Вы тут

Нататкі шматдзетнага таткі


Прыйшоў дадому, малодшыя чытаюць услых кніжку (Поля чытае, Вера слухае, потым мяняюцца).

Раптам Поля:

— Мама, а што такое тытунь?

Мама растлумачыла.

Праз хвіліну:

— Мама, а што такое са-ма-крут-ка?

Мама з цяжкасцю, але растлумачыла.

Тут ужо вырашаю ўмяшацца я, пакуль яны не спыталі пра «касяк» ці пра «план»:

— Што гэта вы зноў за кніжку чытаеце?

— Апавяданні.

Бяру кніжку ў рукі і чытаю на вокладцы: «Лев Толстой. Малышам».

Ну вось, а хтосьці «Ну пачакай!» прапаноўвае забараніць, таму што там воўк курыць.

P. S. З другога боку, ваўка значна прасцей забараніць, чым Льва. Таму нічога дзіўнага.


Паколькі на кожнае свята я нязменна атрымліваю стос малюнкаў ад уласных дзяцей (і заўсёды выказваю шчырае захапленне з гэтай нагоды), вырашыў дзеля інтарэсу высветліць у малодшых, наколькі яны самі цэняць такі падарунак, як малюнкі.

Для гэтага падышоў да двайнят і спытаў у лоб:

— Дзеці, скажыце, што вам намаляваць на 8 Сакавіка?

Дзеці неўразумела пераглянуліся:

— У якім сэнсе «намаляваць»?

— У прамым. Вы ж мне на 23 лютага падарылі малюнкі, я вам таксама хачу што-небудзь намаляваць у падарунак.

Вера, з надзеяй у голасе:

— Ты ж маляваць не ўмееш.

— Не хвалюйцеся, малюнкі будуць што трэба.

Вера павучальна:

— Тата, мы табе дорым малюнкі, таму што ў нас няма грошыкаў.

— Як гэта няма? Поля, колькі ў цябе рублёў?

— Восем. І ты мне яшчэ два вінаваты.

— А ў Веры?

— У мяне тры рублі.

— Ну вось, а гаворыце, няма грошай.

Поля, падагульняючы:

— Тата, дзеці заўсёды дораць бацькам малюнкі, а бацькі дзецям купляюць падарункі. Гэта нармальна, так усе робяць.

Далей спрачацца не стаў, тым больш што мне, паклаўшы руку на сэрца, і праўда прасцей што-небудзь купіць, чым намаляваць.

Але выснова тым не менш напрошваецца сама сабой: дзеці цэняць малюнкі прыкладна таксама, як і мы, — шчыра і з захапленнем.


Прыйшоў з работы дадому, сустракаюся ў дзвярах з жонкай. Пытаюся:

— Ты далёка?

— Пайду прагуляюся.

— А дзеці?

— Дзеці з табой. Пратрымаешся гадзіну без мяне?

Уявіў, што мяне чакае ў гэту гадзіну, і кажу жонцы:

— А можна з табой прагуляцца?

— Ты ж, пэўна, стомлены пасля работы.

— Я якраз сёння не вельмі стаміўся.

— Добра, пойдзем.

Далі дзецям каштоўныя ўказанні і пайшлі па нашым традыцыйным маршруце: вакол трэцяй Каменнай Горкі — калі глядзець па навігатары, гэта прыкладна тры кіламетры.

Выйшлі на вуліцу, і жонка адразу задала хуткі тэмп. Кажу ёй:

— Ты чаго так хутка ідзеш? Мы ж хацелі спакойна прагуляцца!

— А я заўсёды хаджу спартыўным крокам.

— Давай хоць крыху збавім тэмп, дзень цяжкі быў.

— Ты ж сказаў, што не стаміўся! Пакуль не позна, можаш вярнуцца.

Уявіў сваё вяртанне ў кватэру, поўную бязлітасных дзяцей, набраў больш паветра ў лёгкія і таксама рушыў вакол Каменнай Горкі.

P. S. А ўвогуле я яшчэ раней заўважыў, што чым больш у чалавека дзяцей, тым лягчэй яму хадзіць спартыўным крокам.


Вера:

— А я сёння атрымала першую двойку!

— Па якім прадмеце?

— Па рускай мове, за слоўнікавыя словы.

Поля:

— А я атрымала пяцёрку, таксама за слоўнікавыя словы.

Веру пажурыў, Полю пахваліў і адправіў абедзвюх рабіць урокі.

Раптам Вера:

— А чаму ты Полю пахваліў? Пяцёрка — гэта таксама дрэнная адзнака.

Каб выкруціцца, давялося сказаць, што на фоне яе двойкі Поліна пяцёрка выглядае вельмі нават нічога.

А калі гаварыць усур'ёз, то да сарака гадоў я паспеў прывыкнуць да многіх рэчаў, якіх не было ў нашым дзяцінстве, але сварыцца на дзіця за пяцёркі — гэта вышэй маіх сіл.

Павел ХОЛАД

Выбар рэдакцыі

Спорт

«Людзі думаюць, што ўсёмагутныя і — разбіваюцца»

«Людзі думаюць, што ўсёмагутныя і — разбіваюцца»

Ці так небяспечны парашутны спорт, як здаецца на першы погляд?

Грамадства

Дзе знаходзяць падтрымку бацькі асаблівых малых?

Дзе знаходзяць падтрымку бацькі асаблівых малых?

Стаялі ў калідоры і ўспаміналі першыя крокі ў выхаванні сваіх асаблівых дзетак.

Культура

«Калі чалавецтва зноў паставіць перад сабой высокія пытанні, яно мяне ўспомніць»

«Калі чалавецтва зноў паставіць перад сабой высокія пытанні, яно мяне ўспомніць»

Пагутарылі з дачкой вядомага ўраджэнца Віцебска Лазара Хідэкеля.