Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Хто творыць... гісторыю

Некалі ў маладосці я, Зоя і Наташа жылі ў інтэрнаце, у адным пакоі. Потым, як вядзецца, стварылі сем'і, атрымалі кватэры. Я апынулася, можна сказаць, за светам, а вось Зоя з Наташай — па-ранейшаму побач, праз сценку, на адной лесвічнай пляцоўцы. Так што бачыліся яны па сем раз на дні (Зоя — чалавек бесцырымонны), а вось я...

У горад сваёй маладосці мне пашчасціла прыехаць праз дваццаць з лішкам гадоў.

...Сустрэла мяне Наташа (цягнік прыходзіў раніцай), прывезла да сябе дамоў. Я распакавала трохі рэчаў, змыла пад душам дарожны пыл, накруціла на галаву ручнік і, піхнуўшы дзверы з ваннага пакоя, тут жа... апынулася ў абдымках нейкай растрапанай істоты. Прычым (што вельмі здзівіла) тая не павіталася са мной (гэта было б хоць крыху зразумела) — яна адразу ж папрасіла: «Надзя, любка мая, будзь чалавекам — зрабі мне ўкладку».

«Якую? Чаму? Каму?» — на ўсе вочы я глядзела на жанчыну, якая тым часам і не думала змаўкаць: «Што — не пазнаеш? А ты прыгледзься! Мы ж з табою разам жылі. Помніш — дыван куплялі?»

Вось гэта і сапраўды наўрад ці забудзеш!

Такім чынам — час жорсткага дэфіцыту: чэргі, талоны, купоны, кніжкі спажыўцоў з лімітам на ўсё, нават на мыла, трусы і шкарпэткі...

Якраз тады — і проста да смерці! — Зоя захацела купіць дыван (!). «Гэта немагчыма!» — казалі ёй мы з Наташай. «А вось паглядзім!» — абяцала яна і з самымі рашучымі намерамі павезла нас у сталічны ГУМ, завяла ў патрэбны аддзел, а далей...

«Стойце тут, глядзіце і вучыцеся», — наказала нам Зоя і, трохі павагаўшыся ў выбары «ахвяры», падскочыла да самай важнай гандляркі, схапіла яе за рукаво і залапатала: «Любачка, родная, гэта ж колькі я цябе не бачыла?!»

Жанчына глядзіць на Зою і нічога не разумее, а тая ўсё гаворыць, гаворыць — пра бацьку, пра дзядзьку, пра нейкую цётку...

Рэдкі чалавек не мае падобнай радні. Вось і гандлярка, відаць, падумала, што Зоя — адна з нейкіх далёкіх сваячак, якая тым часам ужо і пра... дыван размову заводзіць.

Ну што тут будзеш рабіць — трэба ж дапамагаць свайму чалавеку. «Прыйдзіце ў шэсць гадзін вечара, — кажа жанчына. — Але ж каб з талонам на чаргу і кніжкай спажыўца».

У Зойкі — мы дакладна ведаем — нічога няма: грошай і тых хіба на прасціну.

Але ж не была б яна прайдзісветкай! На базары ў нейкага ветэрана купіла талон, у Наташы ўзяла кніжку спажыўца, грошы збірала па ўсім інтэрнаце: прасіла, маліла, казала, што чарга падышла, што талон прападае.

І што вы думаеце?! Спраўдзіла сваё жаданне: у той жа вечар (ні стала́, ні нават табурэткі ў кватэры яшчэ не было) «кінула» на падлогу дыван. Утраіх, як помню, мы наскрэблі яшчэ на бутэльку віна — пасядзелі на ім, выпілі, паспявалі, парагаталі.

...Пакуль я ўсё гэта ўспомніла, рукі неяк міжволі... зрабілі Зоі ўкладку, і тая з прыгожай прычоскай на новай машыне панеслася па нейкіх справах. У яе, як вы здагадаліся, свой бізнес, прычым вельмі паспяховы!

Цікавыя жанчыны твораць гісторыю.

Надзея М., г. Пскоў


Што добра карасю...

Францавіч у нас — чалавек паважаны, бо ў мінулым, па-першае, ён адзін з найлепшых механізатараў-льнаводаў, узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, а па-другое, ветэрану за дзевяноста ўжо... Кажа, што куляй жыццё праляцела, ды згадвае, як некалі з вёсачкі Грыбова пераехаў у наша мястэчка, як пасяліўся на беразе ракі Дрыса. І, вядома ж, хадзіў на рыбалку, але некуды падалей. Гэта з часам, пастарэўшы, ён аблюбаваў сабе іншае месца — у канцы свайго агарода. Там жа для зручнасці лаўку паставіў.

Трэба сказаць, што зрабіў ён гэта не марна: рыба лавілася, прычым розная — і галаўні, і плоткі, і ляшчы. Асобныя з іх, як хваліўся Францавіч, за кілаграм «цягнулі»... І толькі ў адным не шчасціла дзеду: дно ў тым месцы было вельмі падкае на ягоныя рыбацкія снасці, гэта значыць — што ні рыбалка, то страты ў рыбака. І добра яшчэ, калі кручкі на нейкім карчы застануцца, а то ж, здаралася, і ўся лёска — з паплаўком ды грузам...

Па новыя Францавічу блізка схадзіць, але ж ён лічыў, што лепш запасціся. Хоць і псіхаваў...

А ўрэшце надакучыла дзеду ўся гэта валтузня з паплаўкамі-кручкамі, і ён, каб выправіць становішча, узяўся шчыраваць — доўгім шастом з металічным крукам стаў выцягваць на бераг злашчасныя карчы.

Не дзень і не два дзед з імі змагаўся, але ж перамог — навёў парадак. І так прыемна стала з высокага берага паглядзець на чысцюткае дно. А ўжо спусціцца са стромы бліжэй да вады і звычна закінуць паплавок...

Так што сеў дзед на сваю ўлюбёную лаўку, замёр у чаканні: кручку не замінаюць больш карчы на дне. А вада тым часам зносіць паплавок — і раз, і другі, і трэці... Клёву няма... Ні ў той дзень, ні назаўтра...

Карацей, убачыў дзед: што добра карасю, нядобра Юрасю і наадварот. Не спадабаўся рыбе дзедаў «парадак» — сплыла яна ў пошуку новых прытулкаў. А таму пустуе цяпер дзедава лавачка. Калі-нікалі прысядзе на яе нехта з заезджых рыбакоў, але не затрымаецца: клёву няма — значыць, трэба крочыць далей.

Аляксандр Матошка, в. Янкавічы, Расонскі раён


Ажаніцца — не журыцца

...Той год, той час, помню, быў вясёленькі: нам, тром сябрам, амаль адначасова прыспічыла жаніцца.

Першым гэта рабіў Саша, і я, запрошаны ім у сведкі, думаў на вяселлі добра пагуляць. Але (і на жаль) моцна пралічыўся, бо ў тых мясцінах, дзе жылі бацькі маладых, на сведку ўскладалася шмат абавязкаў. Ён там і галоўным сватам быў, і тамадой, які мусіў весці рэй на бяседзе, прычым, прабачце, не «ад балды», а згодна з мясцовым традыцыйным рэгламентам.

Карацей, я — і ўсе тры дні — быў пад пільным наглядам мясцовых бабуль ды цётак, якія накіроўвалі і папраўлялі кожны мой крок і ледзь не кожны мой сказ...

Таму, калі жаніўся Ваня, я ад пасады сведкі рашуча адмовіўся.

І зноў пралічыўся, бо мала таго што пакрыўдзіў сябра, дык яшчэ і сам ззелянеў ад зайздрасці, бо сведка на тым вяселлі ну як сыр у масле катаўся!

Але ж адна справа жаніць сяброў, а зусім іншая — жаніцца самому. Здаецца, найстрашней было аб'явіць рашэнне бацькам. Мы пачыналі з Таніных, і патрацілі на гэта з гадзіну. А ўжо мне каб прызнацца сваім — не хапіла цэлага вечара.

Добра, сястра дапамагла: зайшла да бацькоў у пакой (тыя ўжо спаць паляглі) і проста сказала: «Уставайце, Іван ваш жэніцца».

Мама, помню, кажа спрасонку: «Ну і няхай...» А потым як падхопіцца: «Які гэта Іван?.. НАШ?!» І ўжо да бацькі: «Уставай... Усё чыста праспіш... Ваня жэніцца!»

Падняўся сапраўдны перапалох, хоць і невялікі, але ж Рубікон быў пройдзены: далей пайшло прасцей... Калі не лічыць знаёмства нявесты з маімі бацькамі. Значыць, Таню я прывёз да сваіх на фінішы лета, пазнаёміў з маці, і яны адна адной спадабаліся. А вось бацькі дома не было — ён мёд качаў. Давялося нам з каханай падацца на калгасны пчальнік.

Месца, трэба сказаць, там было прыгажэннае: да вайны панская сядзіба стаяла. Сам маёнтак, на жаль, не захаваўся, а вось садова-паркавы ансамбль з фруктовымі дрэвамі, з экзатычнымі раслінамі — ва ўсёй красе: і людзям, і пчолкам раздолле.

Каб паспытаць іх свежага мёду, на пчальнік сышоўся ці не ўвесь калгасны бамонд: у каго слоік у руках, у каго шклянка ці... чарка. І не пустая ж, бо свята...

Карацей, мы з Таццянай трапілі ў добрае месца да такіх жа добрых, вясёлых людзей. Яны выпівалі, віншавалі нас і, вядома ж, бацьку — з нявесткай... А паколькі тая ад моцных напояў рашуча адмаўлялася, ёй налівалі слабейшых і, у прыватнасці, медавухі, якая ў спёку так добра «пайшла», што, напіўшыся (ды з дарогі яшчэ...), маёй беднай дзяўчыне захацелася... спаць.

На добры толк яе трэба было завесці дамоў, але ж пасека, праца, мёд... Я хацеў памагчы... Таму, выбраўшы нейкі з экзатычных панскіх кустоў, мы з бацькам паслалі покрыўку — прапанавалі Тані прысесці. А яна, не доўга думаючы, там жа прылягла, пасля чаго людзі ля куста недзе з гадзіну «тармазілі» ды чухалі патыліцы: на пчальніку, на зямлі спіць дзеўка-прыгажуня. Чужая. Адна. Хто такая? Можа, фея?..

На гэтым прыгоды не скончыліся, бо ў нас традыцыя — пад вечар мы ўсёй радзінай пайшлі на могілкі. Праведалі там усіх сваіх — паказалі госці магілы продкаў. Потым, і як заўсёды, грамада разышлася па іншых — хто да каго... Таццяна ж мая амаль побач з агароджай згледзела невялікае азярцо, пайшла да вады — каб ногі памачыць, каб заўважыць, колькі там рознай жыўнасці, каб нешта злавіць.

А тут — скуль ні вазьміся — трактар, і ляціць ён — ну як на пажар! Спыняецца. З кабіны выскоквае хлопец з вядром, як на злом галавы бяжыць да вады. Набірае, разгінаецца і раптам бачыць, што за некалькі крокаў ад яго па калені ў вадзе стаіць нейкае стварэнне ў выглядзе дзяўчыны з распушчанымі валасамі і ў далонях трымае... жабку.

Хлопец аслупянеў. А «стварэнне», заўважыўшы гэта, не знайшло нічога лепшага, як паказаць рукою на могілкі ды сказаць:

— Я адтуль...

А потым, бачачы, што з хлопцам па-ранейшаму нешта не так, яшчэ і дадаць:

— Мае ўсе там...

Гаварыла потым, што трактарыст забыўся вядро — вавёркай сігануў да трактара, ускочыў у кабіну і праз імгненне знік за гарызонтам. 

...Можна было б яшчэ нешта ўспомніць з тых вясёлых часоў, але ж, мусіць, хопіць, бо і так зразумела: захацеў жаніцца ці замуж пайсці — з богам! Потым будзе што ўспомніць.

Іван Гаральчук, г. Мінск

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Ад яе ж заўсёднае кароткае: пішыце! Свет захаваўся таму, што смяяўся... І думаў

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.