Вы тут

Святлана Бароўская: Пакуль жывыя нашы бацькі, мы — дзеці


«Божа, гэта голас з майго дзяцінства, з тэлевізара», — так адрэагаваў 20-гадовы барыста, прымаючы заказ ад Святланы Бароўскай. Мы сядзелі на ўтульнай верандзе невялікага сталічнага кафэ на вуліцы Румянцава. За дзве гадзіны некалькі чалавек павіталіся з маёй суразмоўніцай. Ад сяброўскага: «Светачка, дарагая, сто гадоў не бачыліся!» да паважнага: «Добры дзень, Святлана Аляксееўна!» — ад студэнтаў журфака, дзе яна з нядаўняга часу выкладае. А яшчэ запомніўся сталы мужчына. Ён сказаў, што як толькі жонка пачынае скардзіцца на надвор'е ці здароўе, ён ёй кажа: «Паглядзі на тую даму з тэлевізара». І гэта аказваецца найлепшым рэцэптам супраць маркоты. Бароўская — не першая знакамітасць, з якой мы апынуліся ў публічным месцы, але такога бенефісу не згадаю.


Мы дамовіліся пагутарыць аб адносінах дзяцей і бацькоў. Таму спачатку было інтэрв'ю са Святланай, а потым я сустрэлася з яе мамай — Кацярынай Дзмітрыеўнай, і задала ёй такія ж пытанні.

— Першае дзіця ў вас з'явілася ў вельмі маладым узросце, другое — праз 8-9 гадоў. Не было крыўдна, што сяброўкі на танцах, а вы дома з дзіцем на руках?

Кацярына Дзмітрыеўна: — Абсалютна ні пра што не шкадую. Хоць планы ў мяне былі паступіць у тэатральны інстытут, аднак зрэзалася на трэцім туры творчага конкурсу. Былі тады ў Мінску пры тэатры Янкі Купалы вячэрнія курсы — пачала там займацца, але ўжо мела адносіны з будучым мужам, неўзабаве і вяселле згулялі. Які ж малады пацерпіць, каб жонка па вечарах прападала? А потым Святлана нарадзілася.

Я лічу, што мае дзеці з'явіліся на свет у самы ўдалы час. Дзеці — не перашкода ні ў кар'еры, ні ў адпачынку. Калі кажуць, што дзеці чамусьці там перашкодзілі ў жыцці, думаю, так прыкрываюць сваю ўласную ляноту. А такая розніца ва ўзросце дочак для мяне як для мамы вельмі зручная, таму што Святлана ўжо дапамагала няньчыць Руслану.

Святлана Бароўская: — Старэйшы сын нарадзіўся, калі я была студэнткай. Гадаваць дзяцей мне вельмі дапамагалі бабулі. Сын Вова ўсё лета праводзіў у мамы мужа на Каўказе. Але гэта не значыць, што мы «падкінулі» дзяцей старэйшаму пакаленню. Перад вачыма быў прыклад маіх бацькоў, калі яны кожныя выхадныя прыязджалі з гасцінцамі ў вёску, дзе я праводзіла канікулы. Так і мы: пры першай жа магчымасці — да дзяцей. А розніца ва ўзросце — выдатна! Валодзя адводзіў Кліма ў садок, потым у школу. А я з тэлевізара нагадвала, што старэйшы брацік надзявае малодшаму рукавічкі, бярэ за ручку і вядзе ў школу.

— Кажуць, што для выхавання дзяўчынкі больш важны бацька, каб яна потым выбірала ў жыцці «правільных» мужчын, а для хлопчыка — маці, менавіта зносіны з ёй вучаць разумець жанчын.

К. Д. — Мне здаецца, важна, каб абое, маці і бацька, удзельнічалі ў выхаванні дзяцей. Так атрымалася, што Света была адзіная малая ва ўсёй радні, яна такое залюбленае дзіця. Я вельмі за яе дрыжала, аж да таго, што прачыналася ноччу, каб паглядзець, ці дыхае яна. З Русланай была больш спакойнай маці, бо ўжо з'явіўся вопыт.

С. Б. — Усім паводзінам у соцыуме мяне навучыла мама, яна мяне выхавала жанчынай у пытаннях дружбы, любові. А тата выхаваў... не выхоўваючы. Напрыклад, усе дзеці прасілі ў бацькоў грошы на марожанае і атрымлівалі 13 або 28 капеек. Мне тата заўсёды даваў рубель. Пры гэтым я ніколі не купляла тры порцыі марожанага адразу, хоць вельмі любіла гэты ласунак і магла сабе дазволіць. Татаў рубель — ён больш, чым магчымасць выбару, якое марожанае купіць. Ён мне дарыў свет. Ведаеце, калі дзеці жывуць у вёсцы, то адно ўспрымае як «сваю» толькі прастору, агароджаную плотам, іншае ж як «сваё» ўспрымае поле, лес, рэчку, усё, што бачыць вакол. Вось менавіта гэта адчуванне, што ўвесь свет належыць мне, дарыў татаў рубель.

У маёй сям'і, мне здаецца, мы зрабілі раўнацэнны ўнёсак у выхаванне сыноў. Ведаю дакладна, што дзеці вельмі любяць нас, асабліва за ранняе дзяцінства. Пры ўсёй загружанасці, мы знаходзілі час для дзяцей. Як мама я задаволеная тым, колькі Толя (Анатоль Кацянёў — акцёр тэатра і кіно, заслужаны артыст Беларусі. — Аўт.) аддаваў увагі сынам. Памятаю, калі Толя стаміўся гушкаць калыску, то прыдумаў прыладу на аснове гумкі, якая дазваляла падцягваць яе да сябе без дапамогі рук. Нагой адсоўваў — гумкай падцягваў і так люляў.

Або вось яшчэ момант: мы ніколі не прапускалі ранішнікі. Неяк прыйшлі да Вовы, ён чытае вершык, а мы з Толем плачам ад замілавання. Усе людзі як людзі, а мы ў слязах, з хусцінкамі ў руках. З Клімам была іншая гісторыя — ён выступаў, і так атрымлівалася, што яго ўвесь час закрывала дзяўчынка ў ружовай сукенцы. Я ёй шыплю: «Дзяўчынка, адыдзі, калі ласка», а Толя кажа: «Света, як табе не сорамна, у дзяўчынкі ж таксама мама ёсць». Мы былі такія трохі вар'яцкія бацькі.

— Але цяпер вы мяне папярэдзілі, што сыны прасілі пра іх не асабліва гаварыць і ўжо дакладна — ніякіх фатаграфій.

С. Б. — Яны з'явіліся на свет у сям'і папулярнага артыста, а потым і мама стала вядомай тэлевядучай. З дзяцінства да іх была прыкавана ўвага. Я памятаю, як у скверыку на вуліцы Леніна ў нас бралі інтэрв'ю.

Клім не хацеў нічога казаць на камеру, я бачыла, што яму гэта не падабаецца, таму ўсё згарнула. Хлопцы вельмі самастойныя. Нават у паліклініку самі хадзілі ў падлеткавым узросце: «Мама, ты прыйдзеш, усе пачнуць вохкаць-ахкаць, прапускаць па-за чаргой. Мы так не хочам». Школу для дзяцей я выбірала па прынцыпе, каб не трэба было пераходзіць дарогу. Валодзя вучыўся ў звычайнай школе ў Малінаўцы. А Клім ужо ў іншую школу пайшоў, дзе была цудоўная дырэктар Наталля Яўгенаўна. І яна адразу на ўсе мае «ахі» сказала: «Мамаша, ідзіце на работу, а тут я буду займацца». Магу дакладна сказаць, што не статус робіць навучальную ўстанову добрай ці дрэннай, усё залежыць ад людзей, якія там працуюць.

Як толькі сыны сказалі, што больш ніякіх інтэрв'ю і фотасесій, мы не настойвалі. Яны хочуць пражыць сваё жыццё, а не ў цені вядомых бацькоў. Нам жа, канешне, хочацца як мага даўжэй ахінаць дзяцей пуховай коўдрай свайго клопату. Але гэта іх выбар.

— Хлопцы нават не разглядалі як варыянт акцёрскую кар'еру?

С. Б. — Не. Старэйшы, Валодзя, скончыў БДУ па спецыяльнасці «філасофія». Ён і па складзе характару філосаф. Я ж эмацыянальная, часам штосьці кажу яму, а ён раптам так спакойна: «Мама, сфармулюй пытанне». І ўсё, ён так прыгожа паніжае градус маіх эмоцый. Малодшы, Клім, вучыцца ў лінгвістычным універсітэце. Між іншым, я марыла ў дзяцінстве паступіць у «ін'яз» і быць перакладчыкам. Ведала, што дзяўчынак не вельмі бяруць у перакладчыкі, але была ўпэўненая, што яшчэ і знакамітай стану. Як цікава атрымліваецца: я ажыццявіла матуліну мару стаць актрысай, а мой сын — маю мару вучыцца ў лінгвістычным універсітэце.

— Вы строгая мама?

К. Д. — Так, напэўна, нават вельмі. Для Светы я ўстанавіла свайго роду каменданцкую гадзіну — у 22.45 трэба было быць дома. Вось яна і бегла з танцаў... Але гэта ўсё не дзеля таго, каб паказаць сваю ўладу над дзіцем. І тым больш не ад недаверу. Гэта ўсё ад страху, каб нічога дрэннага не здарылася з дзіцем. Ведала, што дзяўчынкі разумныя, умеюць сябе паводзіць, але ж людзі вакол не толькі з добрымі намерамі.

З узростам, вядома, стала мудрэйшая і разумею, што не трэба на кожным кроку апекаваць дарослых дзяцей.

С. Б. — Наўрад ці строгая. Але я такая мама, якой шмат. Вучуся адпускаць дзяцей ад сябе.

— Вы сяброўкі?

К. Д. — Не. Я лічу, што маці і дочкі не могуць быць сяброўкамі. Мы вельмі блізкія людзі, якія давяраюць адна адной, могуць гаварыць на розныя тэмы. Раней Света казала: «Не патрэбныя мне, мама, вашы парады», цяпер больш прыслухоўваецца, гэтая фраза ў яе проста знікла. А я рада падзяліцца сваім вопытам. Я вельмі люблю сваіх дзяцей і ўнукаў. Мне па-ранейшаму хочацца дапамагаць ім. Калі ў Светы эфір, я абавязкова правяраю — ці ўсё ў парадку з сукенкай. Кожны год на месяц езджу ў Італію да Русланы. І там таксама дапамагаю, мне ў радасць прыгатаваць для іх вячэру. Прыяцелькі мне часам кажуць: «Навошта табе гэта, пажыві для сябе». Дык я і жыву для сябе! Гэта для мяне важна, каб у маіх дзяцей і ўнукаў усё было добра, каб Света прыйшла з работы, а дома прыгатавана вячэра.

С. Б. — Не, мы не сяброўкі. Я выхавана на безумоўным шанаванні старэйшых. Мама можа мне рабіць заўвагі, я ёй — не. Але мы вельмі блізкія, родныя людзі. Я жыву з упэўненасцю: што б ні здарылася, у мяне ёсць мама і тата, і яны заўсёды мяне падтрымаюць і зразумеюць. Нездарма кажуць: пакуль жывыя нашы бацькі, мы — дзеці.

— Святлана, мне вось як старэйшай сястры ў дзяцінстве здавалася, што бацькі больш любяць малодшую. А вам? І наогул, ці сябруеце вы з сястрой?

С. Б. — Вельмі важная агаворка, што так вам здавалася ў дзяцінстве. Пасталеўшы, я зразумела, што бацькі любілі нас аднолькава моцна, проста па-рознаму, бо і мы не вельмі падобныя. У дзяцінстве мы з Русланкай маглі пасварыцца і нават пабіцца тапкамі дома. А вось калі аднойчы ў школе асмеліліся пакрыўдзіць маю сястру, то я так хватанула яе сяброўку і ўсё ёй патлумачыла... Па-сапраўднаму сябраваць мы пачалі, калі Руслана прыехала вучыцца ў Мінск, яна і жыла ў нас. Вельмі дапамагала мне з маленькім Клімам. Сястра ўжо шмат гадоў жыве ў Італіі, адлегласць зрабіла нас яшчэ большымі сяброўкамі. Раз на год яна абавязкова прыязджае ў Беларусь, а я езджу да яе.

Хоць, напэўна, комплекс старэйшай сястры дзесьці ў глыбіні душы жыве. Гэтай зімой мы з мамай паехалі на дачу. У хаце холадна, растапілі камін. Я пайшла яшчэ па дровы. Заходжу ў дом, а мама грэе коўдру перад камінам, каб мне было цёпла ахінуцца. Уяўляеце, мне 49 гадоў, а мама для мяне грэе коўдру (слёзы на вачах. — Аўт.)! Я тады сказала: «Мамачка, як жа ты мяне любіш».

— Кацярына Дзмітрыеўна, вы сталі бабуляй у 39 гадоў. Напэўна, калі гулялі з унукамі, вас прымалі за іх маму?

К. Д. — Так і было. Калі нарадзіўся Вова, я аформіла на сябе дэкрэтны адпачынак. І добра падрыхтавалася: у мяне была знаёмая краўчыха ў Вільнюсе, яна пашыла мне шыкоўны касцюм. І вось іду я ў ім, горда вязу калыску і атрымліваю столькі кампліментаў менавіта як мама, але з такой радасцю кажу: «Я — бабуля».

Люблю ўнукаў. Іх у мяне трое, і ўсе хлопчыкі. Памятаю, адпачывала з Вовам і Клімам у Балгарыі. А там столькі забаў, і яны ўсё хочуць паспрабаваць. Асабліва ім тарзанка над морам спадабалася. Гляджу і думаю: як жа адпусціць дзяцей? Падышла да інструктара і кажу: маўляў, трэба самой зрабіць кантрольны палёт. Дух захоплівала ад шчасця, калі на даволі вялікай хуткасці неслася над вадой. А потым са спакойным сэрцам адпусціла хлопчыкаў. І ведаеце, яны лёталі, і мая душа разам з імі. Гэта такое велізарнае і незабыўнае шчасце!

— Святлана, як вы лічыце, ці можна дапамагаць дарослым дзецям фінансамі?

С. Б. — Можна, калі ў бацькоў ёсць магчымасць і дзеці самі працуюць. І гэта адзін з плюсаў ранняга мацярынства. Дзеці выраслі, а ў цябе пік кар'еры, добрыя заробкі. Чаму б не дапамагчы і дзецям, і пажылым бацькам?

— Чаму вы навучыліся ў сваёй мамы?

С. Б. — Мне хацелася быць такой жа клапатлівай, як мая мама. Ведаеце, яна дыхала ў шкарпэткі, каб сагрэць іх для нас. Дакладна так рабіла і я, але вельмі хутка сыны сказалі: «Мама, хопіць ужо...»

— Давайце ўявім, што заўтра адзін з сыноў скажа, што вы хутка станеце бабуляй...

С. Б. — Буду вельмі рада. Навучылася не проста спакойна ўспрымаць свой узрост, а з удзячнасцю: я жыву, і мне ўсяго дастаткова. Але праблема прыняцця ўзросту была. Вельмі востра перажывала 40 гадоў. Вы заўважылі, як кажуць: ёй, 35, ёй 37, але ёй «ужо 40». Гэта такая мяжа, калі з маладой жанчыны пераходзіш у катэгорыю дарослых. Напэўна, я год з сабой млява дамаўлялася: «Дзетка, цішэй ужо, дурэй марудней». Больш за ўсё я баюся выглядаць недарэчнай у сваім узросце. Мне хацелася б у добрым здароўі дажыць да глыбокай старасці, мне вельмі цікава, як складзецца жыццё дзяцей, унукаў, сяброў, калег.

— Калі дамаўляліся пра інтэрв'ю, вы сказалі: маўляў, майце на ўвазе, ідэальнай карцінкі бацькоўска-дзіцячых адносін не будзе. Ці значыць гэта, што ў вас бываюць непаразуменні?

С. Б. — Вядома. Магу і пакрыўдзіцца на сыноў. Але вось да чаго я прыйшла: у праблемах з дзецьмі вінаватыя бацькі. Таму калі мы крыху паспрачаемся, я першая іду мірыцца. З мамай я таксама першая міруся.

— Якія рысы характару бацькоў вы хацелі б атрымаць і перадаць у спадчыну?

С. Б. — Усё, чым захапляюся ў іх! Майму тату ампутавалі нагу, але зрабілі пратэз, ён водзіць машыну, жыве так, як быццам нічога не здарылася. Да яго прыходзяць выдатныя сацработнікі, дапамагае мая аднакласніца, і я прыязджаю кожны тыдзень. Мама ў нас таксама вельмі клапатлівая, і я яе вельмі люблю.

Р. S. Калі я спытала ў Святланы нумар тэлефона Кацярыны Дзмітрыеўны, яна яго адразу прадыктавала, а не пачала шукаць нумар у запісной кніжцы тэлефона як робіць 90 % з нас. «Я і хатнія тэлефоны бацькоў ды дзяцей ведаю на памяць», — патлумачыла яна.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА і з асабістага архіва Кацярыны і Святланы Бароўскіх

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Вясёлыя гісторыі чытачоў

Языку дай волю..., Хвалі дзень вечарам, Людзі — добрыя.

Эканоміка

Саветы па развіцці прадпрымальніцтва сталі працаваць больш эфектыўна і вынікова

Саветы па развіцці прадпрымальніцтва сталі працаваць больш эфектыўна і вынікова

Значную ўвагу на развіццё малога і сярэдняга прадпрымальніцтва пачалі звяртаць даўно, прычым на самым высокім дзяржаўным узроўні.

Эканоміка

Ці патаннее жыллё ў наступным годзе?

Ці патаннее жыллё ў наступным годзе?

А што ў сталіцы — тое і ў рэгіёнах.

Спорт

Спартыўны псіхолаг Кацярына Буча распавядае, ці лёгка вырасціць чэмпіёна

Спартыўны псіхолаг Кацярына Буча распавядае, ці лёгка вырасціць чэмпіёна

Як правільна вызначыць від спорту, які падыходзіць для вашага дзіцяці, ці варта ўвогуле прымушаць яго хадзіць на трэніроўкі?