Вы тут

«Ёсць ідэя ў дзеўкі Веры, Як прывабіць кавалераў...»


Што было — было. Адна кабета ў бальніцу з'язджала. А перад тым — адкрыла халадзільнік, паказала мужу, што можна з'есці сёння, што заўтра... Ён аж пакрыўдзіся: што я — маленькі, сам не сцямлю? Цяміў і сапраўды — дні са тры. На чацвёрты
(сам расказваў) — стаў кашу варыць. У каструлю насыпаў грэчкі, наліў вады, паставіў на агонь, пайшоў глядзець тэлевізар. Там жа, седзячы ў крэсле, падумаў, што жанчыны самі па сабе — стварэнні цікавыя, але ж досыць бесталковыя. Вось што яны гадзінамі робяць на кухні? Навошта стаяць ля пліты, калі яна сама...

Пакуль так думаў, з кухні пацягнула дымком. Грэчка знізу падгарэла, зверху была сырая. Прыйшлося выкінуць... Замачыць гэту каструлю, узяць іншую, зноў насыпаць круп, наліць вады, уключыць газ і сесці глядзець тэлевізар.

...Калі карацей, то не еўшы лёг чалавек і не спаўшы ўстаў, бо, галодны, да ранку мыў посуд.


...Кажаце, што апошні конкурсны здымак як быццам не пра тое? А гэта — як паглядзець. Спадар Валерый Гаўрыш з Чавусаў вырашыў, напрыклад, што дзеўка з верхняй фоткі замуж выходзіць, жыць плануе асобна ад бацькоў, посуд падбірае.

Чаму вось гэтак мерае? Ды на ўсякі выпадак:

Многія ўсміхаюцца,

Калі ў загс збіраюцца...

Што нявестам раіць дзед?

Муж — ён падкі на абед.

Калі жонка не тупая,

Ежа будзе — яшчэ тая...

Калі ж звілін толькі дзве —

Быць гаршку на галаве.

Што тут казаць, сустракаюцца (а сярод маладых — пагатоў) гора-гаспадыні і такія ж гаспадары. Але іншых, згадзіцеся, болей. «Дарагая, — адзін з такіх жонцы казаў, — калі я памру, ты не дужа бядуй, добра? Замуж выходзь — будзь шчаслівая... У мяне адна толькі просьба — хай ён дзяцей не крыўдзіць!»... Жонка ў адказ: «Як ты мяне дастаў!.. Нармальны суп! Не хочаш — не еш!»

А калі ясі, то і нагадваць ці варта (услед за спадарыняй Валянцінай Гудачковай з Жыткавічаў):

Мусіць, кожны змалку чуе

У хаце прыказку такую:

Недасол — ён на стале,

Перасол на галаве...

Закарцела ўбачыць Каці,

Як што мае выглядаці.

Дзіўна, але ж факт: гэтай маладзіцы пасуе — нават «перасол»! Калі ён быў... Ці будзе. Бо хутчэй за ўсё, паводле спадарыні Гудачковай, тут іншае:

Ёсць ідэя ў дзеўкі Веры,

Як прывабіць кавалераў:

Выгляд мае — усім на дзіва —

І красуня, й гаспадыня!

Што праўда, тое праўда! Ну палюбуйцеся!

Вам цікава, дзе яна жыве-гаспадарыць?

На думку спадара Віктара Сабалеўскага з Узды:

Маня ў горад, у сталіцу

Перабралася зімой.

Ды ўсё сніцца маладзіцы

Вёска, вольніца, спакой...

Нават ежу у каструлях

Ёй нясмачна гатаваць,

Вось бы ў печы, як бабуля...

Ёсць гаршкі?

Дык будзем браць!

Што з імі потым рабіць, як карыстацца, Мані расказваць не трэба, а вось іншым...

«На прагляд розных там прымітыўных тэлешоу накшталт «Абмену жонкамі» ў мяне ні часу, ні ахвоты няма, — піша спадар Мікалай Старых з Гомеля, — але ж, убачыўшы ў газеце чарговы конкурсны здымак, я вырашыў трохі паглядзець...»

Што з гэтага атрымалася? Чытайце:

Зацікавіў дзевак новы

Невядомы быт вясковы.

А таму мінчанка Жанка

Не паненка ўжо — сялянка.

У кухні бачыць чыгуны:

Можа, служаць як званы —

Каб склікаць людзей на збор?

Можа — галаўны убор?

Яшчэ адно «можа» ад спадара Мікалая Касмачэўскага з Наваполацка:

У вялікіх гарадах

Ёсць для музыкі размах,

Там палацы, «партаменты»

І, вядома ж, інструменты.

Людзі вёскі любяць джаз,

Ды прылад няма у нас.

Перабралі, што маглі,

Да гаршкоў і труб дайшлі...

Бо (на думку сужэнцаў Астроўскіх з Мінска):

У нашай вёсцы на Каляды

Ў ход ідуць усе прылады:

Ступы, сані, вілы, дровы,

Дзверы вам замкнуць гатовы,

А вось тут, глядзіце самі,

Як цікава з кацялкамі:

Можна шышкі набіваць,

Можна — полечку сыграць!

Ну чаму б і не:

Як ёсць талент, на сяле

Можна граць на чапяле,

На лапатах, тапарах,

Аж да звону у вушах!

Ён, праўда, мала каму спадабаецца — яго трэба лячыць. «Калі ласка, падкажыце мне, як прайсці да бальніцы?» — спытаў адзін хворы ў карэннага адэсіта. «О-о, гэта цяжка растлумачыць, — пачухаў патыліцу той. — Прасцей будзе стукнуць вас па галаве і выклікаць «хуткую».

Дык, можа, вось тут і гаршчок не гаршчок, а свайго роду шлем ці скафандр? А то і наогул — дэманстрацыя мадэляў?

«Столькі выдумкі ў народзе...

Чыгункі — глядзіце — ў модзе!

Хто іх выкінуў учора,

Аж чарнее сёння з гора!

Я вось здымак разглядаю, —

Толькі локці не кусаю:

Каб наперад моду знала

Я б таксама шыкавала!» —

зайздросціць маладзіцы спадарыня Ніна Кандрашонак з Петрыкава. І ці толькі яна?! Мы ўсе, відаць (на думку спадара Сабалеўскага):

Аддаём даніну модзе:

Ледзь вясна —

без шапак ходзім.

А калі мароз знянацку?

Ці мяцеліца, снягі?

Трэба, значыць, уцяпляцца,

А то вымерзнуць мазгі.

Згадзіцеся, шкода будзе, бо апошнім часам ім і без таго дастаецца, прычым — з усіх бакоў. Адна маладзічка пра сябе напісала, што сядзіць на дыеце, што скінула ўжо два кілаграмы і цяпер нічога не цяміць. Значыць, гэта быў... мозг?!

Як вядома, лішняя вага да чалавека часцей вяртаецца, чым не вяртаецца, а вось шэрае рэчыва, яно...

Мае рацыю спадарыня Іна Алісевіч з Уздзеншчыны:

Што ты, дзеванька, ні мерай —

Застанешся мышкай шэрай.

«Кацялок» варыць не будзе,

Ад таго, што ў ім — на людзі...

Лепш навукі ўпарта грызці:

Тады знойдзецца і выйсце.

На жаль, працэс «грызення» хуткім не назавеш. Ды і зубоў шкада. Ведаеце, што іх ратуе лепей за ўсё? Па прызнанні аўцюкоў — своечасова закрыты рот.

Што ратуе гандаль? Ці вам казаць?

У каго «кацёл» не варыць,

Тому новенькі падараць...

Затаварылася крама, —

Рознай можа быць рэклама.

Гэта ўбачыла на здымку спадарыня Валянціна Гудачкова. Яна ж, што называецца, аддала належнае дырэктару крамы, якога, згадзіцеся, не папракнеш у адсутнасці крэатыўнага мыслення. А калі ў гэтым «роліку» да «відэарада» яшчэ і словы дадаць...

Ну пачуйце (з вуснаў прыгажуні):

«Падыходзьце, паглядзіце —

Няма лепшае пасуды!

(За ўсмешку не плаціце —

Бо яе нашу я ўсюды...)

А гаршкі — вышэйшай пробы,

І нядорага прадам:

Імі выдалі заробак,

На паўгода гандлю нам».

Апошнія два радкі ад спадара Віктара Сабалеўскага можна памяняць на іншыя альбо не агучваць, а вось першыя: «няма лепшае пасуды»...

Стравы ў ёй, згадзіцеся, і праўда смачныя: з імі да едакоў ніякага прымусу! «Зая, а ты праўда хатняя гаспадыня?» — «Ну». — «А скажы мне што-небудзь па-свойму, па-хатнегаспадыньску». — «Рот закрый і еш, што даюць».

Зрэшты, у гаршках (на думку спадарыні Любові Чыгрынавай з Мінска) можна не толькі варыць ці тушыць:

На распродажы Пятроў

Купіў сотню чыгункоў,

Бо яны без рускай печы

Непатрэбнай сталі рэччу.

Ды Пятроў жа не дурны:

Чыгуны ў яго — званы.

А яшчэ на сэлфі мода,

Для яго і тут выгода.

Прычым — далёка не адзіная. Чарговую прадпрымальніку Пятрову падказвае спадарыня Гудачкова:

На святочны вечарок

Робім стрыжку «пад гаршчок».

Была мода у дзядоў

Ды вяртаецца ізноў!

Адкуль тры фразы, якія прамаўляць небяспечна: «Ты памыляешся» (на адрас жонкі), «Я не хачу есці» (на адрас бабулі) і «Зрабіце на свой густ» (на адрас цырульніка). Праўда, валасы не вушы, — яны адрастуць. І непрыемнасці, дасць бог, скончацца. Што пачнецца? Слова спадарыні Наталлі Шкут са Светлагоршчыны:

Закарцела неяк Свеце

Зоркай стаць у інтэрнэце,

Йдэя фікс —

ні даць ні ўзяць —

Болей лайкаў атрымаць.

Ёй, каб спраўдзіць гэту мару,

Чыгунок і той да твару!

А чаму б і не калі...

Эх, была ні была:

Прэч нягоды — напасці!

Да гаршка дажыла

І смяюся ад шчасця!

На такой вось аптымістычнай ноце — ад сямікласніцы СШ № 3 з Вілейкі Карыны Цанунінай — можна было б паставіць кропку, завяршыць гэты агляд, аднак трэба вярнуцца да папярэдняга. Такім чынам найлепшыя радкі да конкурснага здымка, змешчанага ў нумары «Звязды» за 15 студзеня, паводле меркаванняў вялікага чытацкага журы, даслалі спадарыні Любоў Чыгрынава з Мінска, Ніна Бурко з Бярэзіншчыны, Карына Цануніна з Вілейкі, спадары Іван Сіманёнак з Паставаў, Іван Астроўскі з Мінска і Мікалай Старых з Гомеля.

Крыху паспрачаўшыся, з гэтым, апошнім меркаваннем, пагадзілася і журы маленькае рэдакцыйнае. Такім чынам прыз у выглядзе падпіскі на дарагую сэрцам «Звязду» на другі квартал 2019 года накіроўваецца ў слаўны Гомель...

Вы таксама хацелі б атрымліваць родную газету на роднай мове? Тады варыянтаў два: першы — аформіць падпіску (а зрабіць гэта можна заўсёды), другі — уважліва паглядзець на новы конкурсны здымак, прыдумаць подпіс (можна некалькі, але не больш за восем радкоў) і даслаць у рэдакцыю. Самыя ўдалыя варыянты будуць змешчаны, а вось пераможца, аўтар самага-самага — яшчэ і адзначаны. Той самай падпіскай.

Дарэчы, «жменька» лічбаў: «Сын Сяргея Ясеніна Канстанцін, — заўважае спадар Мікалай Старых, — быў вялікім аматарам спартыўнай статыстыкі. Ён ведаў нават тое, у якія вароты — усходнія ці заходнія — забівалі больш галоў на фіналах Кубка СССР. Мне да яго лаўраў як да неба, але... Летась у «Звядзе» было шэсць здымкаў, да якіх мы, чытачы, складалі подпісы. Найлепшымі прызнаваліся радкі Івана Сіманёнка з Паставаў, Аляксандра Матошкі з Расоншчыны, Віктара Сабалеўскага з Узды, сужэнцаў Ніны ды Івана Астроўскіх і Любові Чыгрынавай з Мінска, Наталлі Шкут са Светлагоршчыны... Што датычыцца колькасці перамог за ўсе гады існавання звяздоўскага конкурсу, то спадарыня Чыгрынава дагнала летась Анатоля Гарачова (ён, на жаль, чамусьці выйшаў з гульні). У іх па дзесяць перамог. Восем — у сужэнцаў Астроўскіх, сем — у спадара Гаўрыша».

Як той казаў, ёсць да чаго імкнуцца. Пішыце!

Валянціна ДОЎНАР

Фота Анатоля КЛЕШЧУКА

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Падаткі на зямлю і нерухомасць трэба заплаціць да 15 лістапада

Падаткі на зямлю і нерухомасць трэба заплаціць да 15 лістапада

Тым, хто пратэрмінуе або забудзе ўнесці падатак, пагражаюць штраф, пені і ў выключных выпадках вас могуць не выпусціць з краіны.

Спорт

«Людзі думаюць, што ўсёмагутныя і — разбіваюцца»

«Людзі думаюць, што ўсёмагутныя і — разбіваюцца»

Ці так небяспечны парашутны спорт, як здаецца на першы погляд?