Вы тут

Карэспандэнты «Звязды» выйшлі ў рэйд па прытонах


У пачатку жніўня па ўсёй краіне праводзілася акцыя «Побыт». Яна ставіла сваёй мэтай прафілактыку злачынстваў у сем'ях. Сярод іншага, міліцыянеры адпрацоўвалі і прытоны. Карэспандэнты «Звязды» таксама выйшлі ў рэйд.


Крывавая драма ў мінскай «хрушчоўцы»

Наш рэйд пачынаецца з пяціпавярховак у раёне вуліцы Альшэўскага.

— Раён тут даволі спецыфічны, — адзначае начальнік аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі Фрунзенскага РАУС Павел ПУНЧЫК. — Мой былы ўчастак. Можа, мяне і згадаюць... Зараз мы кіруемся ў кватэру, дзе літаральна на днях адбылося цяжкае злачынства. Суседзі шмат скардзяцца на гаспадароў гэтага жылля. П'янкі-гулянкі там ледзь не штодня. У тым ліку і на вуліцы.

Алкаголь і рэўнасць — штука, мякка кажучы, тэрмаядзерная. Так адбылося і ў двухпавярховай кватэры на першым паверсе «хрушчоўкі». Да гаспадара кватэры прыйшла жанчына разам са сваім сужыцелем і сяброўкай. У нейкі момант тая падумала, што яе сяброўка хоча звесці ў яе сужыцеля. У руках апынуўся нож... Ахвяру адправілі з цяжкімі цялеснымі пашкоджаннямі ў рэанімацыю, ну а сама нападніца паехала пад варту.

У самой кватэры, аднак, нішто не нагадвала пра крывавую драму. Гаспадар кватэры выпіў і мірна спаў. Некалькі гасцей глядзелі тэлевізар. А ў паветры адчуваўся моцны пах спіртнога. Што цікава, на ўвесь велізарны халадзільнік знайшлося толькі некалькі яек і шакаладка.

Жанчына кажа, што пакуль перасялілася да сваіх знаёмых. Калі яна адбывала чарговы адміністрацыйны арышт, нехта разбіў шыбу і ўлез праз акно. Камунальнікі пасля закалацілі раму дошкамі, а ўчастковы міліцыянер апячатаў кватэру. Плюс у яе вялікая запазычанасць за жыллёва-камунальныя паслугі.

Але відавочна, што Павел Пунчык ведае яе. Цікавімся: адкуль?

— Яна ж абавязаная асоба. Ужо даўно нідзе стала не працуе. Арышт за арыштам. Дзяржава дзяцей забрала яшчэ гадоў шэсць таму. Наш, так бы мовіць, «сталы» кліент.

Разам з участковым міліцыянерам двое гасцей «вясёлай» кватэры адпраўляюцца ў апорны пункт аховы правапарадку для высвятлення асобы. Таксама трэба даведацца, у якім стане яны прыйшлі ў кватэру. Калі нецвярозымі, то для іх тады надыдзе адказнасць па пункце 17.3 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях за з'яўленне п'янымі ў грамадскім месцы.

Пытаюся ў суразмоўцы: ці бываюць выпадкі, калі чалавек п'янствуе, а пасля бярэцца за галаву?

— Мне вядомы толькі адзін выпадак. Гады чатыры таму жанчыну пазбавілі мацярынскіх правоў. Да гэтага ў яе стала былі п'янкі, а вось трох дзяцей глядзець лічыла залішнім для сябе. Апускалася ўсё ніжэй і ніжэй. Двойчы ездзіла ў лячэбна-працоўны прафілакторый. Але нешта ў яе светапоглядзе змянілася. Раптоўна перастала піць. Навяла парадак у кватэры. Уладкавалася на работу, выплаціла ўсю запазычанасць. І цяпер жыве сціпла, але цалкам годна. Вось гэта сіла волі. Як яна тлумачыла, проста стамілася... А пераважная большасць ні пра што наперад не думае. Як гаворыцца, з раніцы выпіў — і вольны.

Эх, Васіль...

А мы кіруемся тым часам у сталічны мікрараён Захад. Трохпакаёвая кватэра на вуліцы Якубоўскага ў Мінску ператворана ў прыстанак для людзей, як іх афіцыйна пазначаюць, з нізкай сацыяльнай адказнасцю. Вада, святло там даўно адключаны. Запазычанасць вялікая і ці пагасіцца — невядома. Гаспадар кватэры, Васіль, працуе грузчыкам на адным са сталічных рынкаў.

Сюрпрызы пачынаюцца з дзвярэй у кватэру. Замест замка гаспадар прыстасаваў... зубіла. Прычым гэта нават прагрэс, раней дзверы былі проста прыстаўлены да праёма. Як спявалася, «прыходзьце ў мой дом, мае дзверы адчынены...»

У самой жа кватэры адчуваецца нейкі непрыемны пах. У пакоях — склад брудных лахманоў. Затое нечакана знайшліся кнігі. Прычым гэта адносна новыя міліцэйскія раманы, выдадзеныя ў Расіі. Шпалеры, калі яны і былі паклеены на сцены, даўно сатлелі ад старасці. На пытанне, дзе гаспадар бярэ ваду, ён адказвае, што ў калонцы. Але дзе знайсці калонку сярод квартала шматпавярховак — пытанне. А ў якасці прыбіральні ён даўно асвоіў санвузел у найбліжэйшым траўмапункце. Знаходлівасць, аднак!

Васіль у кватэры быў не адзін.

— Ды я сюды ў госці зайшоў, — кажа госць.

— Ой, глядзіце. Тут жа антысанітарыя жудасная. Ды і месяц таму вы мне тое ж самае казалі.

Госць сарамліва апускае вочы...

— Васіль, вось скажыце адну простую рэч, — звяртаецца ўчастковы інспектар гарадскога аддзела міліцыі № 2 Фрунзенскага раёна Яўген МІХАЛОЎСКІ. — Як доўга яшчэ думаеце так жыць? У вас жа добрая кватэра. Кіньце вы алкаголь, выплаціце запазычанасць і жывіце, як звычайныя людзі.

Але Васіль не знаходзіць, што адказаць...

Тут жывуць тры чалавекі — сам Васіль, яго сужыцелька і яе сястра. Апошняя цяпер знаходзіцца ў лячэбна-працоўным прафілакторыі. Кватэра Васілю дасталася ад бацькоў, якія памерлі.

«Спарта» на Каменнай Горцы

А вось трэцяя кватэра, якую мы наведалі, шчыра кажучы, непрыемна ўразіла. Знаходзіцца яна ў мікрараёне Каменная Горка. У адным з дамоў непадалёк ад МКАД кватэру атрымала шматдзетная сям'я. Ды яшчэ якую кватэру — адмыслова для яе былі аб'яднаны адна- і трохпакаёўка. Здавалася б, жыві і радуйся. Але...

У дзень нашага візіту, толькі з раніцы, органы апекі забралі з гэтай сям'і двух дзяцей у прытулак. Старэйшая дачка з бацькамі не жыве — ёй ужо споўнілася дваццаць гадоў. Ды яно і не дзіўна. Калі ў аднапакаёўцы аздабленне яшчэ прымальнае, то ў трохпакаёўцы, здаецца, разарвалася атамная бомба. Усе сцены падраныя. Колер лінолеуму вызначыць вельмі складана. Мэбля ёсць толькі на кухні, ды і тое гэта невялікая раздзяўбаная і заляпаная белай фарбай шафка, якая, пэўна, яшчэ бачыла часы Брэжнева. А тое, на чым спаў адзінаццацігадовы малы... Уявіце сабе два пастаўленыя сядушкамі адно да аднаго невялікія крэсельцы. Паміж імі — нейкі цюк. Наверсе — матрац даўно не першай свежасці. Коўдру адшукаць не атрымалася. Дзе праводзіла ноч другое дзіця, мы так і не зразумелі. У халадзільніку ж — пустэча... Святло ў трохпакаёўцы таксама адключана. Сапраўдныя спартанскія ўмовы. І, як сімвал крайнасці, адзінокі плюшавы мішка, якога нехта прытуліў за гэтым «ложкам»...

Кемлівы гаспадар прыкрыў гару смецця знятымі дзвярыма. Але яны таксама ў жахлівым стане, калі ўлічыць, што ім сама больш дзесяць гадоў. Праўда, ён сцвярджае, што цяпер у кватэры ідзе рамонт. Але ў гэта верыцца з вялікай складанасцю...

Зрэшты, наша наведванне пачалося не з гэтага. Мы трапілі ў кватэру акурат падчас застолля, якое ледзь не скончылася пажарам. Хтосьці з пасядзельцаў паставіў на газавую пліту электрычны чайнік. І калі пасля троххвіліннага грукату дзверы ў тамбур усё ж адчыніліся, адтуль патыхнула моцным непрыемным пахам падгарэлай пластмасы.

— А тэлевізар можна паглядзець? — пытаецца падчас абыходу кватэры Павел Пунчык. — Ён паварочвае корпус ад яшчэ кінескопнага апарата, які стаіць на халадзільніку, і... аказваецца, што ніякай начынкі пад ім няма.

— Ну, не паспелі выкінуць, — тлумачыць гаспадар.

Аднак навошта яму склад нейкіх лахманоў і пакетаў у туалеце, патлумачыць так і не змог.

— Да мы тут жылі, усё было добра. Пасля сваяк наш вызваліўся са спецшколы. Ісці яму не было куды. Пасялілі сюды. А ён гэта ўсё і нарабіў.

— Ужываеце?

— Не п'янствую! — з гонарам адказвае гаспадар. — Культурна, як і ўсе нармальныя людзі. Я не алкаш, не выпівоха.

— Калі будзе рамонт?

— Праз дзень.

— А грошы ёсць?

— У маці вазьму ў доўг...

Праўда, праз секунду прызнаецца, што адзіная крыніца даходаў у маці — сціплая пенсія ў 450 рублёў.

— Ды я і сам зарабляю. Магу атрымаць за дзень і да ста долараў.

— Індывідуальны прадпрымальнік? — здзіўляецца Павел Пунчык.

— Не. Я ў фірме працую, якая дэмантажнымі працамі займаецца. Тут у нас можа быць за дзень як тры рублі, так і дзвесце.

Як высветлілася, шматдзетныя бацькі разам не жывуць. Жонка сышла да іншага мужчыны амаль паўгода таму. Але ў гэты дзень мы яе заспелі якраз па ранейшым адрасе.

— Пазнаёміліся мы вельмі даўно, у 1996-м, — з рамантычнай настальгіяй падлічвае гады мужчына. — Нас звёў агульны знаёмы. Мы сышліся. У 1998-м ажаніліся, у нас дачка нарадзілася. Цяпер яна знайшла сабе іншага. Ну, пэўна, ёй будзе лепш...

— А ў халадзільніку пуста. Чым дзеці харчаваліся?

— Ды чым... Пельменямі з каўбасой. Ну і хлеб быў, — адказвае маці.

Як кажа гаспадар кватэры, яму паабяцалі, што калі ён зробіць рамонт у кватэры, то дзяцей вернуць назад. Ці здарыцца гэта — пытанне адкрытае.

— Мы вельмі ўдзячны людзям, якія паведамляюць пра дзяцей, якія знаходзяцца ў такіх умовах, — кажа Павел Пунчык. — Дзесьці вось і не паспяваем дайсці своечасова з-за абыякавасці тых, хто побач. Часам проста дастаткова зняць тэлефонную трубку, набраць нумар 102. І гэтым званком можна часам прадухіліць больш цяжкае злачынства.

Валяр'ян ШКЛЕННІК

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Загаловак у газеце: Каму мігцяць агні прытонаў?

Выбар рэдакцыі

Культура

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Больш за 100 літаратараў з усіх рэгіёнаў краіны возьмуць удзел у мерапрыемствах Дня беларускага пісьменства

Свята, якое ўжо традыцыйна ладзіцца ў першую нядзелю верасня, сёлета прымае Слонім.

Грамадства

Як працуюць сядзелкі

Як працуюць сядзелкі

Попыт на сядзелак ці медсясцёр, якія могуць даглядаць цяжка хворых людзей на даму, пастаянна расце.

Культура

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Алесь Родзім: Рабілі «афармілаўку» для калгасаў, вярталіся ў свае падвалы і працягвалі маляваць

Беларускаму складніку Тахелеса прысвечаны арт-фестываль «Міфалагема тысячагоддзя», што адкрыўся ў прасторы Ок16 15 жніўня.