Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Вучыся, нябожа...

На курсы перападрыхтоўкі настаўнікі ездзілі раней кожныя пяць гадоў (а калі хочаш павысіць катэгорыю, то і часцей).

Некаторыя, праўда, аднекваліся: то дзяцей няма з кім пакінуць, то гаспадарку, то яшчэ якія прычыны. А я дык любіла ездзіць, бо  хоць на які час ды адрынеш усе дамашнія клопаты, вырвешся з вёскі ў горад, перад тым — гардэроб свой падновіш, стрыжку-завівачку зробіш... Ну, як жа іначай, калі наперадзе — новыя сустрэчы, уражанні, адчуванні: апынешся ў ролі студэнта, міжволі памаладзееш.

А калі да ўсяго да гэтага пры інстытуце ёсць свой прафілакторый, дык у настаўнікаў і ўвогуле панскае жыццё: жытлом забяспечаны, есці гатаваць не трэба, здароўе паправіць можна...

Аднак — шчыра кажу — гэта ўсё па-другое. Па-першае — на тых курсах мы многаму вучыліся — і на лекцыях, і як бы між іншым. Ну вось, напрыклад. Адна з выкладчыц, інспектар аблана (усе — з-за медных валасоў — звалі яе «чырвонай галавой»), неяк зрабіла «лірычнае адступленне, расказала...

Гісторыя — далібог для нашага «Провада...»! А таму далей — з яе слоў:

«Ніхто не любіць праверак, а ўжо вясковыя настаўнікі дык, мусіць, найбольш. Чакаюць «рэвізораў» з райана — хвалююцца, а калі з аблана — дык «трасецца» ці не ўвесь раён.

Ну вось, напрыклад: прыехалі мы неяк у адну вясковую школу. Трохі агледзеліся там, а празвінеў званок, і ўсе настаўнікі ды нашы інспектары разышліся па класах. Я — засталася ў настаўніцкай. Сяджу там, працую з дакументамі, як раптам — тэлефонны званок. Ды такі ж настойлівы... Падымаю слухаўку. Адтуль — ні табе вітання, ні дзяжурных пытанняў (ці туды, маўляў, трапіла, з кім размаўляю) — толькі ўсхваляванае:

— Да вас праверка прыехала?

Кажу:

— Так.

— І гэта, з чырвонай галавой, таксама?

— Таксама.

— Во ліха! Значыць, і да нас прыпрэцца... Што хоць правяраюць?

— Ды ўсё, — кажу, — сшыткі, дзённікі, журналы, веды і навыкі вучняў, планы — каляндарныя і паўрочныя, канспекты самаадукацыі, работу з бацькамі...

— Тады нам капец... Знойдуць да чаго прычапіцца!

Я толькі хацела сказаць, што не трэба так думаць, — чую, няма каму: кароткія гудкі, канец размове.

Ну, думаю, і няхай: можа ж, працяг будзе.

І сапраўды: прыязджаем назаўтра ў суседнюю школу, размаўляем з настаўнікамі, і я па голасе лёгка пазнаю ўчарашнюю суразмоўніцу,  «прашуся» да яе на ўрок.

Тая, бачу, аж спалатнела...

Але ж да заняткаў — па ўсім відаць — рыхтавалася — і сама, і вучні яе. Урок прайшоў досыць добра — няма да чаго «прычапіцца», ды і мэты такой я ніколі не ставіла.

А таму, пасля заканчэння праверкі, на педсавеце, пры ўсіх, працу гэтай маладзенькай настаўніцы ацаніла досыць высока (тая як не самлела ад радасці!)... Праўда, у канцы і як бы між іншым я дадала:

— Просьба да вас хіба адна: раскажыце вучням, як трэба размаўляць па тэлефоне.

Твар дзяўчыны заліла чырвань, якой ніхто, здаецца, не згледзеў і нічога не зразумеў».

...Гэту, пачутую на курсах гісторыю, я потым расказала сваім дзецям, калегам, вучням. Для многіх яна стала добрым ўрокам, як і для той маладзенькай настаўніцы.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


Колькі б воўк ні валок, павалакуць і воўка

Кажуць, хто валодае інфармацыяй — валодае светам. Але ж гэта недзе там, а ў вёсцы шчаслівы той, хто мае каня.

Дык вось. Былі часы, калі Кастусёк (па мянушцы Верабей) прасіў, каб далі яго то гарод узараць, то бульбу пасадзіць ці нешта прывезці... А тут раптам пашчасціла: ён сам і досыць удала набыў каняку, вяскоўцы пайшлі да яго! Ды ўсе з просьбамі, усе з паклонамі: выручай, маўляў, без канька ніяк!

Кастусь гэта помніў і разумеў, але ж хіба спачатку, бо потым ён заганарыўся і стаў непрыступным, як тая скала, — нават размаўляць з людзьмі не хацеў. Крычаў:

— Усё вам каня ды каня... Давай ды давай... А ён мне самому, можа, патрэбен! Па сена апоўдні ехаць...

І каб тое сена было, а то ж (вёска ведае) — не... І ехаць ён нікуды не збіраецца, проста цану сабе набівае: то браў за каняку пляшку гарэлкі ды 50 рублёў, то меней літра ўжо і не паказвай. Ды закусь яшчэ падрыхтуй...

Карацей, з падворка Вераб'я людзі часта сталі сыходзіць з крыўдай і без каня. Той — уеўшыся — днямі пасвіўся на выгане. Гаспадар яго хіба выгульваў — час ад часу ездзіў у мястэчка па хлеб ці што іншае. Усядзецца тады, пугай над крупам засвішча ды як закрычыць: «Но-о, залётная!»

І з форсам... Па вуліцы... Толькі пыл стаіць.

...Аднак вяскоўцы Вераб'ю не зайздросцілі, яны толькі ўсміхаліся: маўляў, палётай сабе, некалі ж спынішся.

Аднойчы і сапраўды... Ён, што называецца, пад добрай мухай вяртаўся з кірмашу і разам з канём трапіў пад машыну. У бальніцы апрытомнеў.

— Ну што, — пытаецца доктар, — жывы? Конь у кювеце, сам у лазарэце? Тпру-у, прыехалі?

Хворыя смяюцца, а небарака губу закусіў, як конь свае цуглі, ды маўчыць. І дзень, і другі, і трэці думу горкую думае, што зараз яму самому зноў прыйдзецца хадзіць да людзей, прасіць, каб далі каня, купляць паўлітэрку, а то, можа, і літр... З закускай...

Вераб'ю вельмі страшна было, што нехта абыдзецца з ім акурат таксама, як некалі ён.

Зігмунд Дзякевіч, в. Пянценішкі, Воранаўскі раён


Не кіем, дык палкаю...

Мне пераваліла за 80, і гэта, вядома ж, ёмісты ўзрост. За плячыма шмат і перажытага, і незабытага.

Жыла я ў досыць беднай сялянскай сям'і, якая складалася, як людзі казалі, са старога, малога і хворага. Гэта значыць, бабулі, мяне і мамы-інваліда. Тата ад маіх трох гадоў сышоў да іншай жанчыны.

З часам змянілася і наша сям'я. Калі я была ў сёмым класе, памерла бабуля, і мы з нямоглаю мамай засталіся ўдзвюх. Яна, праўда, шмат што ўмела — добра вязала, вышывала, рабіла выцінанкі і кветкі з паперы, таму грошай трохі зарабляла. Усё астатняе было на мне.

Але школу я скончыла. Трэба вучыцца далей, але маму пакінуць няма як... Прыйшлося паступіць на завочнае і пайсці працаваць важатай. А паралельна...

Як зараз помню, у 1954-м пачалася падпіска на апошнюю дзяржаўную пазыку. Сельскі Савет, каб правесці яе, стварыў рабочыя групы, замацаваў за імі пэўныя вёскі-хутары, склаў спісы, хто на якую суму павінен добраахвотна (?) падпісацца... А далей пайшла непасрэдная работа з людзьмі, паходы па хатах.

Наша група (я ў ёй — збоку прыпёку) складалася з мясцовага дэпутата, рабочага-камуніста з цукровага завода і дзвюх настаўніц. Самы першы — дэпутат — звычайна маўчаў (але добра ведаў, хто можа даць колькі грошай), другі, той рабочы-камуніст, ды настаўніцы, заходзячы ў хаты, найбольш гаварылі. Пра што? Пра цяжкае становішча ў краіне, пра вялікую патрэбу ў грашах, у вось гэтай пазыцы. Кожнаму гаспадару ці гаспадыні называлася сума... (Праўда, некалькі большая, чым пазначана ў спісе.) Але ж, здаралася, людзі давалі і яе. Нам гэта залічвалася, як «звыш плана». А вось на меншую суму група не згаджалася. Нельга было.

Помню аж двойчы мы хадзілі да аднаго хутараніна. Дэпутат казаў, што той прадаў парасят, што падпісацца можа нават на большую суму. А гаспадар — наадварот упіраўся: маўляў, толькі палова і ні капейкі зверху!

Што было рабіць?

Выйсце прапанаваў старшыня калгаса: вы, маўляў, ідзіце ў хату і вядзіце свае размовы. А я пад'еду крышку пазней і адразу да гумна — сякерай буду сцены прастукваць, як быццам, хачу ў калгас забраць, на будоўлю канюшні... Гаспадар спалохаецца і — вось убачыце — пад любой сумай падпішацца.

Слухаць гэта было вельмі няёмка, а як мне, камсамолцы, дык хоць скрозь зямлю праваліся альбо ўцячы. Але куды? Трапіў жучка ў панскую ручку, значыць, сядзі...

Карацей, разыгралі мы ўсё як па нотах: зайшлі ў хату, «прамоўцы» сталі бойка гаварыць, хутаранін — па-ранейшаму ўпірацца.

Потым з вуліцы данёсся стук — гаспадар выйшаў у двор... Вярнуўся ў хату, сказаў сваёй жонцы:

— Наша гумно будуць разбіраць. На знос...

Кабета ў плач:

— А як жа?.. А што?.. А каб ты на пазыку падпісаўся...

Наш рабочы ў працяг:

— ...Тады — мы б таксама за вас заступіліся: упрасілі б старшыню, каб не чапаў пабудову...

— Добра, — згаджаецца гаспадар, — я ўсё вам падпішу, толькі дапамажыце.

— А як жа! — абяцае той рабочы-камуніст, куляй падлятае да старшыні і такі «ўгаворвае» пакінуць гумно.

...Хутаранін тады сваё слова стрымаў: не проста падпісаўся на пазыку, — тут жа аддаў грошы і нават частаваць нас хацеў, але нам было гэтак няёмка... Упершыню ўбачыўшы такое двурушніцтва, я наогул не магла апомніцца.

Аднак што было — было. І гумно ў таго хутараніна ўсё ж забралі. Праўда, значна пазней. Як той казаў, не кіем, дык палкаю — адной паганялкаю.

Я. Кулевіч, г. Скідзель

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Ад яе ж чарговае і шчырае: пішыце, бо ўсе «вясёлыя і праўдзівыя гісторыі з жыцця чытачоў» на старонках «Звязды» не проста друкуюцца, — яны ўдзельнічаюць у конкурсе на найлепшую. Вынікі яго будуць падведзены на пачатку наступнага года. Журы — і вялікае чытацкае пад старшынствам спадарыні Соф'і Кусянковай з Рагачоўшчыны, і маленькае рэдакцыйнае на чале з першым намеснікам галоўнага рэдактара спадарыняй Наталляй Карпенкай — працуе. Пераможцаў чакаюць прызы.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Беларусь і Расія зблізілі пазіцыі па праграме рэалізацыі дагавора аб Саюзнай дзяржаве

Аб гэтым заявіў старшыня Савета Рэспублікі Міхаіл Мясніковіч на сустрэчы са старшынёй Савета Федэрацыі Валянцінай Мацвіенка.

Грамадства

Як Брэст рыхтуецца да святкавання свайго 1000-годдзя

Як Брэст рыхтуецца да святкавання свайго 1000-годдзя

Афіцыйныя святкаванні і асноўныя мерапрыемствы гарадскога Міленіума пройдуць 6—8 верасня.

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Пра ляльку з секс-шопа, галубоў на ігрушы і дзяўчынку, якая схавала пашпарты.