Вы тут

«Трэба, каб дзеці аказвалі дапамогу проста так, а не таму, што ім за гэта нешта будзе»


У Вялікабераставіцкай сярэдняй школе імя С. В. Прытыцкага створаны валанцёрскія атрады рознага кірунку. Увогуле існуе іх тут амаль дзясятак. У адным сабраліся аматары чысціні навакольнага свету, у другім займаюцца пошукавай справай, трэція наогул універсалы... Усе яны аб'яднаны ў валанцёрскае агенцтва, якім кіруе намеснік дырэктара школы Алена Ганчарэвіч. Яна паставіла сабе мэту — перазагрузіць светаўспрыманне дзяцей, каб яны праз рэальныя справы зразумелі нешта важнейшае, чым выгада.


Побач з ветэранам педагагічнай працы Зінаідай Васілеўнай Шурбай.

Валанцёрскаму руху ў Вялікай Бераставіцы крыху больш за 10 гадоў. Напачатку ў школе існаваў толькі адзін атрад, які дапамагаў ветэранам і сталым людзям. Удзельнікі атрада наведвалі сваіх падшэфных па неабходнасці. А два гады таму школа ўступіла ў дзяржаўны валанцёрскі інавацыйны праект «Укараненне мадэлі фарміравання маральных каштоўнасных арыентацый вучняў праз арганізацыю валанцёрскай дзейнасці ў сістэме ўзаемадзеяння ўстаноў адукацыі, дзіцячых і маладзёжных аб'яднанняў», які ставіць мэту пашырыць гэты рух. У рамках праекта было створана валанцёрскае агенцтва «Перазагрузка», у якое ўваходзяць дзевяць службаў дапамогі.

Вось, напрыклад, «Універсал». Яны дапамагаюць у правядзенні спартыўных і культурна-масавых мерапрыемстваў як у школе, так і ў вобласці.

Ёсць атрад «Пошук». Яго задача — захоўваць у належным парадку помнікі, мемарыялы. Разам з гэтым вядзецца пошукавая работа. І, трэба сказаць, даволі паспяхова. Нядаўна школьнікам удалося знайсці ўнука генерала Івана Міхайліна. Перад вайной генерал-маёр быў накіраваны на ўмацаванне абарончых збудаванняў заходніх граніц і загінуў літаральна на другі дзень вайны ад асколка падчас нямецкай бамбёжкі. Яго пахавалі каля адной з вёсак. А праз 14 гадоў яго сын пачаў шукаць месца пахавання. Трэба сказаць, што тады гэта работа набыла даволі вялікі маштаб, падключылася вялікая колькасць людзей. Іх намаганнямі тое месца знайшлі, а рэшткі генерала перанеслі ў брацкую магілу. Сённяшнія валанцёры пачалі пошук іншых родных генерала, і ім гэта ўдалося. Яны знайшлі малодшага сына Івана Міхайліна, а таксама яго ўнука Георга, які жыве ў Чэхіі.

Валанцёры за работай.

— І, ведаеце, дзеці былі вельмі ўзрушаны. Унук Георг пабываў сёлета тут, ён нават не ведаў, дзе пахаваны яго дзед. Зразумела, што гэта падштурхнула атрад да далейшай работы, — заўважыла Алена Мікалаеўна.

Ёсць атрад «Ты не адзін». Гэта дапамога дзецям з абмежаванымі магчымасцямі. Валанцёры наведваюць цэнтр сацыяльнай рэабілітацыі, дзе навучаюцца дзеці з інваліднасцю. Атрад «ЗааСпас» займаецца дапамогай жывёлам і птушкам, на іх рахунку збор кармоў для бадзяжных жывёл.

— Ёсць тыя, каму патрэбна дапамога, і ёсць тыя, хто можа гэта зрабіць. Задача нашага праекта — дапамагчы ім сустрэцца, — акрэслівае сваю пазіцыю Алена Ганчарэвіч. — Я бачу, як мяняецца светаўспрыманне дзяцей. Свайго роду перазагрузка свядомасці.

У валанцёрскім руху ў асноўным школьнікі, але ёсць адзін атрад з прыгожай назвай «Сярэбраны дэсант», у склад якога ўваходзяць ветэраны педагагічнай працы. Нехта вядзе мастацкі гурток, хтосьці вучыць кулінарыі. Школьнікі-валанцёры супрацоўнічаюць з БРСМ, Чырвоным Крыжам. Нядаўна валанцёры школы пабывалі ў доме-інтэрнаце для састарэлых, выступілі з канцэртам.

— Дзеці былі пад уражаннем, усе шкадавалі гэтых бабуль і дзядулек, кожны хацеў забраць іх сабе. Цяпер няпросты час, і дзяцей трэба выхоўваць на міласэрнасці, каб яны аказвалі дапамогу проста так, а не чакалі, што ім за гэта нешта будзе. Бывае, што яны прыходзяць і становяцца іншыя, не чакаюць нейкай матэрыяльнай выгады. Бо адчуванне таго, што ты зрабіў нешта добрае, — гэта ўжо выгада. Ад гэтага можна атрымліваць задавальненне, — лічыць Алена Мікалаеўна.

Дзеці, вядома ж, больш накіраваны на тэхналогіі — гаджэты, камп'ютары. Здаецца, хто з іх будзе слухаць бабуль і дзядуль, у якіх, можа, толькі тры класы адукацыі. Так меркавалі ў школе, калі адкрывалі атрад ВНУК. Нават хваляваліся, што ніхто ў яго не пойдзе. Але аказалася наадварот: дзеці гатовы прыходзіць, працаваць у доме і на двары, але, галоўнае, слухаць успаміны. Аказваецца, дзецям гэта цікава, бо ў сталых людзей ёсць багаты жыццёвы вопыт і безліч цікавых гісторый — як з уласнага жыцця, так і сваёй малой радзімы.

Маргарыта УШКЕВІЧ

Фота дадзена валанцёрскім агенцтвам школы

Загаловак у газеце: Валанцёры. Перазагрузка

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.