Вы тут

Павел Холад: У размовах з дзецьмі адкрываюцца недзіцячыя ісціны


Гэтую сям'ю чытачы «Сямейнай газеты» добра ведаюць па «Нататках шматдзетнага таткі». Іранічныя, але не пазбаўленыя філасофскай глыбіні замалёўкі, дзе ў галоўных ролях — дзеці, нікога не пакідаюць абыякавым. Нарэшце настаў час бліжэй пазнаёміцца і з самім аўтарам вясёлай рубрыкі — Паўлам Холадам, і яе героямі — усёй яго сям'ёй.


— Ці думаў я, што аднойчы стану шматдзетным бацькам? Нават уявіць такога не мог. Калі б нехта мне маладому сказаў, што чакае мяне наперадзе, я б дужа спалохаўся і доўга б не жаніўся, — смяецца Павел. — Насамрэч, усё куды прасцей, чым падаецца на першы погляд. Ты ж не адразу на пяцярых адважваешся. Усё адбываецца паступова.

— Дзеці нараджаюцца ад вялікай любові, а не таму што нехта марыць пра вялікую сям'ю, — дадае яго жонка Таццяна.

З Холадамі мы сустракаемся ў парку Дразды, што на ўскрайку Мінска. Тут усе. Тата Павел, які спяшаўся на сустрэчу з офіса Міжнароднай арганізацыі па міграцыі, дзе ён працуе каардынатарам праграм. Мама Таня, што выкраіла гадзінку паміж шматлікімі хатнімі справамі. Падлетак з сур'ёзнымі карымі вачыма — Арсеній. Самы старэйшы з дзяцей (яму 15), нядаўна стаў ліцэістам БДУ. Светлавалосая дзяўчынка — Марта. Толькі ўступіла ў пераходны ўзрост, таму ўсё надзвычай блізка ўспрымае да сэрца. Васьмігадовыя блізняты Вера і Поля падобныя як дзве кроплі вады. Павел прызнаецца, што са спіны нават ён можа іх пераблытаць, асабліва калі яны аднолькава апранутыя. Шумнай Ксеніі яшчэ няма і двух гадкоў, яна не без задавальнення прыцягвае да сябе ўвагу навакольных і адорвае іх усмешкамі.

— З Таняй мы пабраліся шлюбам праз паўгода пасля знаёмства. Мне было 24, ёй — 21. Ніякіх роздумаў наконт адсутнасці ўласнага жылля і не вельмі прыбытковай працы ў нас не было. Пакахалі адно аднаго, пажаніліся і пайшлі дзеці — без ніякіх «але» і «калі». Не збіралі грошы і не чакалі падыходзячых момантаў. Мы кіраваліся прынцыпам — праблемы трэба вырашаць у парадку іх узнікнення. Як ні дзіўна, у нас выхад з любой сітуацыі знаходзіцца сам сабой. Так, у матэрыяльным плане зараз значна лягчэй, чым было, калі ў нас быў толькі адзін Арсеній.

— Сучасная моладзь спачатку думае пра матэрыяльны дастатак і толькі пасля адважваецца на стварэнне сям'і...

— Прызнацца, першым часам не ўсе блізкія нас разумелі. Думалі, што мы нараджаем дзяцей, не падумаўшы. Я адзіны сын у сям'і, у Тані толькі адна родная сястра. Але, напэўна, нам наканавана лёсам быць шматдзетнымі бацькамі. Маіх дзядулю і бабулю таксама звалі Павел і Таццяна. І ў іх было... пяцёра дзяцей! Чатыры дачкі і адзін сын. Дарэчы, мы супаставілі факты толькі пасля нараджэння блізнят.

— Ганарыцеся статусам «шматдзетнай сям'і»?

— У нашым доме хапае шматдзетных сем'яў, таму ніякай выключнасці мы не адчуваем, — кажа Таццяна.

— Не люблю ярлык «шматдзетная сям'я». Ні ў якім разе не ганаруся тым, што ў мяне пяцёра дзяцей. Няма ў гэтым нічога занадта асаблівага. У кагосьці двое, трое, восем ці ўвогуле няма. Кожная сям'я — асобны сусвет, які ўпарадкаваны па сваіх правілах. Чалавек павінен ганарыцца не колькасцю дзетак і нават не іх поспехамі, а тым, што ён змог даць ім любоў і шчаслівае дзяцінства. Каб гэты запас светлых пачуццяў застаўся з імі на ўсё жыццё, і яны маглі перадаць яго далей. Па вялікім рахунку дзіцяці, акрамя любові, нічога не трэба, — лічыць Павел.

— У «Нататках» ёсць эпізоды, дзе вы не прызнаяцеся, колькі ў вас дзяцей. Чаму?

— А навошта казаць, калі не запытваюцца? Адкрыю сакрэт: гэтая інфармацыя ў некаторых людзей выклікае шок. Напрыклад, на пашпартным кантролі памежніцы пастаянна засыпаюць фразамі накшталт: «Ой, колькі іх! Гэта што, усе вашы? Ад аднаго шлюбу? Як жа вы спраўляецеся, бедненькі?» Прычым жонцы такіх пытанняў не задаюць. А летась у аэрапорце Грэцыі памежнік, прагортваючы штампы ў пашпарце, спачувальна сказаў: «Столькі дачок... Цяжка вам будзе, калі прыйдзе час іх замуж выдаваць!»

— Як размяжоўваеце хатнія абавязкі?

— Як мама скажа, так і будзе, — умешваецца ў размову Арсеній і выклікае смех бацькоў.

— Але гэта праўда, — дадае Павел.

— Ёсць меркаванне, што быццам сыны больш цягнуцца да матуль, а дочкі да бацькі. Як у вас?

— Сучасныя дзеці цягнуцца да вайфаю, прычым гэта не залежыць ад полу, — зноў жартуе Арсеній.

— І не толькі дзеці, — парыруе бацька. — Насамрэч, вайфай — тэма набалелая. У нашым доме ён адключаецца толькі ў крайніх выпадках, калі сітуацыя зусім выходзіць з-пад кантролю.

— Хто ў сям'і галоўны?

— Канешне, я! — кажа Павел, і ўсе зноў смяюцца. — Роўна настолькі, наколькі каралева Елізавета кіруе Англіяй. Калі шчыра: чым больш дзяцей, тым большая верагоднасць, што руліць у сям'і будзе жонка. Але гэта не перашкаджае мужу лічыць, што ён галоўны. Усе мужчыны крышачку дзеці, нам важна адчуваць сябе на п'едэстале.

Таццяна з мужам не згаджаецца:

— Ёсць пытанні, якія я магу вырашыць сама. Але і шмат сітуацый, калі апошняе слова дакладна будзе за Паўлам.

— Павел, а вы строгі бацька?

— Лічу, што свабода для дзяцей — гэта не так страшна, як залішнія забароны. Прызнаюся, у плане выхавання я далёкі ад ідэалу. Не правяраю дамашнія заданні і не адчытваю за дрэнныя адзнакі. На бацькоўскіх сходах чакаю, каб яны хутчэй скончыліся, у той момант, калі некаторыя бацькі старанна выпісваюць адзнакі з класных журналаў, задаюць пытанні настаўнікам.

Аднойчы сын атрымаў «тройку», і мы разам з гэтага пасмяяліся. Я яго нават з гэтым павіншаваў. А калі ён выдатна здаў уступныя экзамены ў ліцэй БДУ і прайшоў конкурс у шэсць чалавек на месца, я быў вельмі здзіўлены. Не чакаў. Дарэчы, поспехам дзяцей радуешся больш, чым сваім. Асабліва, калі адкрываюцца таленты, якіх у цябе няма. Арсеній — першы фізік у сям'і. У нас гуманітарная дынастыя: адны творчыя асобы.

— Многія жанчыны задаюцца пытаннем: «Як заахвоціць мужа да ўдзелу ў выхаванні дзяцей?»

— Прызнаюся: часам я таксама «адлыньваю» ад сваіх абавязкаў. Прыйдзеш дадому пасля работы і так хочацца пасядзець у «Фэйсбуку» ці паляжаць на канапе. Сітуацыя знаёмая многім, праўда? Але калі дзеці побач, яны абавязкова задумваюць нейкую гульню, уцягваюць у свой кіпіш і тады застацца ўбаку ад іх немагчыма.

— У вас, як у бацькоў з вялікім досведам, ёсць свае сакрэты выхавання?

— У нашым выпадку дзеці больш выхоўваюць нас, чым мы іх. Наша задача — проста сачыць за парадкам і дысцыплінай. Ніякіх спецыяльных хітрыкаў ці методык, выхаванне адбываецца само па сабе, гэта працэс, закладзены прыродай.

— Адкуль узяліся «Нататкі шматдзетнага таткі»?

— Вядома, з жыцця! Але трэба аддаць належнае сацыяльным сеткам. Без іх усе назіранні маглі б назаўсёды застацца толькі ў маёй галаве. Я рабіў запісы на «Фэйсбуку» і яны хутка сталі папулярнымі — збіралі шмат «падабаек» і каментарыяў. Спачатку мне здавалася, быццам я проста фіксую трапныя выказванні і смешныя сітуацыі. Але ў размовах з дзецьмі часам адкрываюцца зусім недзіцячыя ісціны. Пэўна, гэта і чапляе людзей. Мне пашанцавала: з моманту першага посту ў сацсетцы да серыі кніг пра ўласных дзяцей прайшло ўсяго два з паловай гады. Зараз ёсць жаданне выдаць усе «Нататкі» ў адной кнізе і менавіта на беларускай мове.

***

Здаецца, жыццё гэтай сям'і склалася такім чынам, што і пажадаць больш няма чаго. І ўсё ж на развітанне пытаюся ў «шматдзетнага таткі»:

— Ці шкадуеце аб чым-небудзь?

— Толькі аб тым, што некалі паддаўся на ўгаворы і дома з'явілася кошка. Калі кватэру разносяць дзеці — гэта нармальна, але калі да іх кампаніі дадаецца гэты пушысты камячок — гэта ўжо перабор.

Ганна КУРАК

Фота Ганны ЗАНКАВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.

Грамадства

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Каб адчуць, чым organіc food адрозніваецца ад звыклых для сучаснага гараджаніна прадуктаў, дастаткова пакаштаваць памідоры ў Савічах і параўнаць іх з таматамі з гіпермаркета.

Грамадства

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

На працягу многіх дзесяцігоддзяў пошта асацыіравалася з традыцыйным наборам паслуг — лістамі, пасылкамі, газетамі, пенсіямі... Але сучасныя тэхналогіі ўсё больш уваходзяць у наш побыт.