Вы тут

Ці насамрэч канфлікт пакаленняў — такая натуральная і непазбежная рэч?


Днямі патэлефанавала прыяцелька, падзялілася абурэннем: 12-гадовы сын, што называецца, без абвяшчэння вайны прыйшоў дадому з ярка-чырвоным чубам. Тата хмыкнуў і параіў для камплекту адрасціць рознакаляровы пеўневы хвост. Мама схапілася за сэрца, уяўляючы, што скажуць настаўнікі, асабліва ў музычнай школе, ну і мне за кампанію паскардзілася: «Я сама рызыкнула пафарбавацца толькі ў 17 гадоў, а ў гэтага ўжо не вучоба ў галаве, а модныя трэнды — што з яго вырасце?!».


Я рагатала да слёз, бо мама гэтай самай прыяцелькі -ццаць гадоў таму сказала акурат гэту самую фразу — здаецца, пасля таго як даведалася, што дачка захапілася рэканструктарствам і хоча сплесці з дроту кальчугу... Згадаўшы той выпадак, мы адсмяяліся ўжо разам і прыйшлі да высновы, што дарэмна мама перажывала, харошая вырасла жанчына, жонка, маці, спецыяліст і сяброўка. А сына прыяцелька з мужам хоць і адчыхвосцілі за самадзейнасць, але вяртаць усё назад не прымусілі: няхай самавыяўляецца, калі гэта не перашкаджае вучобе, дый валасы не зубы, адрастуць.

Канфлікт пакаленняў рэч такая ж натуральная і непазбежная, як змена сезонаў, — яшчэ філосафы часоў Сакрата скардзіліся на моладзь, з якой не вырасце нічога добрага. Кола жыцця круціцца год за годам, і тыя, хто калісьці спрачаўся з бацькамі за ўласную самастойнасць, сёння ўжо самі бацькі, і многія шчасліва перакананыя, што раней трава была зелянейшая, а мы — дзеці — разумнейшыя, не параўнаць з цяперашнімі. Ага, ага. Пакуль ёсць магчымасць, распытайце ў дзядуляў і бабуль, якімі былі ў дзяцінстве вашы бацькі — з вялікай доляй імавернасці шмат новага і цікавага даведаецеся. Толькі ўлічвайце, што бацькі могуць зрабіць алаверды і расказаць ужо сваім унукам пра самыя яркія эпізоды з вашага дзяцінства і юнацтва, у якіх экспрэсіўны колер валасоў можа быць найменшай драбязой...

Не, безумоўна, гэта не значыць, што трэба дазволіць дзецям рабіць усё што заўгодна, — ні ў якім выпадку. Калі тыя ж эксперыменты са знешнасцю, модныя захапленні, гульні могуць быць небяспечныя, пра гэта трэба гаварыць, заклікаючы на дапамогу тых, чыё меркаванне для падлетка сапраўды аўтарытэтнае. Але лабавая крытыка ў стылі «я старэйшы, ты дурань», як правіла, бескарысная, а часам выклікае роўна адваротную рэакцыю. Пачуццё густу, стылю і меры, адчуванне адметнасці, а не жадання прыпадабняцца да іншых, — усё гэта варта закладваць і выхоўваць паступова, не заціскаючы дзіця ў жорсткія рамкі і не патрабуючы, каб яно ва ўсім адпавядала чаканням дарослых — вашым, ці сваякоў, ці дырэктара школы.

Напрыканцы прывяду адну з любімых сцэнак пра кантраст паміж чаканнямі і вынікам — са старога фільма «Містар Ікс»:

— А вы былі дзіцёначкам, і такая маленькая-маленькая, ружовенькая-ружовенькая, пухленькая, як парася... І вось гэтае парася расло, расло і вырасла такая вялікая...

— Што вырасла?!

— Ну, што вырасла, то вырасла, цяпер ужо не вернеш.

Гэта я да чаго: важна тое, што ўнутры. І калі там свінячая сутнасць, то якіх ты банцікаў зверху ні накруці, яна рана ці позна раскрыецца на ўсю моц, нібы той свінтус грандыёзус. А калі ўнутры жывы чалавек, добры і цёплы, то хіба важна, будзе ён звонку чорны ці чырвоны?

Вікторыя ЦЕЛЯШУК

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.