Вы тут

За паўкроку ад бездані


Галіна з усіх сілаў старалася трымацца роўна. І яшчэ выглядаць пры гэтым нават крыху стылёва і маладжава — у той ступені, як яна гэта разумела. Была адзетая ў джынсы, кароткую куртачку і маладзёжную бейсболку. Усё ж ва ўстанову прыйшла — сельвыканкам. Яна і праўда, невялікая ростам, хударлявая, ззаду магла б сысці за дзяўчынку-падлетка. Але хада не вельмі ўпэўненая, і колер твару попельна-зямлісты, і вочы — усё выдавала нецвярозага чалавека.


Наведвальніца зайшла забраць свой пашпарт, які рабочыя электрасетак выпадкова знайшлі ў парку і прынеслі ў сельскі Савет. Было гэта ў панядзелак раніцай. Супрацоўніца мясцовага выканкама адгарнула дакумент, прачытала прозвішча, якое ёй ні пра што не сказала, убачыла адрас рэгістрацыі — Брэст. Праўда, месцам нараджэння 50-гадовай жанчыны значыўся іх пасёлак. Але ж прозвішча, хутчэй за ўсё, не іх, відаць, памененае пасля шлюбу. Пайдзі знайдзі ў паўтаратысячным пасёлку чалавека, які прыехаў да бацькоў, сваякоў ці знаёмых! Тады Наталля Пятроўна звярнула ўвагу на рэдкае імя па бацьку ўладальніцы пашпарта, успомніла, што чалавек з такім імем жыў ў іх населеным пункце, і пазваніла на ўсялякі выпадак яго ўдаве.

Назвала прозвішча, імя, што значылася ў пашпарце. «Так, гэта мая дачка, — адказала жанчына, — яна цяпер жыве ў мяне. Дзякуй, яна прыйдзе па пашпарт». Яна і прыйшла, праўда, не ў той жа дзень, а на наступны. Да той пары яшчэ адна група рабочых знайшла сумку нехлямяжай уладальніцы дакумента, знаходку таксама прынеслі ў сельсавет.

Галіна прыйшла адразу пасля абеду і, як ужо было сказана, крыху нападпітку. Яе нецвярозы стан выдавала, апроч іншага, вельмі хуткая гаворка, нібы крыху нервовая — жанчына шмат разоў паўтарала адно і тое. То горача дзякавала, што ёй вярнулі згубленыя дакумент і рэчы, то са скрухай даводзіла, што з сумкі прапалі грошы. Ёй маглі толькі паспачуваць на гэта. Калі сумка паўтара дня валялася ў парку, то не дзіва, што з яе зніклі грошы. «Там жа было паўмільёна!». Яна так і сказала — паўмільёна. Хоць ужо некалькі гадоў, як тых «мільёнаў» у нас няма. Яно, вядома, для чалавека, які не працуе, гэта зусім не малыя грошы. Але ж не факт, што іх нехта краў. Бо з кім выпівала нядзельным вечарам у парку, яна дакладна не памятала і як аказаліся пашпарт пад адным дрэвам, сумка — пад іншым, таксама патлумачыць не магла.

Пакуль уладальніца пашпарта збіралася па свае рэчы, у сельвыканкаме ўжо высветлілі гісторыю былой зямлячкі. Жыла і працавала ў Брэсце, была сям'я, а калі стала піць, то пазбавілі нават бацькоўскіх правоў. Цяпер вось, відаць, і работы няма, бо прыехала да маці.

Супрацоўніца выканкама Наталля Пятроўна паспрабавала пагаварыць з не старой яшчэ жанчынай: «Галіна, табе да пенсіі яшчэ далёка. Вазьмі сябе ў рукі, закадзіруйся. Не ты адна такая. Людзі, калі хочуць, знаходзяць нейкі паратунак. Паглядзі на сябе, стройная, сімпатычная. Ты ж можаш працаваць, жыць нармальна. А так ты для маці сваёй — гора». Яна ў адказ паўтарала толькі адно: «Я магу ўзяць сябе ў рукі і без кадзіравання». І было відавочна, што не можа, што хвароба ўжо трывала захапіла яе арганізм у палон. Ну калі сумку і дакументы губляе ў парку пад кустом пасля выпіўкі — куды ўжо далей?

Гэтую 50-гадовую жанчыну я сустрэла на мінулым тыдні ў адным з сельсаветаў палескага рэгіёна. А менш за два месяцы таму давялося бачыць фрагмент сямейнай драмы, у якой ад п'янства маці пакутуе даволі маладая сям'я. Яна, мяркуючы па вымаўленні, аднекуль з расійскай глыбінкі, здымала каля нашага гатэля асобны флігелёк. Там так уладкаваны прыватныя гасцініцы, яны часта ўяўляюць сабой вілу, акружаную асобнымі малымі прыбудовамі. У гэтых доміках асобны ўваход і камунікацыі. такім чынам адна сям'я можа зняць хай і маленькае, але асобнае памяшканне. Дык вось яны жылі ў такім дамку насупраць нашых апартаментаў. А вокны пры жнівеньскай спёцы паўднёвых шырот не зачыніш, таму калі не бачыш, то міжволі чуеш, што ў суседзяў робіцца на верандзе. Дык вось гэта прыемная на выгляд сям'я, якая прыехала на адпачынак у Чарнагорыю, усе вечары бавіла дома. Пазней стала зразумела — чаму. Маці сямейства, прыгожая, маладая, зранку абавязкова дагледжаная, кожны вечар была п'яная. І ён, стараючыся прыглушваць голас, заўсёды раздражнёна-адчайна крычаў на яе, часам зрываўся і крычаў на сына, хлопчыка гадоў дзевяці. Потым заганяў яе ў пакой, а сам выходзіў і да паўночы сядзеў на тэрасе, курыў. Але ж было відавочна, што крычаць тут ужо мала. Трэба шукаць нейкае лячэнне, ратаваць чалавека. Бо жаночы алкагалізм развіваецца хутка, не кожная можа своечасова ўсвядоміць праблему і ўзяць сябе ў рукі. А калі не возьме і ніхто не дапаможа, тады да прорвы, да бездані — паўкроку.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.