Вы тут

«Звязда»? Каб чытаць па-беларуску


...Здалёк і замест анонса: цуд, якую прыгожую (а ўжо ж добрую ды вясёлую...) гісторыю для рубрыкі «...Народ на провадзе!» даслаў спадар Гаральчук з Мінска!

Але не меншае дзіва і ў тым, што ён наогул узяўся пісаць — у сталым веку, па-беларуску.

Як высветлілася, вінавата ў гэтым «Звязда», якую шмат гадоў чалавек выпісваў і якая аднойчы запрасіла яго паўдзельнічаць у традыцыйным розыгрышы прызоў.


Тады (калі памяць не падводзіць) яму самому прыйсці не выпала: некалькі шчаслівых купонаў са звяздоўскага чароўнага капелюша выцягнула яго жонка Таццяна Уладзіміраўна. Яна ж шчодра «адважыла» кампліментаў любімай народнай рубрыцы і расказала сваю праўдзівую гісторыю — гісторыю пра казла, які пасвіўся непадалёк ад іхняга лецішча і аднойчы ўвязаўся праводзіць яе на электрычку ў Аляхновічы...

Як успамінала спадарыня Таццяна, яна тады і па-добраму прасіла яго адстаць, адчапіцца, і замахвалася нейкім дубцом, і праганяла, і крычала... Казёл, бывала, прыслухоўваўся — спыняўся на хвіліну-другую, а потым зноў даганяў, туліўся да бока і так самазабыўна маршыраваў следам, што, здавалася, зараз па прыступках залезе ў цягнік і паедзе з ёй у сталіцу...

Да станцыі і натоўпу людзей заставаліся нейкія метры, да адпраўлення электрычкі — лічаныя хвіліны. І толькі тут жанчына ўспомніла, што гаспадар гэтага казла размаўляў з ім выключна матам. А таму, азірнуўшыся па баках, яна таксама загнула... І загнула з адчаю так...

Казёл — расказвала — вельмі здзівіўся, прыслухаўся, а потым пакорліва апусціў галаву і па сцежачцы паплёўся назад.

Гэта была смешная гісторыя, пасля публікацыі якой нешта такое ж вясёлае напісаў і даслаў у рэдакцыю муж Таццяны — спадар Іван. Ён жа з часам стаў адным з пастаянных аўтараў і нават пераможцаў конкурсу на найлепшую праўдзівую гісторыю...

Гэта мы да таго, што чалавек, на вялікі жаль, да канца не ведае сваіх здольнасцяў, сваіх талентаў, і многім часам патрэбен нейкі штуршок — можа, зусім маленечкі, выпадковы...

Нашай падпісчыцы спадарыні Ірыне Дзенісенцы з Гомеля некалі проста захацелася чытаць па-беларуску.

У шапіку яна знайшла «Звязду», стала купляць, потым аформіла падпіску, можна сказаць, прывыкла — пяць разоў на тыдзень атрымліваць газету, дасылаць свае карткі на розыгрыш прызоў.

У апошнім — ёй пашчасціла выйграць электрадрыль, але ж забіраць яго ці не, падпісчыца яшчэ думала. З аднаго боку — работа (Ірына Віктараўна працуе машыністам крана на «Гомсельмашы»), агарод, дом (дарэчы, прыватны), так што, калі трэба нейкі цвік у сценку забіць, яна адной левай, без электрадрылі... А з іншага — гэта ж рэч (і не танная), можа, калі спатрэбіцца?

Карацей, у Мінск Ірына Віктараўна ўсё ж прыехала, расказала, што ў «Звяздзе» заўсёды чытае рубрыкі «...Народ на провадзе!», «Крынічка», «Краіна здароўя», што дзякуючы газеце помніць мову. Кожная з якіх, паводле мовазнаўцы Вільгельма Гумбальта, вакол народа, якому належыць, апісвае круг. І выйсці з яго можна толькі ў тым выпадку, калі ўступіш у круг іншы. Далей іншы круг — іншая мова, іншая мова — іншы народ. Так што пакуль не ўступіла...

Ірына Віктараўна «зноў выбірае «Звязду». Вы, спадзяёмся, таксама? А ўжо якія таленты яна адкрые...

Чытайце! Будзем пісаць.

Валянціна ДОЎНАР

Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

Сярод знаходак — нямала сенсацый.

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.