Вы тут

З агнём Еўрапейскіх гульняў карэспандэнт «Звязды» адправілася ў кар’еры


Сярод 450 шчасліўчыкаў, якім даверана несці факел з агнём ІІ Еўрапейскіх гульняў, аказалася і я. Пра гэта мне паведамілі яшчэ зімой, аднак, па ўмовах арганізатараў, інфармацыю неабходна было трымаць у таямніцы. Пра месца дыстанцыі, якую трэба пераадолець, час усе факеланосцы даведваюцца толькі за месяц, і я не стала выключэннем.


Мой шлях з агнём Гульняў пралягаў па адным з найбуйнейшых прадпрыемстваў у Еўропе па здабычы і перапрацоўцы шчыльных горных парод «Граніт».

Мы прыехалі ў Мікашэвічы на дзень раней, каб пазнаёміцца з горадам і пабываць на прадпрыемстве, бо з агнём мне трэба было спусціцца ў кар'ер «Граніта», глыбіня якога дасягае 150 метраў, а там правезці яго на велізарным БелАЗе. Убачыўшы маштабы кар'ера, мы з фатографам, мякка кажучы, былі здзіўлены і міжволі пацягнуліся па тэлефоны, каб захаваць карцінку, але нас хутка спыніў начальнік аховы: «Сёння здымка забаронена, фатаграфавацца будзеце заўтра!» Зразумела, бо, каб здабываць камень, пад зямлю закладаецца выбухоўка, мала што застанецца на нашых фота...

Азнаёміўшыся з дыстанцыяй, мы адпраўляемся ў санаторый «Світанак», дарэчы, як аказалася, адзінае месца, дзе можна спыніцца гасцям у Мікашэвічах. Гасцінная галоўурач не толькі пасяліла нас у камфортныя нумары, але і прызначыла працэдуры, бо заўтра адказны дзень.

Што і казаць, дажджлівая раніца чацвярга — дзень майго самага адказнага старту ў жыцці — выдалася хвалюючай, учора ўсё здавалася значна прасцейшым. І справа нават не ў кар'еры, куды спускацца па мокрай зямлі, магчыма, і небяспечна, але пасля салігорскіх шахтаў, дзе мы раней пабывалі з беларускімі алімпійцамі, ужо не страшна. Хвалюе сам працэс. Уступнае слова перад работнікамі «Граніту» — і пасля ганаровага круга па адной з аглядальных пляцовак прадпрыемства намеснік генеральнага дырэктара па рэжыме, ахоўнай дзейнасці і бяспекі Сяргей Літвіцкі перадае мне эстафету.

З факелам у руках адпраўляюся ў кар'еры, ад хвалявання не магу кантраляваць хуткасць, таму чую ад арганізатараў, што не варта спяшацца, бо за мной бягуць захавальнікі агню. Там, дзе бегчы ўжо нельга, мы садзімся ў картэж «Эстафеты міру», даязджаем да яшчэ адной аглядальнай пляцоўкі, перасаджваемся на велізарны БелАЗ, які працуе ў кар'ерах, і працягваем эстафету.

Каб спусціцца ніжэй, нам неабходна зрабіць яшчэ адну перасадку, ужо ў спецыяльныя машыны, якім можна ехаць далей. Даязджаем да натуральных вадаспадаў, пра існаванне якіх, дарэчы, у нас у краіне я і не падазравала, робім фота на памяць і перадаём эстафету далей. Мой этап на гэтым заканчваецца, таму адчуваю палёгку і стомленасць, пачуццё выкананага абавязку і гонар за тое, што факел пабываў і ў мяне ў руках. А агонь Еўрапейскіх гульняў адпраўляецца далей, на чарзе — Гродзенская вобласць.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

У Полацку ўпершыню знойдзена пахаванне князя

Сярод знаходак — нямала сенсацый.

Грамадства

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

З баршчэўнікам змагаюцца нават з дапамогай квадракоптара

Вопыт Віцебшчыны ў знішчэнні баршчэўніку цікавы таму, што тут больш за 80 працэнтаў зараснікаў ад агульнага па краіне.

Грамадства

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Прэтэндэнты на студэнцкі білет здалі тэст па матэматыцы

Пазнаць у гарадскім натоўпе абітурыентаў можна без праблем.

Грамадства

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Як жывуць апошнія жыхары вёскі Вясневічы

Галоўная славутасць Вясневічаў, яе жывая гісторыя — 96-гадовы Аляксей Юркевіч.