Вы тут

Брэсцкія пісьменнікі ладзяць шмат творчых сустрэч з чытачамі


Калі гаворка заходзіць пра Брэсцкае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі, часцей за ўсё згадваюць такія праекты як унікальнае энцыклапедычнае выданне «Літаратурная карта Брэстчыны», літаратурную прэмію імя Уладзіміра Калесніка і цэлы шэраг іншых літаратурных конкурсаў, да якіх прыцягваюцца найбольш маладыя аўтары. Але адметнасцю абласной суполкі майстроў слова я  назвала б іх пастаянныя вандроўкі ў глыбінку, сустрэчы з юнымі і сталымі патэнцыйнымі чытачамі. Такая работа прыкметна актывізавалася з прыходам на пасаду старшыні абласнога аддзялення Таццяны Дземідовіч амаль тры гады таму.


У дзі­ця­чай біб­лі­я­тэ­цы

Не атрымаецца арандаваць транспарт большай умяшчальнасці, яны не бядуюць, Таццяна Анатолеўна саджае некалькі калег у сваю машыну — і наперад, да чытача. Адной з самых яркіх сустрэч 2017 года Таццяна Дземідовіч назвала паездку ў Белавежскую пушчу. Ехалі як быццам павіншаваць сябра сваёй суполкі Фёдара Саевіча з 85-годдзем, але сустрэча вылілася ў вялікае і змястоўнае мерапрыемства.

Жыхар вёскі Ясень Фёдар Саевіч — былы ляснічы запаведнага лесу. А калі выйшаў на пенсію, стаў пісаць апавяданні, вершы, казкі. Кожны дзень спасцігаючы таямніцы лесу, міжволі станеш паэтам — не раз жартаваў сам аўтар літаратурна-мастацкіх і навукова-папулярных кніг. Іх ужо дзевяць у Фёдара Канстанцінавіча. Ва ўсіх ён піша пра любоў усяго жыцця — пушчу. Адна з кніг так і называецца «Белавежская пушча — мая любоў, мой лёс».

Але ж цікава, што сваёй любоўю Фёдар Саевіч заразіў усю сям'ю. Яго сын Канстанцін, доктар біялагічных навук, краязнавец, выкладае у сталічнай ВНУ, і ўсе яго чацвёра дзяцей, значыць, унукаў Фёдара Канстанцінавіча, любяць пушчу і літаратуру. І не проста прыязджаюць на канікулы да дзядулі. Унук Фёдар скончыў лесагаспадарчы факультэт БДТУ і прыехаў працаваць у дзедаву вёску, узвёў тут дом і абсталяваўся. А малодшая ўнучка Ліза перамагае ў літаратурных конкурсах, піша даследчыя артыкулы. Усе ўнукі былога лесніка любяць прыроду і валодаюць словам. Фёдар Канстанцінавіч пазнаёміў калег з сям'ёй, паказаў асаблівыя векавыя дрэвы, памятныя мясціны ў лесе, дзе раней стаялі вёскі, нават працавалі заводы. Яшчэ ён павёў да помніка яўрэям, расстраляным у 1942 годзе. Тыя людзі, іх было каля 30 чалавек, хаваліся на востраве сярод балота ў спадзяванні на паратунак. Але іх выдалі. Упершыню пра гэтую трагічную гісторыю расказаў менавіта Саевіч у сваёй кнізе і стаў ініцыятарам узвядзення памятнага знака. Цяпер мемарыяльны знак ёсць.

Для пісьменнікаў такая паездка ў глыбінку стала проста знаходкай. Як і, напрыклад, наведванне Арэхаўскай сярэдняй школы Маларыцкага раёна. У школу прыбыла даволі прадстаўнічая дэлегацыя майстроў слова. І проста на парозе пісьменнікі крыху разгубіліся, бо разлічвалі на будзённую сустрэчу-гутарку ў школьнай бібліятэцы. А дзеці, аказалася, рыхтаваліся. Сустрэлі іх хлебам-соллю, паказалі сваю творчасць. Многія школьнікі ад бабуль перанялі ўменне вышываць, вязаць, ствараць народныя касцюмы. Вучні таксама паказалі музейны куток, прачыталі любімыя вершы. Ну і галоўнае, вядома, змест мерапрыемства: стасункі, пытанні, адказы. «А іх было многа, вясковыя школьнікі, па-першае, уважліва слухалі, — расказала Таццяна Дземідовіч. — А іх пытанні сведчылі пра тое, што яны ў адрозненне ад многіх гарадскіх равеснікаў ведаюць цану хлебу, цану адукацыі. Яны з маленства дапамагаюць бацькам. І пры гэтым некаторыя з іх вельмі нават дружаць з творчасцю. У канцы сустрэчы асобныя хлопчыкі і дзяўчынкі крыху саромеючыся паказвалі свае вершы. І гэта ў пэўным сэнсе стала для нас адкрыццём. Бо прынята лічыць, што цяперашнія дзеці бавяць час у смартфонах і навакольным жыццём усё менш цікавяцца. Мы яшчэ раз пераканаліся, як важна з дзецьмі гаварыць».

Так было і на творчай сустрэчы з вайскоўцамі Пінскага пагранатрада, якія служаць на заставе «Дзівін». Туды пісьменнікі наведаліся разам з выхаванцамі Дзівінскага дзіцячага дома. І гэта стала асаблівым мерапрыемствам. Па-першае, вартавыя мяжы расказалі пра сваю работу, пра важнасць і асаблівасці аховы дзяржаўнай граніцы, пра дапамогу мясцовага насельніцтва. Бо ў памежных вёсках здавён заўважалі чужога чалавека і паведамлялі на заставу. А пісьменнікі тым часам прачыталі вершы на патрыятычныя тэмы. І адбылася размова пра Радзіму, малую і вялікую, пра месца кожнага на сваёй зямлі.

У Брэсцкім пагранатрадзе на сустрэчу з пісьменнікамі прыйшлі афіцэры і прапаршчыкі. Там размова ішла на іншым узроўні. І ўжо дарослыя людзі паказалі сваю зацікаўленасць літаратурным працэсам. У гэтай сустрэчы прымаў удзел Аляксей Скакун. Цікава, што Аляксей Сцяпанавіч пасля таго, як пакінуў пасаду кіраўніка аднаго з наймацнейшых сельгаспрадпрыемстваў Брэстчыны «Астрамечава», стаў актыўным сябрам пісьменніцкай суполкі. Ён, як ніхто, можа расказаць пра творчы складнік працы земляроба, пра любоў і пашану да зямлі. Аляксей Скакун вядомы не толькі як аўтар кніг, але і як таленавіты фотамастак. Таму не раз творчыя сустрэчы суправаджаюцца яго невялікімі фотавыстаўкамі.

Вялікую работу з чытацкай аўдыторыяй вядуць пісьменнікі ў рэгіёнах. Яны ходзяць у бібліятэкі і вайсковыя часці, да медработнікаў і калгаснікаў. У Пінску такія сустрэчы ладзіць Марыя Ляшук, у Лунінцы — Таццяна Канапацкая, у Жабінцы — Анатоль Бензярук.
У Пружанах добра ведаюць і заўсёды чакаюць Міколу Антаноўскага. Дарэчы, на абласным этапе конкурсу юных чытальнікаў «Жывая класіка» Мікіта Вайцюк стаў адным з пераможцаў з вершам Антаноўскага «Жыццёвая балада».  Супрацоўнік мытні, аўтар гістарычных раманаў Анатоль Брытун з задавальненнем сустракаецца са старшакласнікамі. Актыўна камунікуюць з любой аўдыторыяй Георгій Тамашэвіч, Аляксандр Валковіч, Любоў Красеўская, Зінаіда Дудзюк. А наперадзе — новыя вандроўкі. «Задумак шмат, хутка паедзем у Ражкоўку Камянецкага раёна да цудоўнага абраза, які ў вайну выратаваў цэлую вёску», — паведаміла Таццяна Дземідовіч.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.