Вы тут

Юніёр Iван Прыткоў: Калi сабе пастаўлю мэту — усё змагу


Беларускiя пяцiборцы прывучылі балельшчыкаў да прыемных эмоцый — яны рэгулярна заваёўваюць высокiя ўзнагароды на мiжнародных спаборнiцтвах. Напрыклад, у 2019 годзе ў iх скарбонцы было 22 медалi рознай вартасцi ў розных узроставых катэгорыях. Прыемна, што ўзнагародамi радуюць не толькi дарослыя спартсмены, але i юнакi. Гэта сведчыць пра тое, што iснуе пераемнасць, ёсць каму працягнуць добрую традыцыю. Адзiн з самых прыкметных юнiёраў-пяцiборцаў на сёння, Iван Прыткоў, на сваiм першым юнацкiм чэмпiянаце Еўропы заваяваў адразу тры ўзнагароды, працягнуў поспех i на чэмпiянаце свету, стаўшы яго прызёрам. Пра пачатак сваёй кар'еры i вялiкiя планы на будучыню Iван расказаў у сваiм iнтэрв'ю.


— Як вы трапiлi ў прафесiйны спорт?

— У дзяцiнстве вельмi хацеў плаваць. З бацькамi знайшлi басейн побач з домам, але яго зачынiлi на рамонт. Тады перайшоў у iншы — на той час мне было гадоў 9. Там спадабаўся трэнерам, i яны ўзялi мяне ў пяцiбор'е. Спачатку проста вучыўся плаваць. Стала атрымлiвацца: на першым жа спаборнiцтве ў дваябор'i паказаў шосты вынiк, а на другiм сваiм турнiры заваяваў ужо «золата». Наогул наш вiд спорту падзяляецца па ўзроставых катэгорыях. Усё пачынаецца з дваябор'я (плаванне, бег), паступова дадаюцца астатнiя вiды (стральба, фехтаванне, конны спорт). Маiм каронным вiдам з самага пачатку быў бег.

— Спакусы перайсцi ў лёгкую атлетыку не было?

— Была, i гэта нават прапаноўвалi трэнеры, але я не захацеў. А праз два-тры гады пачалося трохбор'е, дадалася стральба. Калi пачаў трэнiравацца са старэйшымi, у мяне не вельмi добра атрымлiвалася, бо тут зусiм iншае сапернiцтва, па-iншаму трэба размяркоўваць сiлы. Калi раней быў першы, дык цяпер не трапляў нават у дваццатку. Псiхалагiчна ў гэты момант было вельмi складана. Мы з трэнерамi спрабавалi змяняць тэхнiку стральбы, i паступова я пачаў паказваць даволi добрыя вынiкi i ў трохбор'i. Пазней трэба было пераходзiць у спартыўную школу, i ў мяне з першым трэнерам не атрымлiвалася сумяшчаць заняткi, таму адправiлi да Агнii Валянцiнаўны Iвановай, цяперашняга настаўнiка, якую я вельмi паважаю i люблю. Спачатку мы прывыкалi адно да аднаго, было няпроста: новая група, новыя эмоцыi, я саромеўся i баяўся ў новым калектыве. Але паступова мы знайшлi агульную мову. Вынiк у Агнii Валянцiнаўны пачаў расцi вельмi хутка, я скiнуў хвiлiну ў бегу i 13 секундаў у плаваннi. Гэта вельмi шмат за год работы.

— Наогул, на ваш погляд, трэнер адыгрывае вялiкую ролю ў станаўленнi маладога спартсмена?

— Вельмi. Як у трэнiровачным працэсе, так i ў жыццi, у выхаваннi. Агнiя Валянцiнаўна можа падтрымаць мяне i за рамкамi спорту, таму што я дзялюся з ёй рознымi момантамi. Я i мае бацькi лiчым яе ўжо родным чалавекам. Перш за ўсё адносiны трэнера i вучня павiнны быць давернымi, без гэтага не будзе нiчога. Я магу з ёй паспрачацца, выказаць свой пункт гледжання, але ў межах разумнага, бо выдатна разумею, што ў яе больш вопыту i ведаў.

— Цi складана было трапiць на юнацкi чэмпiянат Еўропы?

— У перыяд падрыхтоўкi да адбору на гэты турнiр я выпiсаў свае мэты на асобны аркуш, паказаў яго трэнеру, каб яна ацанiла i сказала, над чым мне трэба працаваць, затым павесiў яго на сцяну, каб пастаянна бачыць i ведаць, што трэба рабiць. А мэта была трапiць у зборную, паехаць на чэмпiянат кантынента, а там узяць медаль i паказаць добры вынiк. На першым этапе адбору я яшчэ дрэнна спраўляўся са сваiмi эмоцыямi i стаў толькi другiм, прайграўшы ўсяго дзве секунды. Вельмi знерваваўся, бо ведаў, што мог быць першым. Стаў трэнiравацца яшчэ больш, браў дадатковыя заданнi i да другога этапу адбору падышоў нашмат больш сабраным, хваляваўся не так моцна. Выйграў «рэспублiку» i атрымаў магчымасць паехаць «на Еўропу».

— Медалi чэмпiянату Еўропы таксама дасталiся няпроста...

— Так, псiхалагiчна я вельмi напружваў сябе, у галаве пастаянна была думка, што абавязкова трэба паказаць добры вынiк. I пасля першага вiду, плавання, я стаў толькi 22-м. Тым не менш трэнеры мяне падтрымалi, сказалi, што трэба паспрабаваць i пацярпець. Са стральбы я бег перадапошнi, але за першыя 800 метраў дагнаў чалавек 15, на другой «васьмісотцы» быў ужо ў дзясятцы, а пасля заключнай стральбы перада мной засталiся толькi швед i расiянiн. Я разумеў, што магу iх дагнаць. Сцiснуўшы зубы, трываў да канца i стаў другiм. Вельмi стамiўся, але атрымаў неверагодны выбух адрэналiну, выканаў сваю мэту. Усе былi ў шоку, што з 22-га месца я змог падняцца на другое. Наступнай радаснай навiной стала тое, што мы перамаглi ў камандным залiку, а потым яшчэ дадалi сярэбраны медаль у мiксце.

— Як даўся чацвёрты вiд мнагабор'я — фехтаванне?

— Спачатку складалася не вельмi, таму што па натуры я не спакойны, а актыўны. А ў фехтаваннi, як i ў стральбе, трэба працаваць больш галавой, прадумваць стратэгiю, шукаць хады. Прайшоў ужо год з таго моманту, як дадалося фехтаванне. Калi б не адмянiлi чэмпiянат Еўропы, то зараз я быў бы ў Партугалii, дзе выступаў бы ўжо ў чатырох вiдах. Спрабаваў трэнiравацца i на канi ў пятым вiдзе, удзельнiчаў нават у адных спаборнiцтвах i выглядаў там даволi нядрэнна нягледзячы на тое, што здарылася падзенне.

— У канкуры на турнiрах па сучасным пяцiбор'i спартсменам можа трапiцца любы конь?

— Так, ён дастаецца па жараб'ёўцы. На тое, каб зразумець жывёлу, даюць 15 хвiлiн, але гэта вельмi мала, бо трэнiруемся мы на адным канi па некалькi гадоў. А тут трэба зразумець, як будзе паводзiць сябе жывёла ў той цi iншай сiтуацыi, як i на што адрэагуе, за дзясяткi хвiлiн. Спартсмен павiнен злiцца з канём разам, таму можна сказаць, што тут ёсць доля шанцавання.

— Якiмi рысамi павiнен валодаць паспяховы пяцiборац?

— У нас ёсць розныя людзi, але дамагаюцца поспеху больш актыўныя, мэтанакiраваныя, працаздольныя.

— Бацькi падтрымлiваюць вас у прафесiйнай кар'еры?

— У мяне вельмi спартыўная сям'я, яны падладжваюцца пад мой графiк. Дзве сястры прафесiйна займаюцца баскетболам, тата — гiравым спортам, а мама захаплялася спортам у дзяцiнстве, але скончыла харавое аддзяленне Iнстытута культуры. Я, дарэчы, таксама скончыў музычную школу, iграю на скрыпцы.

— Сёлета вы скончылi вучылiшча алiмпiйскага рэзерву. Як далася вам вучоба i цi плануеце развiвацца ў гэтым кiрунку?

— Было цяжкавата, таму што ўвесь час праходзiлi зборы i спаборнiцтвы. Калi больш часу аддаеш спорту, менш застаецца на вучобу. Трэба знайсцi нейкi баланс або выбраць нешта адно. Пакуль я зрабiў стаўку на спартыўны вынiк, хоць, разумею, што веды таксама трэба атрымлiваць. Цяпер застаюся ў вучылiшчы на курсы трэнераў, а потым буду паступаць у БДУФК. Вучоба таксама важная для мяне, каб працягнуць потым займацца трэнерскай дзейнасцю, бо ты павiнен мець нейкi падмурак.

— Якая ваша галоўная мэта ў спорце?

— Трапiць на Алiмпiйскiя гульнi, а мара — перамагчы там. Як кажуць трэнеры, калi я сам сабе пастаўлю мэту, то ўсё змагу. Яны бачаць ува мне перспектыву.

— Такая ўпэўненасць ва ўласных сiлах можа развiць «зорную хваробу»?

— Я ўжо адзiн раз «злавiў зорку» — гэта было перад чэмпiянатам свету, — i там не змог трапiць у прызы ў асабiстых спаборнiцтвах. Бачу, што многiя ставяцца да мяне як да тытулаванага атлета, але я трымаю сябе ў рамках i не магу сказаць, што дзесьцi ў iншых сферах жыцця з-за спартыўных дасягненняў мне робяць паблажкi.

Дар'я ЛАБАЖЭВIЧ

Фота дадзена героем

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.