Вы тут

«Звязда» была мне як маці...»


Газету «Звязда» чытаю з пяцідзясятых гадоў мінулага стагоддзя. Тады, пераросткам, я хадзіў у школу, і помню, як старшыня калгаса, выклікаўшы ў кантору, прапанаваў мне насіць пошту ў нашу вёску Пятровічы... Колькі ж у мяне было радасці! Я (?!) буду мець працу і так званыя працадні, потым — нейкія грошы...


Такім чынам, з раніцы я вучыўся ў школе, а вечарам, нягледзячы на надвор'е, разносіў лісты, пасылкі, газеты...

Самай любімай у маіх аднавяскоўцаў была «Звязда», і сам я чытаў яе, можна сказаць, запоем. А калі ўжо ў час службы ў войску трапіў за мяжу...

Мая газета прыходзіла ў Венгрыю ў бібліятэку нашага авіяпалка. Помню, бібліятэкарка так і казала: заходзь, маўляў, прыйшла твая «Звязда». У цяжкія часы маёй службы (у краіне тады ішла вайна) яна і сапраўды была мне як маці, як Айчына, як глыток палескай вады. Чытаў я яе ад радка да радка, а найболей — вершы на роднай мове. Там, за мяжой, я пазнаёміўся з творамі маладога паэта Петруся Макаля.

Потым чытаў «Звязду», калі вучыўся ў БДУ, калі хварэў, калі настаўнічаў, калі стаў пенсіянерам. Калі не хапала грошай на падпіску, хадзіў у бібліятэку.

...Газета цяпер ветэранка, ёй ужо больш за сто, але яна, хочацца верыць, вечная, бо трымаецца роднай мовы, бо працягвае гаварыць з людзьмі, нагадвае маладым пра страшную трагедыю Вялікай Айчыннай вайны, расказвае аб працоўных буднях. Сёння, як некалі.

Аляксей Русіновіч, в. Пятровічы, Светлагорскі раён


Ад рэдакцыі і, што называецца, у рубрыку «Добрыя навіны»

Падчас Вялікай Айчыннай «Звязда» друкавалася на Любаншчыне, на востраве Зыслаў. Якраз там яна адзначала і свой стагадовы юбілей, прычым адзначала па-свойску, па-сямейнаму, хто-ніхто з супрацоўнікаў прыехаў на свята з дзецьмі і...

Цуды здараюцца: менавіта тады і там карэспандэнт нашай газеты Вераніка Пуставіт пазнаёмілася з сынам нашай жа Вольгі Мядзведзевай...

Днямі і, спадзяёмся, пад шчаслівай «Звяздой» Вераніка і Цімафей пабраліся шлюбам, што, вядома ж, соладка-соладка і горка-горка!

Гэта мы да таго, каб маладыя аніколі не стаміліся цалавацца. З усімі адсюль наступствамі...

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.