Вы тут

Дзе шукаць рэчы, забытыя ў грамадскім транспарце


Кожны з нас хоць раз у жыцці адчуваў сябе «машкай-разявашкай». Прычым досыць часта мы прымяраем на сябе гэтую ролю ў дарозе. Выходзім з вагона электрычкі ці душнага салона аўтобуса, з палёгкай уздыхаем, а пасля раптам разумеем: рэчы нашыя «ту-ту» — паехалі далей без нас. Куды звяртацца ў такой сітуацыі, высвятляла карэспандэнт «Звязды».


Усё вырашае хуткасць

— Калісьці ў транспартнікаў быў цэлы алгарытм па захаванні і вяртанні забытых рэчаў. Пры кожным парку і нават у дыспетчарскіх гарадскога транспарту меліся куточкі для «згубленых скарбаў». Яны папаўняліся пасля кожнай змены, — успамінае намеснік гендырэктара «Мінсктранса» Віктар Тозік.

Сёння ў «бюро знаходак» савецкага ўзору няма неабходнасці. І не таму, што людзі перасталі забываць рэчы. Няўважлівых пасажыраў як раз стала больш. Аднак цяпер з развіццём тэхналогій сістэма працуе інакш.

У 2012 годзе ў «Мінсктрансе» з'явіўся адзіны Цэнтр кіравання рухам. Тут дыспетчары сочаць за грамадскім транспартам у рэжыме рэальнага часу. На вялізным маніторы бачна, якія аўтобусы, тралейбусы і трамваі спяшаюцца, якія спазняюцца, а якія ідуць дакладна па раскладзе. Але самае галоўнае — праз цэнтр можна звязацца з кожным кіроўцам па тэлефоне ці адправіць яму паведамленне. Апроч таго, яшчэ адна задача супрацоўнікаў цэнтра — прымаць званкі на «гарачую лінію» ад пасажыраў.

— У выпадках са згубленымі рэчамі трэба дзейнічаць хутка. Чым раней схаменяцеся і патэлефануеце дыспетчарам, тым больш шанцаў, што забытае знойдуць. Як толькі паступае званок, мы тут жа звязваемся з кіроўцам, апісваем страту. На прыпынку ён можа зазірнуць у салон і забраць рэч. Тут кожная хвілінка мае значэнне. На жаль, іншыя пасажыры могуць прысвоіць сабе чужое, — тлумачыць галоўны дыспетчар «Мінсктранса» Святлана Юшко. — Многія чакаюць вечара (а некаторыя і наступнага дня) і толькі тады пачынаюць пошукі. Але навошта цягнуць, калі забытую рэч цяпер можна перахапіць «на хаду»? Тым больш што практыка паказвае: да аўтапаркаў даязджае ў асноўным дробязь накшталт пальчатак і парасонаў.

38 пашпартоў, «зменка» і «бомбы»

— Наконт пакінутых рэчаў нам тэлефануюць некалькі разоў на дзень. Пік «забыўчывасці» прыпадае на святочныя дні і верасень, калі ў сталіцу прыязджаюць тысячы наваспечаных першакурснікаў, — расказвае дыспетчар Ала Рубановіч. — Партрэт сярэднестатыстычнага «губліўца» скласці цяжка: гэта і дзеці, і студэнты, і маладыя матулі, і салідныя мужчыны ў касцюмах, і пенсіянеры. Пакідаюць усё, што вязуць: сумкі, кашалькі, праязныя дакументы, адзенне... Моладзь забывае тэлефоны, планшэты і ноўтбукі. Як толькі ўмудраюцца? Здаецца, ні на імгненне іх з рук не выпускаюць, але ўсё адно пастаянна нам наконт сваіх гаджэтаў тэлефануюць. Тое ж самае датычыцца курсавых і дыпломных: студэнты спяшаюцца на абарону і ў мітусні часта забываюць раздрукаваныя работы ў транспарце. Школьнікі быццам па прыкладзе старэйшых таксама любяць забыцца ў дарозе ранцы з кнігамі і сшыткамі, пакеты са спартыўнай формай. Не толькі вяртаючыся дадому, але і накіроўваючыся ў школу. І тут ужо закрадваюцца сумненні: ці выпадковасць гэта?

На памяці ў дыспетчараў цэнтра нямала і больш сур'ёзных гісторый. Адна жанчына неяк пакінула ў аўтобусе сумку з некалькімі дзясяткамі пашпартоў, якія везла на атрыманне віз. На шчасце, страту хутка знайшлі, але ўладальніца ў той дзень ледзь не пасівела ад хвалявання. Яшчэ адзін небарака забыў новенькі тэлевізар. Прычым ён нават не памятаў, дзе гэта адбылося — у аўтобусе ці тралейбусе.

— Некалькі гадоў таму ў раёне Цэнтральнага аўтавакзала ў транспарце заўважылі падазроную дарожную сумку, з якой тырчалі правады. Гаспадара побач не было. Асабліва ўражлівыя пасажыры казалі, быццам нават чулі ціканне... — кажа Святлана Юшко, крыху панізіўшы голас. — Усе перапалохаліся не на жарт! Разам з міліцыяй выклікалі сапёрную брыгаду. А ўнутры аказаліся ўсяго толькі старыя разеткі, зламаныя электрапрыборы і г. д. Пэўна, нейкі электрык ехаў дадому з работы, ды і забыў у салоне сваё «багацце».

Напалохаць можа не толькі падазроная рэч, але і адны толькі словы пра яе.

— «Чаго вы тут седзіце, калі я ў аўтобусе сакваяж пакінуў? Там, між іншым, бомба!» — пачула я аднойчы ў тэлефонную трубку, — успамінае Святлана. — Спачатку быў шок, а пасля я ўзяла сябе ў рукі і стала задаваць «тэрарысту» пытанні. Гады размоў з пасажырамі (а сярод іх сустракаюцца вельмі розныя людзі) навучылі мяне многаму. Мужчына ахвотна назваў сваё імя і паведаміў, па якім маршруце ідзе аўтобус з «бомбай». Мы тут жа звязаліся з усімі кіроўцамі, патэлефанавалі ў 102. І хоць пагрозы аказаліся фальшывымі, гора-«мінёру» прыйшлося заплаціць немаленькі штраф. Супрацоўнікі міліцыі забралі яго з уласнай кватэры «цёпленькім і п'яненькім».

Бывае, і самі кіроўцы папярэджваюць злачыннасць:

— Неяк жанчына забыла сумачку. Іншая запрыкмеціла безгаспадарную рэч, хацела прысвоіць яе сабе. Толькі пацягнула рукі — аўтобус рэзка спыніўся. Шафёр тут жа ўвайшоў у салон і забраў сумку: «Яна не ваша! Я ўсё бачыў у люстэрка». Дама пачала апраўдвацца, маўляў, я не аднойчы знаходзіла згубленае і заўсёды спрабую вярнуць яго ўладальнікам, пішу аб'явы ў газеты і г. д. Прыйшлося тлумачыць ёй, што ў нас свая сістэма вяртання.

А як за МКАДам?

У рэгіёнах пасажыры часцей, чым у Мінску, запрыкмеціўшы безгаспадарную рэч, імкнуцца перадаць яе кіроўцу ці ўвогуле не чапаюць. Таму па прыездзе ў гараж салон сам па сабе можа нагадваць бюро знаходак.

— У такім выпадку знойдзенае апісваецца і застаецца ў аўтапарку ў чаканні ўладальніка. Пры гэтым, каб забраць рэч, недастаткова проста па яе прыехаць. Спатрэбіцца яе падрабязнае апісанне, — расказалі ў «Брэстаблаўтатрансе».

Вядома, у невялікіх гарадах такіх тэхналогій, як у сталіцы няма. Аднак схемы пошуку тут маюць пэўныя асаблівасці. Напрыклад, у Баранавічах пасля змены шафёры знаходзілі нават ноўтбукі. У аўтапарку яны не залежваюцца. Паколькі мясцовы народ, згубіўшы рэч, у першую чаргу звяртаецца не да дыспетчараў, а ў праваахоўныя органы.

Што рабіць, калі рэчы забытыя...

У АЎТОБУСЕ, ТРАЛЕЙБУСЕ, ТРАМВАІ

Званіце па нумарах «гарачай лініі» адразу, як толькі заўважыце прапажу. Майце на ўвазе, што прасцей адшукаць рэчы, калі пасажыр ведае нумар маршрута, дакладны час і прыпынак, на якім садзіўся. Дарэчы, у Мінску гэтая інфармацыя адбіваецца на талонах ў момант кампасціравання.

«Гарачая лінія» «Мінсктранса» — (017) 222-99-50.

У іншых гарадах напрамую звяртайцеся ў аўтапаркі.

У МЕТРО

У падземцы згубленае два-тры дні захоўваюць на канцавых станцыях — «Каменная Горка», «Малінаўка», «Магілёўская» і «Уручча». Калі на працягу некалькіх дзён уладальнік не аб'яўляецца, знаходкі аддаюць у міліцыю.

Даведка метро па забытых рэчах — (017) 219-51-70.

У МАРШРУТЦЫ АБО ТАКСІ

Усё проста — тэлефануйце дыспетчарам, у якіх замаўлялі машыну. Але і тут важна памятаць маршрут і дакладны час, калі вы ехалі.

У ЦЯГНІКУ

Па правілах Беларускай чыгункі, усе забытыя рэчы асядаюць у камерах захоўвання канцавых станцый маршрута. Там знойдзенае ляжыць да 60 дзён, а пасля яго адпраўляюць на дарожны склад рэалізацыі, дзе камісія вырашае далейшы лёс рэчаў. Адпраўляючыся на вакзал па сваё дабро, не забудзьцеся прыхапіць з сабой пашпарт і грошы. За кожныя суткі захоўвання прыйдзецца заплаціць 79 капеек.

Камера захоўвання чыгуначнага вакзала Мінска — (017) 225-06-71.

У АЭРАПОРЦЕ

Тут рэчы таксама трапляюць у багажнае аддзяленне. Праўда, знаходзяцца там да той пары, пакуль не прыйдзе гаспадар. Цана за «ператрымку» страты — амаль у пяць разоў перавышае чыгуначную.

Камера захоўвання нацыянальнага аэрапорта — (017) 279-10-53.

Калі пошук праз транспартныя службы аказаўся безвыніковым, звярніцеся па дапамогу ў інтэрнэт. На сайт www.burоnаhоdаk.bу штодзённа дадаюцца дзясяткі новых аб'яў аб стратах і знаходках. Акрамя таго, ёсць сэнс зазірнуць на папулярныя форумы. У сацсетках можна зайсці ў суполкі і паблікі горада, дзе вы жывяце. Часам там размяшчаюцца запісы пра знойдзенае.

Ганна КУРАК

Загаловак у газеце: Нехта губляе. а хто знаходзіць?

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

У Брэсцкай вобласцi ўкаранiлi практыку выязных прыёмаў дзяржрэгiстратараў

У Брэсцкай вобласцi ўкаранiлi практыку выязных прыёмаў дзяржрэгiстратараў

Хто валодае нерухомай маёмасцю альбо ўчасткам зямлi, ведае, як важна мець адпаведныя дакументы на сваю ўласнасць.

Эканоміка

Як генафонд раслін адаптуецца да змен клімату

Як генафонд раслін адаптуецца да змен клімату

Работа па вывучэннi генетычных рэсурсаў раслiн у Беларусi была пачата яшчэ ў 20-я гады мiнулага стагоддзя.

Грамадства

Паэт Iван Юркiн: З жонкай упершыню пацалаваўся ў дзень вяселля 47 год таму

Паэт Iван Юркiн: З жонкай упершыню пацалаваўся ў дзень вяселля 47 год таму

Песнi на вершы Iвана Юркiна карыстаюцца вялiкай папулярнасцю. Хто не ведае гiмна гасцiннасцi нашай краiны — «Прыязджайце да нас у Беларусь»? Вось таму было цiкава пазнаёмiцца з музай паэта — яго жонкай Надзеяй Iванаўнай.