Вы тут

Адзіныя дзяўчаты-паркуршчыцы ў Беларусі распавядаюць пра свой спорт


— Для заняткаў паркурам падыдзе любое месца. Бывае, прагульваемся па вуліцы і заўважаем круты завулак. Тады спыняемся і пачынаем трэніроўку, — кажа адна з маіх суразмоўніц Караліна АРУЦЮНЯН, дваццацідвухгадовы майстар спорту і трэнер па спартыўнай гімнастыцы. Разам з сяброўкай і калегай Вікторыяй МІХАЙЛАВАЙ, таксама майстрам спорту, яны ўжо два гады з'яўляюцца адзінымі дзяўчатамі-паркуршчыцамі ў Беларусі. Гэты кірунак спорту ўвайшоў у жыццё былых студэнтак дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры выпадкова. Аднойчы кампанія знаёмых прапанавала дзяўчатам паглядзець, чым яны займаюцца. І панеслася...


Фота Юрыя Кастарова

— Калі хлопцы толькі пачыналі займацца паркурам, не было столькі інфармацыі, колькі цяпер, таму вучыліся самастойна, без падтрымкі трэнераў. Здымалі свае трэніроўкі на камеру, аналізавалі і выпраўлялі памылкі інтуітыўна, — кажа Караліна. — Першыя трэніроўкі мы праводзілі ў экстрым-парку на сталічнай вуліцы Сталетава. З Каралінай назіралі за хлопцамі, запаміналі базу, а пасля самі спрабавалі выконваць розныя трукі і звязкі. Нам спадабалася, што была маральная і фізічная падтрымка з боку хлопцаў, часта чулі ад іх падбадзёрванне. Дарэчы, адзін з тых трэйсераў (паркуршчыкаў. — Аўт.) — мой малады чалавек, — усміхаецца Вікторыя.

— А сёння паркур папулярны сярод моладзі? — пытаюся ў дзяўчат.

— Людзей, якія актыўна ім займаюцца, у Беларусі няшмат, амаль усе адзін аднаго ведаюць. Накірункам цікавяцца многія, але няма фінансавай падтрымкі. Для любога спартсмена важна ўдзельнічаць у розных спаборніцтвах, а ў нас яны праводзяцца толькі два разы ў год — вясной і восенню. Зразумела, мы з задавальненнем выступаем на іх, але хочацца большага, — дзеліцца Караліна.

— Для тых, хто займаецца паркурам, няма розніцы, дзе трэніравацца: на вуліцы або ў зале. Аднак у памяшканні можна толькі адпрацоўваць трукі, там мяккія маты і не страшна, калі што, падаць, а пасля — толькі вуліца і асфальт. На свежым паветры ёсць раздолле для фантазіі — рабі што хочаш. Мы імкнёмся не займацца на адной пляцоўцы пастаянна — усюды розныя бардзюры, борцікі, асфальт, гэта ж цікава! — лічыць Вікторыя.

Суразмоўніцы падзяліліся, што спорт іх суправаджае з маленства.

— З сямі да васямнаццаці гадоў я займалася спартыўнай гімнастыкай, пасля — лёгкай атлетыкай. Цяпер увесь вольны час адводжу трэніроўкам па паркуры, — кажа Караліна.

— А я з сямі гадоў пачала займацца спартыўнай гімнастыкай, пасля акрабатыкай. Калі пераехала ў Мінск з Маладзечна, была ўпэўнена, што з мяне хопіць, не хачу нічым займацца. Але прайшло некалькі месяцаў, — стала сумна, пачала шукаць нешта актыўнае і цікавае. Знайшла сябе ў чэрлідынгу і ў кікбоксінгу. Ездзіла на чэмпіянаты міра, чэмпіянаты Еўропы, але сумяшчаць гэта з работай і паркурам аказалася цяжка, таму сышла з чэрлідынгу. Цяпер, калі ёсць настрой і вольны час, займаюся паркурам, а ў асноўным рыхтуюся да чэмпіянату свету па кікбоксінгу, які пройдзе ў лістападзе, — працягвае Вікторыя.

Як вам такія скачкі?

Як праходзяць трэніроўкі па паркуры? Дзяўчаты гавораць, што галоўнае — мець добры настрой. Ніякіх джынсаў і чаравікаў — толькі спартыўная форма і якасны абутак, каб не траўміравацца. А яшчэ паркуршчыцам дастаткова ўбачыць лесвіцу, борцік або бардзюр, каб імгненна пачаць пераадольваць перашкоду.

— Знаходзіцца ў добрай фізічнай форме і пазбягаць пераломаў дапамагаюць фізічныя нагрузкі. Я, напрыклад, перыядычна наведваю трэнажорную залу. Таксама для любога спартсмена важна збалансаванае харчаванне, але ў нас няма мэты пахудзець, таму і абмежаванняў таксама не маем, — кажа Караліна.

— Перыядычна чую, што паркур — небяспечны кірунак, але так можна казаць пра што заўгодна! Калі падыходзіць да трэніровак з цвярозым разумам, то ніякіх сур'ёзных траўмаў не будзе, — упэўнена Вікторыя.

Пытаюся, ці бывае няёмка дзяўчатам на трэніроўках у кампаніі хлопцаў...

— Сарамлівасць не сыходзіць, але калі ўзровень падрыхтоўкі павышаецца, упэўненасці ў сабе становіцца больш. Хлопцы заўсёды нас падтрымліваюць, іншым часам занадта, — з усмешкай гаворыць Караліна.

— Страхаў таксама хапае, але мы канцэнтруемся толькі на тым, што нам патрэбна. Напрыклад, я вельмі баюся вышыні, а ў паркуры яна ўсюды. Таму проста не думаю пра гэта, гавару сабе: «Ты з усім справішся». Дарэчы, у нас з Каралінай розныя падыходы да трэніроўкі: калі яна хвалюецца, пачынае бегаць вакол пляцоўкі кругамі, я наадварот — стаю нерухома на адным месцы, — дадае Вікторыя.

Суразмоўніцы дзеляцца, што знаёмыя і некаторыя сябры лічаць іх хобі нечым дзіўным — маўляў, як дзяўчыны могуць прыгаць па сценах, круціцца на галаве і выконваць цяжкія трукі нароўні з хлопцамі? Часам бывае і негатыўная рэакцыя ад навакольных людзей:

— На кожнай трэніроўцы да нас хтосьці падыходзіць і гаворыць непрыемныя словы. А мы не разумеем, навошта псаваць нам настрой, мы ж нікога не чапаем, нічога дрэннага не робім, калі перашкаджаем руху іншых — спыняемся, чакаем, пакуль усе пройдуць. Часта чуем выказванні кшталту: «Ты ж зараз разаб'ешся», — гэта збівае з правільных думак і пакідае дрэнныя. Нашы бацькі ведаюць, чым мы займаемся, яны звыкліся, што мы заўсёды чымсьці захопленыя, — расказваюць спартсменкі.

Дзяўчаты прызнаюцца, што з трэніровак звычайна вылазяць толькі ўначы.

Караліна Аруцюнян

— Мы ўсё сумяшчаем з паркурам. Прагулкі, кіно, экскурсіі — гэта адбываецца дзесьці паміж трэніроўкамі, можам з раніцы да вечара скакаць і не заўважыць, як праляцеў час. Ідэальны варыянт на будучыню для нас — трэніравацца суткамі напралёт і зарабляць на гэтым грошы, — кажа Караліна.

— Мы ўпёртыя і мэтанакіраваныя — гэта нам дапамагае. Паркур не трымае побач з сабою ленаватых, і крута тое, што ў ім няма межаў. Калі ў нас штосьці не выходзіць — злуёмся, але ніколі не плачам, — працягвае Вікторыя.

Цікава, чым больш за ўсё прыцягвае Караліну і Вікторыю маладзёжны вулічны від спорту?

— Паркур — гэта свабода ў рухах і ў думках. Тут ёсць толькі адно правіла — заставацца сабою, шукаць свой стыль і адметнасць. Зразумела, што на пачатковым этапе ўсе штосьці ў кагосьці пераймаюць, але з цягам часу павінна з'яўляцца індывідуальнасць. Цяпер мы як гімнасткі амаль заўсёды адчуваем, як правільна выконваць звязкі і трукі, а як лепш не рабіць, — расказвае Караліна.

— Аднак так было не заўсёды. Спачатку былі памылкі, ад якіх цяжка пазбавіцца: нацянутыя насочкі ног, прамое цела... у паркуры ж наадворот, мы гнуткія, рухі — натуральныя, — дадае Вікторыя.

— У ім шмат кірункаў. Які вам бліжэйшы? — пытаюся ў дзяўчат.

— Мне больш падабаецца «speedrun» — калі рухі ацэньваюцца на хуткасць, а Віцы фрыстайл — аўтарская звязка элементаў (калі ты сам выбіраеш, у якім стылі рухацца і што паказваць. — Аўт.). Дарэчы, гэтай вясной у сталіцы мы ўпершыню прынялі ўдзел у спаборніцтвах па паркуры — «Street Gamez». Нерваваліся, але ўсё прайшло вельмі ўдала, — менавіта па гэтых кірунках сталі найлепшымі, хоць саперніц было няшмат, — гаворыць Караліна.

— Амаль усе спартсмены — перфекцыяністы. Мы не любім паўтарацца, вывучаем новыя элементы падчас кожнай сустрэчы. Таксама сочым за вядомымі спартсменамі, іх поспехамі ў сацсетках, бяром штосьці на заметку. Спадзяёмся, у далейшым мы таксама прымем удзел у маштабных спаборніцтвах, — падагульняе Вікторыя.

Дар'я ШЛАПАКОВА

Фота з архіваў гераінь

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Класiкаў трэба ведаць…, Быў бы араты, будзе й прыганяты, Па малiну…

Эканоміка

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

«Мы выказалi прапановы, i нас пачулi». Як дзяржаўныя прэферэнцыi дапамагаюць падтрымаць суб'ектаў гаспадарання

У бiзнес-колах Гродзеншчыны лiчаць, што меры па падтрымцы эканомiкi з'явiлiся своечасова.