Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Дзве сустрэчы

Як там у вядомай песні: «И я была девушкой юной, сама не припомню когда...» Але ж якраз у тыя залатыя гадкі ў мяне, студэнткі педінстытута, скончылася першая практыка. Дырэктар школы-васьмігодкі падпісаў усе патрэбныя дакументы — характарыстыку, водгук аб уроках... Можна, здавалася б, ад'язджаць, але як, калі рэчаў мнагавата, да станцыі далекавата? Пешшу, значыць, не пойдзеш, а пад'ехаць можна толькі заўтра, бо сёння аўтобуса ўжо няма.

Але ж тут — на маё шчасце — да гаспадароў, у якіх я здымала пакойчык, прыехаў важны госць — на таксі. Я тут жа да шафёра:

— Падвязіце да станцыі!

— Калі ласка, — адказвае той.

Я села, і хоць на дварэ шарэла ўжо, паспела заўважыць, што хлопец за рулём досыць прыгожы — з кучаравым бялявым чубам, што ён за мяне наўрад ці старэйшы, можа, нават не дурны? Адно — лічыльнік чамусьці не ўключыў... Забыўся? А колькі ж мне потым плаціць?

Толькі аб гэтым падумала, як хлопец кажа, што лічыльнік спецыяльна не ўключаў, нават не збіраецца. А ўсё таму, што я яму вельмі спадабалася — настолькі, што грошы браць  не збіраецца... Хіба вось зараз машыну спыніць, мы прытулімся адно да аднаго і трохі пасядзім...

У мяне ад гэтых слоў (а машына тым часам і праўда спыняецца...) аж душа ў пяткі!

Нейкім незнаёмым голасам пытаюся:

— Як гэта «мы прытулімся»?! А калі я не хачу... І не ўмею?

— Дык я павучу... А не згодзішся — дык будзем стаяць, пакуль цягнік твой не пойдзе.

На гэтым хлопец і праўда вылез з машыны, закурыў, крыху адышоўся — паказаў, што нікуды не спяшаецца, а вось я...

Што ж, думаю, мне рабіць?

Міжволі ўспомніла «ўрокі цаліны», дзе мы, другакурсніцы, часам падсаджваліся на самазвалы, якія збожжа адвозілі, — пад'язджалі самі, а заадно — вучыліся кіраваць машынай... І таму (адкуль толькі спрыт узяўся?) я выскачыла з таксоўкі, села за руль і хутчэй ад страху, чым нешта цямячы, націснула на газ. Машына рванулася з месца і... паехала.

Кіроўца з немым крыкам кінуўся мне ўслед.

Я тады сцішыла ход — спыніла машыну.

— Вар'ятка! — выдыхнуў хлопец, сагнаў мяне са свайго рабочага месца, мы паехалі далей.

На станцыі ён мяне высадзіў. Нічога не сказаў, грошай не ўзяў.

Гэта была сустрэча першая. Зараз — другая.

Неяк раз з пяцігадовым сынам мы ішлі па вуліцы свайго мястэчка. Здалёку ўбачылі, што з-за павароту, памалу, выехала таксі, прытармазіла побач. З машыны вылез статны, прыгожы з твару мужчына, на ўсе вочы, што называецца, стаў глядзець то на мяне, то на майго малога.

— Не пазнаяце? — спытаў урэшце.

— Не, — адказала, — я вас не ведаю.

— Ды кіньце... Быць таго не можа! Забыліся, як на таксі вярталіся з практыкі?

— Дык гэта вы? — засмяялася я.

— А то ж! — прызнаўся мужчына. — А ўжо ж дурны-дурны!.. Ва ўсякім разе, быў... Ну спадабалася тады дзяўчына, дык не каб пазнаёміцца, пагаварыць, спатканне прызначыць. Вунь чаго захацеў!.. Дык можа, я хоць зараз вас пракачу? Так, без грошай. Малому спадабаецца...

Я падзякавала і, вядома ж, адмовілася.

...Ішла потым і сама сабе ўсміхалася: думала, што зямля і сапраўды круглая. Трэба ж было тады размінуцца, а цяпер сустрэцца!

Зоя Наваенка, г. п. Падсвілле, Глыбоцкі раён


Шыла ў мяшку...

Неяк цёплым вечарам я гатавала вячэру і паралельна, праз адчыненае акно, слухала размовы сваіх суседак. Яны ўжо бітую гадзіну сядзелі на лаўцы ля пад'езда. Спачатку абмяркоўвалі якасць прадуктаў і цэны, потым — узровень заробкаў і рамонт у пад'ездзе...

— І собіла ж майму чалавеку набыць кватэру на першым паверсе, — абуралася суседка знізу. — Жывём цяпер як у нейкай камеры: з аднаго боку пад вокнамі машыны газуюць, з другога — з ліфта цягне... Даў бог суседзяў!

Тут і мне ўжо хацелася «выступіць». Да таго ж я магла, бо вячэра была гатовая — заставалася па прыступках спусціцца ўніз да жанчын, падзяліцца сваёй праблемай. Рэч у тым, што нехта з жыльцоў стаў пад дзверы падкідваць смецце.

— Ну ніякага ж цярпення! Раніцай з кватэры выходзіш, — скардзілася я жанчынам, — пакет стаіць: то бліжэй, то крышку далей, то ля самага ліфта...

— Аніякага сумлення ў людзей! — падтрымала тая суседка з першага паверха. — Дэградацыя ідзе — поўным ходам!

— Так-так, — згаджалася я, — сёння раніцай ужо тры пакеты стаяла!

— У маёй сяброўкі гэтаксама было, — спачувала мне адна з кабет. — Яна ў ЖЭС заяву пісала і ўсё роўна нічога не дабілася: сказалі, што гэта — праблемы саміх жыльцоў.

— А як вырашаць? Гэта што — нікога не хвалюе? — з мальбой у вачах пыталася я ў жанчын.

У адказ павісла маўчанне.

— Я вам дапамагу, — раптам вызвалася адна з суседак. — Заўтра ж высветлю, чыё гэта смецце.

— Ты што — упільнуеш, хто яго выкіне? — засумняваліся жанчыны.

— А навошта мне пільнаваць? Ёсць іншы спосаб.

...Раніцай пакеты са смеццем ужо чакалі мяне ля дзвярэй кватэры. Я не ўтрымалася — гідліва адсунула іх нагой і пабегла на работу, а ўвечары, калі вярталася, пакетаў на месцы ўжо не было. «Можа, дворнічыха прыбрала?» — падумала я і памылілася...

Як потым высветлілася, тая суседка развязала першы ж пакет, рассунула смецце і ў ім тут жа ўбачыла сшытак па матэматыцы вучня 5-га «А» класа Пеці С. Мне засталося пагаварыць з яго мамай.

...Колькі жыву на свеце, столькі захапляюся народнай мудрасцю: шыла ў мяшку і сапраўды не ўтоіш.

Наталля Шастакова, г. Гомель


У ноч на Каляды

Фота: pixabay.com

...Спаць пасля вячэры Сцяпан не збіраўся, бо даўно ўжо ведаў, што, як толькі апошні калядоўшчык пераступіць парог сваёй хаты, на вуліцы выйдзе моладзь: некаму зніме весніцы ды занясе бог ведае куды, некаму падапрэ дзверы — ды так, што, каб выйсці з хаты, давядзецца адымаць падвойнае акно, некаму шклом закрые комін...

Так паўтаралася з году ў год, прычым з шырокім размахам і аднолькавым вынікам: уранку то тут, то там чуўся лямант абураных гаспадароў ці гаспадынь...

Таму найбольш пільныя з іх (і Сцяпан, вядома ж, таксама) спаць не клаліся — прыслухоўваліся да любога тлуму на вуліцы, раз-пораз выходзілі з цёплых хат і ўсё роўна, здаралася, заставаліся ў дурнях.

У той год Сцяпана змарыла з пеўнямі: прыснуў нават не распрануўшыся! І, здавалася ж, на хвіліну ўсяго, а раніцай выйшаў у двор — весніц — новых, прыгожых — як не было!

Гаспадар паспрабаваў разглядаць сляды каля плота. На снезе іх было шмат і розных — «узяць» якісьці адзін мог хіба сабака. А таму Сцяпан пакіраваў у вёску — шукаць сваю прапажу. І недалёка ж зайшоў, як пачуўся гучны голас суседа. «І ў яго, відаць, нешта знеслі?» — падумаў з палёгкай.

...Як на першы погляд, дык на дварэ ў Андрэя нічога не змянілася: брамка была на месцы, платы вакол цэлыя. Але ж суседаў гвалт не сціхаў, і гэта быў верны знак, што ўтворана нешта не зусім звычайнае. І сапраўды — на даху Андрэевай клуні стаяў... воз з узнятымі ўверх аглоблямі.

— Глянь, што ўтварылі! — абураўся гаспадар. — І сам жа не спаў, і сабака ў двары...

(Вялікі чорны дварняк на ўсялякі выпадак схаваўся ў будцы...)

— У мяне таксама брамку знялі, — каб хоць трохі падтрымаць суседа, уздыхнуў Сцяпан.

— Дык ты, брат, як хочаш, а я не дарую! Саўкава гэта работа! — злаваўся Андрэй і, схапіўшы нейкую палку, смела пакіраваў да хаты зламысніка. — Болей дужых няма... А гэты — бач — сіл назапасіў, што ў таго каня... І на што скарыстаў!.. Абібок няшчасны! Турма па ім плача...

Абібокам (а тым больш няшчасным) Саўка, вядома ж, не быў. Вярнуўшыся з войска, уладкаваўся на работу, разам з бацькамі, як той конь, цягнуў гаспадарку... Яму б яшчэ жонку людскую, ды нешта яна не траплялася, ва ўсякім разе пакуль, а таму дзяцюк , што называецца, тусіў з вясковай моладдзю... Яна, можа, і перагнула з Андрэевым возам, але ж традыцыя ёсць традыцыя: падтрымаць яе — справа гонару.

...Тым часам Андрэй, як віхор, ускочыў у хату да Саўкавых бацькоў, без звычнага прывітання рушыў у пакой, дзе сном немаўляці (ведама, лёг пад раніцу) спаў сам хлопец.

— Ты мне за ўсё адкажаш! — закрычаў Андрэй. — У турму пасаджу!

Хлопец прачнуўся, перахапіў узнятую над ім палку, сказаў:

— Ну тады Івану, сыну свайму, таксама сухароў насушыце.

— А пры чым тут Іван? — не зразумеў Андрэй.

— А ён — саўдзельнік.

— Быць не можа!

— А вы самі падумайце: без Івана мы ж нічога не зрабілі б. Гэта ён і вазок нам «падагнаў», і сабаку патрымаў, каб нас не выдаў... Такая вось карціна. Але ж вы на хлопца не вельмі сварыцеся. Расце малы, паважае традыцыі. Ды вы ж і самі некалі, відаць, шчадравалі?! Ці ўжо забыліся?

Цяпер ужо Андрэй разгублена залыпаў вачыма, махнуў рукой і падаўся з хаты...

Пад абед, калі Сцяпан на санках цягнуў дадому адшуканыя ў вёсцы весніцы, Андрэй з сынам па вяроўцы спускалі з даху стары драўляны воз: Каляды ў вёсцы толькі пачыналіся.

Генадзь Мішчук, в. Вотчына, Маларыцкі раён

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар


Ад яе ж і ў тэму:

Пах лесу, ёлка, дзеці ў карагодах

І падарункі тут, і цёплых слоў багата.

Ды...

Святы каляндарныя — праходзяць...

Хай у душы заўсёды будзе свята!

Пішыце!

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску ў Індустрыяльным парка «Вялiкi камень» з грандыёзным размахам. 

Культура

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

Пра калег — настаўнiкаў, старэйшых таварышаў, паплечнiкаў распавядае доктар педагагiчных навук, прафесар матэматыкi, заслужаны дзеяч навукi Рэспублiкi Беларусь.

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.