Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Чый боршч найлепшы?

...У адной папулярнай дзіцячай песеньцы сцвярджаецца, што дружба пачынаецца з усмешкі. Я спрачацца не буду: з яе, відаць, таксама, але ж не толькі.

Больш за 20 гадоў таму я прыйшла працаваць на Мінскі трактарны завод, атрымала так званае «ложка-месца» ў інтэрнаце і, відаць, да скону не забудуся, як упершыню адчыніла дзверы ў свой пакой, убачыла там дзяўчыну і пачула:

— Есці будзеш?.. Тады мый рукі.

Лёгкім кіўком галавы мне паказалі, дзе гэта можна зрабіць, падалі ручнік. Я села за стол і адчула сябе... як дома.

Вось так, з сумеснага перакусу (імя ў мяне спыталі пазней), пачалося маё новае дарослае жыццё, а галоўнае — шчырае сяброўства з Ірай. Што і нядзіўна: мы жылі ў адным пакоі, працавалі на адным прадпрыемстве, разам сталаваліся, адпачывалі. Яна не раз гасцявала ў маіх бацькоў, я — у яе...

А потым здарылася тое, што і павінна было: Іра выйшла замуж — за вайскоўца, паматалася з ім па Расіі, там жа, непадалёк ад Піцера, асела на ПМЖ... Аднак увесь гэты час мы з ёй слова сваё трымалі: як мінімум раз на год на тыдзень-другі сустракаліся. Гэта значыць, альбо яна прыязджала да мяне, або я да яе, альбо мы ўдзвюх выпраўляліся некуды ў санаторый ці дом адпачынку.

У той раз сяброўка (не падабаецца мне слова «подруга»... Нешта ёсць у ім часовае: падружыў-падружыў ды кінуў...) разам з сям'ёй была ў Беларусі. Яе малодшы сын пацягнуў нас на так званую Лінію Сталіна. Па дарозе туды грэх было не заехаць у Заслаўе, не заказаць там абед. Справа ў тым, што Ірын муж досыць даўно «пасадзіў» страўнік. А яшчэ даўней нажыў праблему з лішнімі кілаграмамі. Таму з раніцы (і для жонкі гэта закон) яму патрэбна свежая каша, а ў абед — добрая талерка гарачага супу.

Такім чынам, з'есці яго (і вядома ж, не толькі) мы планавалі на зваротным шляху, у Заслаўі. Помню, што добра прыпазніліся, прагаладаліся, пад'ехалі да кафэ і...

Апомніцца не паспелі, як на нас наляцела нейкая жанчына. «Маша? Не Маша?» — пераглянуліся мы з Ірай.

Аказалася, што гэта яна, уласнай персонай — таксама завадчанка, пяюха, танцорка, суседка па інтэрнаце, якая цяпер жыве непадалёк, у прыватным доме.

— Гэта з кіламетр адсюль. Едзем да мяне! — досыць настойліва запрашала прыяцелька.

— Але ж абед, — нясмела запярэчыла Іра, — майму Алегу першая страва трэба.

— Дык будзе! Гэта лёгка, — тут жа паабяцала Маша. — Я баршчок для яго звару.

— Гэта ж доўга, — дружна заявілі мы.

— Ды дзесяць хвілін, не болей. Едзем?!

— ?!

(Хоць бы дзеля гэтага — ну згадзіцеся — з'ездзіць нам трэба было).

Як аказалася, сакрэт Машынай фірменнай стравы заключаўся ў загадзя звараным бураку.

А сам працэс і сапраўды заняў лічаныя хвіліны. З маразілкі гаспадыня дастала невялікую ёмістасць з замарожаным булёнам (звараным, дарэчы, на курыцы з сушанымі баравікамі), закіпяціла яго, апусціла ў каструлю натаркаваны бурак. Зноў закіпяціла. Далей — соль, прыправы, смятана і...

— Смачна есці!

Трэба сказаць, што рабіць гэта Ірын муж не збіраўся. Пакаштаваць? Магчыма. Пахваліць? Абавязкова, але не больш.

Мы бачылі як ён — з асцярогаю — узяў лыжку, пасмакаваў, вытрымаў паўзу і... папрасіў хлеба, пасля чаго ўжо і мы дружна замахалі лыжкамі. Голад і сапраўды найлепшая прыправа.

Пакуль уміналі Машын баршчок (гаспадыня, яе маці і бабуля так называлі гэтую страву), на стале з'яўлялася нешта яшчэ. Мы таксама не з пустымі рукамі прыехалі... Карацей — пад'елі на славу, пабачыліся, пагаварылі, пагулялі па горадзе.

...Але ж галоўнае зусім не гэта: з таго нечаканага абеду прайшло амаль восем месяцаў, за якія Ірын муж, досыць часта і ўласнаручна варачы Машын баршчок, «скінуў» амаль 10 кілаграмаў, якія, што важна, назад не вярнуліся.

Вось і думайце пасля гэтага, чый боршч найлепшы.

А. Тарасава, г. Мінск.


Навошта гарод гарадзіць

Скажу адразу: усе ўдзельнікі і героі гэтай гісторыі (недзе смешнай, а недзе і драматычнай), дзякуй богу, жывыя-здаровыя, аднак імёны я ўсё-ткі змяніў.

Значыць, была вясна, прыгожы сонечны ранак, спакой — і на вуліцах мястэчка, і ў памяшканнях сельсавета, — як раптам дзверы ў кабінет старшыні адчыніліся, і на парозе з'явілася эфектная бландзінка з высокай моднай прычоскай, яркім макіяжам і воблакам дарагіх духоў. Абцяжарваць сябе нейкім «уступным словам» у выглядзе прывітанняў ды знаёмства яна не стала.

— Так, — стукнула рукой па стале, — я забараняю пасвіць кароў ля сцен майго дома.

— Дык вы што — з мясцовых? — спытаў старшыня.

— З мясцовых... Участак купілі на сваю галаву, і цяпер ад вашага статку ўсе мухі ў нашым двары. Ні табе паесці, ні пазагараць...

— Але ж статак нельга не пасвіць, — паспрабаваў быў заікнуцца Пятровіч. — Бо карова — гэта ўсё ж для вяскоўца...

— Дык няхай той вясковец «гэта вашае ўсё» і пасе — ля свайго дома, а не ля майго. Зразумелі? Два дні вам даю, — з выклікам сказала дама, досыць рэзка павярнулася да дзвярэй і выйшла, вынесшы з сабою пах дарагой парфумы.

У кабінеце старшыні стала ціха і сумна.

— Падумаеш, краля! Прыехала аднекуль ды будзе вучыць, як жыць нам на нашай зямлі, — абурыўся Пятровіч.

— Ага... Ёй, ці бачыце, каровы перашкаджаюць, — падтрымала старшыню сакратарка. — А малачко ды смятанка з тваражком, мусіць, не? Відаць, любіць паесці?

На гэтым размова скончылася і, можна сказаць, забылася: статак кароў пасвіўся там, дзе пасвіўся. Як раптам ліст «зверху»: маўляў, паступіла скарга ад грамадзянкі Ю. М. наконт выпасу кароў пад вокнамі дома. Дык вы там разбярыцеся...

Лёгка сказаць, а вось як зрабіць?

...Не паспеў старшыня хоць нешта прыдумаць, як прыйшоў яшчэ адзін ліст — ужо з Мінска і з катэгарычным: «Тэрмінова прыняць меры...»

Пакуль у сельсавеце ламалі галовы над ранейшым пытаннем, якія (канкрэтна) заяўніца, згледзеўшы статак на подступах да ўласнага дома, выйшла насустрач каровам,  прытым не адна, а з аўчаркай, і дала ёй каманду «фас»...

Пастухі Пеця і Коля таксама не разгубіліся. На службе ў іх была прыгажуня лайка, і яны сказалі: «Узяць!»

Што тут пачалося!..

Калі сабак разнялі, счапіліся гаспадары: тая самая бландзінка і пастухі, аднаго з якіх аўчарка ўкусіла за пятку, парваўшы кед...

У выніку назаўтра толькі і гутаркі было, што «панаехалі», маўляў, «розныя»... І цяпер са сваім статутам у чужы манастыр... Ды бачылі мы такіх!..

З гэтымі словамі ў славесныя баталіі ўключылася мясцовая эліта — настаўнікі, інжынеры, леснікі... У іх таксама былі каровы, яны ведалі свае правы і тое, куды пішуцца скаргі.

...Такім чынам і ў хуткім часе ў мястэчка прыехала высокае начальства, пабывала на месцах «баёў», выслухала галоўных герояў.

— Зазірніце ў інтэрнэт, — даводзіла абураная заяўніца, — у Амерыцы каля жылых дамоў пашы наогул няма. Хто парушыць гэтае правіла, заплаціць вялікі штраф. У Германіі вывозіць гной дазваляецца строга ва ўстаноўленыя гадзіны. А ў нас, атрымліваецца, каровы пад вокнамі ходзяць? І што мы?

Мы, як аказалася, таксама не лыкам шытыя. Высокае начальства прыняло рашэнне: за сто метраў ад дома заяўніцы паставіць... 800 метраў агароджы.

— І гэта зараз, у час жніва?! — паспрабаваў абурацца Пятровіч. — Калі тут ні свабодных машын, ні людзей, ні грошай?!

Але ж нічога не было — і ўсё... знайшлося: на пілараме дамовіліся пра жэрдкі і слупкі, а каб паставіць іх ды ўсё папрыбіваць, «трымальнікі» кароў выйшлі на суботнік.

...Здаецца, што толькі ўчора гэта было, а як жа ўсё змянілася! З вялікага статку (на 200 галоў!) у мястэчку засталіся толькі тры кароўкі. Можна, як высвятляецца, жыць без іх: прычым лёгка, усё прадаецца ў крамах.

Так што агароджа тая больш не патрэбная.

Б. В., Брэсцкі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як будзе праходзіць перапіс насельніцтва

Як будзе праходзіць перапіс насельніцтва

Старшыня Нацыянальнага статыстычнага камітэта Іна МЯДЗВЕДЗЕВА адзначае, што іх ведамства разлічвае перапісаць максімальную колькасць грамадзян з дапамогай укаранёных інавацый.

Грамадства

Адзіныя дзяўчаты-паркуршчыцы ў Беларусі распавядаюць пра свой спорт

Адзіныя дзяўчаты-паркуршчыцы ў Беларусі распавядаюць пра свой спорт

Гэты кірунак спорту ўвайшоў у жыццё былых студэнтак дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры выпадкова.