Вы тут

Балерына Юлiя Дзятко: Дзецi кар'еры не перашкода, калi i работа любiмая, i дзецi жаданыя


Яны пазнаёмiлiся ў 10-гадовым узросце ў харэаграфiчным вучылiшчы i з таго часу не расстаюцца.

Адна з самых прыгожых балетных i моцных сямейных пар Вялiкага тэатра — заслужаная артыстка Беларусi Юлiя Дзятко i народны артыст Беларусi Канстанцiн Кузняцоў — валодае выдатным пачуццём гумару. Кожны iх дзень распiсаны па хвiлiнах, але, здаецца, толькi ў такiм тэмпе яны i ўмеюць жыць. Iх старэйшая дачка Аня вырасла ў тэатры i цяпер вучыцца ў харэаграфiчным каледжы. Юлiя i Канстанцiн у многiх спектаклях занятыя як балетмайстры-пастаноўшчыкi. На рэпетыцыi Юля прыходзiла, калi малодшая дачушка яшчэ ляжала ў люльцы. Магчыма, i яна працягне балетную дынастыю.


— У Вялiкiм пра вашу пару сказалi: яны вельмi падыходзяць адно аднаму як танцоры. А што было першае: з дуэта танцораў вы сталi парай цi наадварот?

Юлiя: — Тут усё само неяк атрымалася. У харэаграфiчным вучылiшчы мы вучылiся ў адным класе, так што знаёмыя з дзяцiнства. I на занятках нас у пару ставiлi ўвесь час, бо мы падыходзiлi адно аднаму па росце. На справаздачным канцэрце танцавалi разам i ў тэатр паступiлi як пара. А адносiны паралельна развiвалiся. Так што ўсё ўзаемазвязана ў нас.

— Колькi вам было гадоў, калi стварылi сям'ю?

Канстанцiн: — Ой, даўно! (Усмiхаецца.) Ужо i не памятаю! Жартую. Нам акурат па дваццаць гадоў было. А перад тым дзесяць гадоў прыглядалiся адно да аднаго.

— Як вы ставiцеся да так званых выпрабавальных шлюбаў, калi людзi жывуць разам, але не спяшаюцца ў загс?

К.: — Асабiста я не бачу ў гэтым праблемы. Калi людзi пажывуць разам, прытруцца адно да аднаго i ўжо свядома пойдуць пячатку ў пашпарт ставiць — гэта ж лепш, чым наадварот: хуценька распiсацца, а потым акажацца, што ён храпе! (Разам смяюцца.)

— Вядомы такi стэрэатып: кар'ера балерыны i нараджэнне дзiцяцi несумяшчальныя. Напэўна, ён навеяны бiяграфiямi Маi Плiсецкай, Галiны Уланавай. Але ёсць i iншыя прыклады: у Нiны Ананiяшвiлi двое дзяцей, у вашай калегi Iрыны Яромкiнай — трое. Звычайныя людзi, перш чым заводзiць дзяцей, арыентуюцца на свае фiнансава-бытавыя магчымасцi. У балетных усё складаней... Юля, цяжка было выбраць час для паўзы ў кар'еры, каб стаць мамай?

Ю.: — Калi нарадзiлася Аня, кар'ера ў мяне ўжо склалася. Быў i рэпертуар, i статус у прафесii. Вядома, адмовiцца ад сцэны, хай i на час, балерыне цяжка. Таму гэта быў свядомы крок. А Вiка з'явiлася на свет, калi я ўжо пакiнула сцэну, тут усё прасцей было. Якiя б у каго нi былi стэрэатыпы, магу дакладна сказаць: дзецi кар'еры не перашкода, калi i работа любiмая, i дзецi жаданыя. Ну i здароўе, вядома, каб дазваляла ўсё гэта спалучаць.

— Юля, вы раней завяршылi кар'еру салiсткi балета, а Канстанцiн працягвае працаваць i як вядучы майстар сцэны. Не раўнуеце да партнёрак?

Ю.: — Работа з iншымi партнёрамi ў тэатры — норма. Хоць мы пратанцавалi парай усю кар'еру, але часам нам i з iншымi партнёрамi даводзiлася выступаць. Гэта частка прафесii. Iснуюць чарговасць спектакляў i амплуа. Для розных спектакляў патрэбныя розныя выканаўцы, з розным тэмпераментам або знешнiмi данымi, напрыклад. I забараняць адно аднаму працаваць з iншымi выканаўцамi неразумна.

— У вашых дачок вялiкая рознiца ва ўзросце. Як яны ладзяць памiж сабой?

К.: — Ганне пятнаццаць гадоў, а Вiцы амаль два. I, вядома, старэйшай бывае цяжкавата з Вiкай. Ёй хочацца больш самастойнасцi i свабоды ад бацькоўскага прыгнёту. Але, калi трэба, Аня няньчыць Вiку — i пагуляе, i накормiць яе.

— Канстанцiн, паступiўшы ў Мiнскае харэаграфiчнае вучылiшча, з 10 гадоў вы жылi ў iнтэрнаце навучальнай установы, адзiн, у чужым горадзе (Канстанцiн Кузняцоў родам са Смаленска. — Аўт.). Як вы спраўлялiся з побытам, i цi дапамагае той вопыт у сямейным жыццi? Цi ёсць у вас у сям'i нейкi падзел абавязкаў, хто мые посуд, хто гуляе з сабакамi?

К.: — Нi секунды не пашкадаваў, што столькi часу пражыў у iнтэрнаце. Таму што гэта было вельмi цiкава. Новы вопыт. I арганiзавана ўсё было вельмi добра ў нас. Выдатныя выхавацелi дапамагалi дзецям адаптавацца i ў побыце, i ў вучобе. А ад хатнiх абавязкаў у нас нiхто не адвiльвае! Толькi Юля гатуе часцей, бо ў яе смачней атрымлiваецца. Яна наогул суперкухар! Цяпер мы на рабоце, значыць, Аня выгуляе сабак. I наадварот, Аня на занятках — я бягу дадому. Вядома, з Вiкай асноўны час праводзiць Юля, таму што малая цалкам ад мамы залежыць. Але i тут мы стараемся адно аднаго разгружаць. I бацькi Юлiны вельмi дапамагаюць.

— Стараецеся Аню вызваляць ад хатнiх спраў, бо ў яе вельмi вялiкая нагрузка ў харэаграфiчным каледжы?

Ю.: — Нагрузка сапраўды вялiкая. Часам мы ўжо дома, а Аня яшчэ ў каледжы. Але, тым не менш, у Анi ёсць кола абавязкаў, якiя яна выконвае. I ўрокi зрабiць, i прыбрацца ў пакоi. Часам i прыгатуе штосьцi, у краму забяжыць, калi мы не паспяваем.

— Вы ведаеце, колькi кожны з вас зарабляе? Як у сям'i арганiзавана кiраванне фiнансамi?

К.: — З фiнансамi ў нас усё вельмi празрыста. У каго ў канкрэтны момант на картцы больш грошай, той i аплачвае рахункi. А так — усе выдаткi дзеляцца пароўну памiж членамi сям'i. Усё, што ўдаецца зарабiць, iдзе ў агульны кацёл.

— Як вы праводзiце адпачынак?

Ю.: — Звычайна стараемся кудысьцi з'ездзiць, да мора дзяцей вывезцi. Тут, вядома, i ад фiнансавага складнiку многае залежыць. У гэтым годзе пандэмiя сапсавала лета, але, можа, атрымаецца нешта прыдумаць, каб добра адпачыць.

— У вас унiкальная прафесiя: у 18 гадоў вы ўжо спецыялiсты, у той час як аднагодкi толькi першы курс ВНУ скончылi. Цi не значыць гэта, што артысты балета хутчэй сталеюць, пазбаўленыя пэўных радасцяў юнацтва-маладосцi, i калi так, то цi можна гэта нагнаць, скажам, гадоў да 30?

К.: — Артысты балета — тыя яшчэ дзецi. (Усмiхаецца.) Вядома, прафесiя наша з раннiх гадоў прывучае чалавека да дысцыплiны, да парадку, раскладу i цярпення. Без гэтага нiяк. Але я б не сказаў, што балетныя артысты нечым абдзеленыя. Проста трэба навучыцца запiхваць больш спраў у дваццаць чатыры гадзiны!

— Цяпер да сям'i не ва ўсiх трапяткое стаўленне, як спяваецца ў вядомай аперэце: «Нонче без волокит, лишь перо заскрипит, и свободными станем мы снова». На якiх каштоўнасцях трымаецца ваша сям'я i што з гэтага вы хацелi б перадаць у спадчыну сваiм дзецям?

К.: — Вельмi хацелася б перадаць дзецям замак у Баварыi, але ў нас яго няма! (Сумна ўсмiхаецца.)

Ю.: — Каштоўнасцi... Тут усё проста. Павага адно да аднаго. Дрэнна табе цi добра — ты ведаеш, што заўсёды ёсць месца, дзе цябе выслухаюць, зразумеюць i дапамогуць. Гэта i ёсць сям'я.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота прэс-службы Вялiкага тэатра Беларусi і Ганны ЗАНКАВIЧ

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Энергія смецця, якасць вады і зніжэнне затрат удвая. Камунальнікі і навукоўцы абмеркавалі ўплыў інавацый на жыццё галіны

Энергія смецця, якасць вады і зніжэнне затрат удвая. Камунальнікі і навукоўцы абмеркавалі ўплыў інавацый на жыццё галіны

Святлодыёды са шматслойнымі нанаплёнкамі, якія мяняюць колер у залежнасці ад часу сутак і падстройваюцца пад біярытм чалавека...

Спорт

Сёлета футбольнаму клубу «Віцебск» спаўняецца 60 гадоў

Сёлета футбольнаму клубу «Віцебск» спаўняецца 60 гадоў

«У юбілейны сезон хацелася сур'ёзна адзначыць дзень нараджэння. Але пандэмія каранавіруса ўнесла свае карэктывы».

Эканоміка

 Фiнансiстам патрэбны банкноты — прымаюць любыя. Банкi гарантуюць, што захаваюць нашы грошы

Фiнансiстам патрэбны банкноты — прымаюць любыя. Банкi гарантуюць, што захаваюць нашы грошы

Фiнансавыя паслугi адзiн аднаму людзi аказваюць ужо тысячы гадоў.