. Мужчыне — 41 год, 17 з якіх працуе ў Заводскім РУУС сталіцы:

— Прыйшоў сюды пасля арміі, служыў ва ўнутраных войсках. Калі мяне пытаюць, кім яшчэ мог стаць, паціскаю плячыма. Нават уявіць сябе без формы цяжка.

І гэта нягледзячы на тое, што пасля школы Андрэй Міхайлавіч скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, факультэт тэхнічнага сэрвісу ў АПК. Своечасова зразумеў — не яго.

— Першы рабочы дзень у міліцыі запомніўся. Было шмат новай інфармацыі, а новае заўсёды здаецца складаным. З вопытам усё становіцца на свае месцы, — упэўнены суразмоўца.

Згадвае маёр і тое, як пазнаёміўся з будучай жонкай. Пару звяла менавіта служба:

— Працаваў тады ўчастковым інспектарам міліцыі. Пайшоў правяраць вартавую ахову хлебазавода. З будынка выйшла дзяўчына — прыгожая, загарэлая. Як высветліў пазней, яна толькі прыехала з мора. Таццяна — інжынер-тэхнолаг.

Праз год маладыя людзі пажанілася. Вяселле было пышнае, каля 160 гасцей паклікалі! Святкавалі на малой радзіме жаніха.

— Гуляла, як кажуць, уся вуліца. Гэта цяпер мода пайшла на ціхія сціплыя вечары ў коле сям'і. Раней было інакш, — кажа міліцыянер.

На пытанне, колькі жывуць у шлюбе, Андрэй Міхайлавіч, як і большасць мужчын, задумваецца:

— Зараз падлічу, — усміхаецца. — Разам мы ўжо 12 гадоў.

Андрэй Міхайлавіч і Таццяна Валер'еўна выхоўваюць двух сыноў і дачку.

— Мы з жонкай вельмі хацелі дзяцей. Але трайняты — нечаканы падарунак, — прызнаецца шматдзетны тата. — На першым УГД сказалі, што будуць двайняты. Праз тыдзень — што трайняты. Памятаю, прыгразіў: «Таццяна, больш на УГД не пойдзем!» (смяецца).

Міліцыянер згадвае, што пра падарунак лёсу спачатку расказалі толькі самым блізкім, каб не сурочыць. Аб тым, што не справяцца, нават і думкі не было. І не такія задачы вырашалі! На курсы для будучых бацькоў не хадзілі: не было вольнага часу. Ды, калі шчыра, вопыт было ў каго пераняць — бабулі і дзядулі заўсёды на падхваце.

— Я адразу сказаў жонцы: «Ты хацела дачку — ты яе называеш, я хацеў сына — імя яму даю я. Наконт трэцяга можам паспрачацца». За пяць хвілін мы назвалі траіх дзяцей, — дзеліцца Андрэй Міхайлавіч.

Мужчына прызнаецца, што са з'яўленнем малых жыццё змяняецца кардынальна. Важна хутка перастроіцца. Тады пытанняў, як усё паспець, не ўзнікне.

— Усе дзеці вельмі розныя! Рома спакойны і добры — апошняе аддасць, калі папросіш. Арцём з Вікай — шустрыя, баявыя. Арцём старэйшы, адчувае гэта і паводзіць сябе як галоўны. Калі іх траіх паставіць побач — атрымаецца лесвіца, — ганарыцца тата. — У нас была падвойная каляска для хлопчыкаў, асобная — для Вікі. Каталася, як каралева (усміхаецца)! — Яна татава дачка, заўсёды са мной. Нават коскі заплесці давярае! У мяне, зразумела, атрымліваецца горш, чым у мамы, але я рэгулярна практыкуюся.

Андрэй Міхайлавіч кажа, што ў іх з жонкай розныя падыходы ў выхаванні малых:

— Матуля вельмі далікатная, адказная. Я адношуся да ўсяго прасцей. Лічу, што і той, і другі падыходы — правільныя. Яны паказваюць, што і на жыццё можна глядзець пад рознымі вугламі. Усякае бывае. Але галоўны інструмент выхавання — гэта, бясспрэчна, любоў.

Усе развівальныя практыкаванні з дзецьмі бацькі выконваюць на выхадных. Займаюцца з кожным паасобку, каб адно ў аднаго не падглядалі. У вольны час сям'я Абрамовічаў ходзіць у парк, любіць адпачываць на прыродзе:

— Нядаўна ездзілі з Раманам на рыбалку. У яго ёсць свая вуда, нават чарвякоў сам капае! Сыну падабаецца рыбачыць, ён атрымлівае задавальненне ад самога працэсу.

Андрэй Міхайлавіч нядрэнна гатуе. Любімае блюда — плоў.

— З лёгкасцю звару любы суп, — здзіўляе. — У нас ёсць хатнія нарыхтоўкі ў слоіках. Так мы эканомім час, які сёння на вагу золата.

Маёр кажа, што дзецям падабаецца яго прафесія.

— Просяць, каб я ўзяў іх з сабой на работу, паказаў зброю. Хлопчыкі любяць прымяраць фуражку. Вядома, малым яшчэ рана думаць пра будучую прафесію, спачатку хай у школу пойдуць (смяецца). Мая задача як бацькі — выхаваць дзяцей добрымі людзьмі. Усё астатняе — у іх руках.

Кацярына АСМЫКОВІЧ

Фота з архіва героя

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

Жыццёвы шлях Якава Крэйзера. Першы камдзiў, якi атрымаў Зорку Героя, заслужыў яе, абараняючы Барысаў

У пачатковы перыяд Вялiкай Айчыннай вайны зацятыя баi разгарнулiся пры абароне Барысава — старадаўняга беларускага горада на Бярэзiне. 

Грамадства

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка

«Лічбавыя жулікі», якія здымаюць грошы з чужых банкаўскіх карт, звычайна маскіруюцца пад інтэрнэт-рэсурсы, вартыя даверу.