Вы тут

Трое дзяцей у сталічнай сям'і нарадзіліся ў адзін дзень


Гісторыя гэтай сталічнай сям'і падобная на сучасную казку. Жылі-былі муж з жонкай і было ў іх тры сыны — Альгерд, Георгій і Яўген... Казачнасць у тым, што нарадзіліся хлопцы ў адзін дзень!


Магічная лічба

Для Ігара і Кацярыны Лапікавых 19 чэрвеня — дата асаблівая. Сёлета ў гэты дзень іх старэйшаму сыну споўнілася пяць, сярэдняму — тры, а малодшы ўпершыню пабачыў белы свет.

Калі нарадзіўся Альгерд, маладыя бацькі не маглі нарадавацца. На дварэ лета — не трэба было сядзець дома і баяцца выйсці на вуліцу з-за холаду, дажджу ці снегу. Праз год сын рабіў першыя крокі зноў жа па цёплых, залітых сонцам сцежках. Таму нараджэнне другога дзіцяці планавалі таксама на лета. Праўда, хто б мог падумаць, што супадзе не толькі месяц, але і дзень?

— На УГД урач паставіў дакладную дату — 19 чэрвеня. Але мы да апошняга хадзілі і ўсміхаліся. Ніхто не верыў, што такое магчыма. Схваткі пачаліся 18-га, і я ўжо нават настроілася, што паўтору не будзе. Аднак у Георгія былі іншыя планы. На свет ён выйшаў акурат 19-га! — кажа Кацярына. — Перажывала тады страшна. Усё думала, што падрастуць мае хлопцы і пачнуць запытвацца: «Як так, мама? У мяне няма свайго дня нараджэння». Затое, калі тэрміны нараджэння і трэцяга дзіцяці паставілі на чэрвень, усе ўспрынялі навіну спакойна. Нібыта так і трэба.

Яўген павінен быў з'явіцца 15-га, але, напэўна, вырашыў не парушаць традыцыю. Дарэчы, у нас не толькі дзеці ў гэты дзень нарадзіліся, але і родная сястра Ігара — Ала.

Цікаўлюся ў Лапікавых, як яны падбіралі імёны дзецям. Альгерд, Георгій, Яўген — надзвычай арганічна і сугучна.

— Гэта не мы. Дзеці самі вызначылі, як іх будуць зваць. Праўда, — заўважае Ігар.

— У нас ёсць фотаздымкі Альгерда з раддома. Ён там так ляжыць, нібыта ў сваіх маленькіх ручках кап'ё трымае. Ну выліты князь! — дадае Кацярына. — Імя Георгія мы падгледзелі ў царкоўным календары. Трэцяга сына думалі назваць Міронам. Але калі ён нарадзіўся, то адразу стала ясна: ніякі гэта не Мірон. Яўген — і кропка.

Нягледзячы на агульны дзень нараджэння, хлопчыкі вельмі розныя. Альгерд у дзіцячы садок пайшоў толькі ў пяць гадоў. Ён туды асабліва не рваўся, была магчымасць пакінуць яго дома — і Кацярына гэтым скарысталася. А Георгій, наадварот, як толькі яму споўнілася два, пабег у садок з задавальненнем. Які шлях абярэ Яўген, пакажа час.

Кацярына-краса і яе рыцары

Першае, на што звяртаеш увагу пры знаёмстве з Лапікавымі, — у бацькоў і траіх дзяцей русыя валасы і светлыя вочы. Мімаволі ловіш сябе на думцы, што менавіта так павінны выглядаць сапраўдныя беларусы. Пры гэтым немагчыма адарваць позірк ад касы Кацярыны, бо яна, як у той народнай песні, дастае да самага пояса.

— Дзеці растуць, і каса расце, а муж пільнуе, — з усмешкай заўважае жанчына. — Я раней з даўжынёй эксперыментавала. Можа, і зараз адважылася б на перамены. Але Ігару падабаецца натуральная прыгажосць.

У размове са мной бацька сур'ёзны, нешматслоўны. Ажыўляецца, як толькі да яго падыходзяць дзеці. З зацікаўленасцю ловіць кожнае слова сыноў.

— Сёння смешна пра гэта казаць, але на першым спатканні я папрасіла Ігара... паказаць пашпарт! Мы пазнаёміліся на вуліцы, сацсеткі тады былі не вельмі папулярныя, а мне хацелася з самага пачатку зразумець, што за чалавек перада мной.

Ці то жартуючы, ці то ўсур'ёз Кацярына кажа, што лёс двойчы даў іх пары магчымасць праверыць пачуцці часам і адлегласцю:

— Калі мы пачалі сустракацца, я выйграла грант на навучанне ў магістратуры Маскоўскага філіяла Манчэстэрскага ўніверсітэта. Такі шанц выпадае раз у жыцці, таму дзеля адносін ад вучобы адмаўляцца не стала — паехала ў Расію. Ігара гэта зусім не спужала. Наадварот. Ён кінуў звыклае жыццё ў Мінску і паехаў услед за мной у чужы горад, дзе ў яго не было ні сяброў, ні працы. Такая рашучасць з яго боку даказала сур'ёзнасць намераў у дачыненні да мяне, — прызнаецца Кацярына. — На гэтым выпрабаванні не скончыліся. Бо пасля паўгода я правяла ў Лос-Анджэлесе ў сям'і роднай сястры Вольгі. Калі вярнулася з-за акіяна, Ігар ужо нікуды мяне не адпусціў. І правільна зрабіў, дарэчы. (Смяецца.)

— Кажуць, што матулі, у якіх адны сыны, — асаблівыя.

— Нешта ў гэтым ёсць. Я вельмі радая, што ў мяне тры хлопчыкі. Ужо разумею ўсю цяжкасць выхавання. Але думаю, Бог пакуль дзяўчынку не дае, таму што ў мяне характар прамалінейны. Хлопцам як скажаш, так яны і разумеюць. Дзяўчаткі, напэўна, патрабуюць большай далікатнасці, схільныя надумваць.

Адказнасць — вельмі важная якасць для мужчыны. У сваіх хлопцаў мы яе развіваем з маленства: вучым прасіць прабачэння. Правініўся і адчуваеш гэта — даводзь сітуацыю да лагічнага завяршэння. Здаецца, дробязь, але калі ўпусціш яе з самага пачатку, дарослага чалавека такому ўжо не навучыш.

— Трымаеце сыноў у строгасці і дысцыпліне?

— Хутчэй наадварот. Мы ім поўнасцю давяраем, таму даём поўную свабоду. Узялі малаток ці адвёртку — добра. Дапамагаюць дранікі смажыць ці цеста замешваць — добра. Мыюць падлогу — добра. Калі прыязджаем у Ружаны да сваякоў, то дзяцей не стрымаць: бягуць з бацькам на рыбалку, у лазню, нешта рамантуюць, распальваюць камін. І тут галоўнае не адбіць ахвоту. «Ты яшчэ маленькі, адыдзі» або «Не дарос» — такога ў нашым доме не чуваць. Празмернай асцярожнасці быць не павінна. Ёсць у беларусаў нават такая прыказка — «Дзіця, не ўпаўшы, не вырасце».

— Не магу не запытацца пра ежу. Напэўна, гатуеце дома шмат?

— Мне часта даводзіцца чуць: «Калі сыны падрастуць, будзеш дзень і ноч каля пліты стаяць і боршч вёдрамі варыць». У адказ на такія фразы ўсміхаюся. Бо гэтае пытанне я для сябе ўжо вырашыла: ніколі не гатую загадзя. Перш чым пайсці да пліты, запытваюся: што будзем есці? Разам выбіраем, разам гатуем, разам ямо. Тады і лішняга нічога не застаецца, і я дарма часу не трачу.

Пра карэнне і насенне

Як толькі сыны пачалі гаварыць, у Лапікавых з'явілася цікавая традыцыя: на выхадных яны размаўляюць па-беларуску. Пакуль іншыя бацькі наракаюць на недахоп заняткаў на роднай мове ў школе ці садку, Ігар і Кацярына закладваюць беларускамоўны падмурак у сям'і. Увогуле, пара да культурнай спадчыны ставіцца з асаблівай павагай.

— З бязмежнай цеплынёй прыгадваю гады вучобы ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Я захаплялася гістарычнай рэканструкцыяй і сама шыла-вышывала нацыянальныя строі. Разам з сяброўкай арганізоўвалі майстар-класы па бытавых танцах і фальклорных спевах, нават разам з гуртом «Стары Ольса» гастралявалі.

Захапленне народнай культурай у студэнцтве паўплывала і на выхаванне дзетак.

— Развіццё ў першы год жыцця — самае актыўнае і хуткае. Менавіта ў гэты час дзіця атрымлівае самыя моцныя ўражанні ад навакольнага свету. Не трэба думаць, што «яно нічога з гэтага не запомніць», і засяроджвацца толькі на мінімальных патрэбах — ежа, догляд, сон. Укладвацца трэба па максімуме і ў плане духоўнага развіцця: спявайце і расказвайце немаўлятку ўсё, што ведаеце самі.

Маленькі Альгерд перад сном заслухваўся беларускімі калыханкамі — ад усім вядомай «Доўгі дзень, цёплы дзень...» да рэдкіх фальклорных песень. Георгій чуў ад мамы і таты казкі на роднай мове. Яўген падчас кармлення слухае Моцарта.

— Калі яго пераадзяваю, пачынаю чытаць вершы. Усе, што ведаю на памяць: магу і «Песню пра зубра» Міколы Гусоўскага, і лірыку Аляксандра Блока. Упэўнена, гэта цудоўная база для далейшага развіцця хлопчыка.

— А што з таго, што вам далі бацькі, вы хочаце перадаць сынам?

— Трэба ўкладваць не толькі сродкі, але і сілы ў дзяцей. Вялізныя катэджы і шматлікія аўтамабілі шчасця не прынясуць. А любоў абавязкова вернецца. Гэтаму мяне навучыў бацька. Акрамя таго, у яго можна пераняць лёгкасць і свабоду думак, пастаянны палёт ідэй, якія на нас з сястрой аказалі моцны ўплыў. Ад маёй матулі хочацца перадаць дзеткам імкненне да прыгожага ва ўсім, — кажа Кацярына.

— А мяне вучылі так: дзе б ты ні апынуўся, як бы высока ні ўзняўся, не павінен забывацца на свае карані, — разважае Ігар. — Нашая сямейная геаграфія — гэта Брэстчына, Гомельшчына, Магілёўшчына. Хачу, каб сыны памяталі не толькі адкуль выйші, але і ўсіх, хто быў у родзе да іх. Бо, як паказвае практыка, з тымі, хто адбіўся ад сваіх, нічога добрага не бывае.

Ганна КУРАК

Фота аўтара і з сямейнага архіва

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Як выхаваць даследчыка за школьнай партай?

Чаму ўсе краіны, якія развіваюць інавацыйную эканоміку, робяць сёння стаўку на STЕM? 

Палітыка

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з прадстаўнікамі СМІ Расіі

Некалькі рэчаў сёлета адбываюцца ўпершыню.

Грамадства

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Ці набудуць у гаспадароў старыя хаты?

Адэльскі сельскі савет, што ў Гродзенскім раёне, можна назваць брамай у Еўрасаюз.