Вы тут

Дзіцячыя фільмы - дарослыя прынцыпы


Аматары кіно ўжо, напэўна, забыліся пра той час, калі трапіць на беларускія фільмы было лёгка: выбірай з афішы ды набывай квіток. Цяпер айчынным кіно нас песцяць не так часта, таму кожная прэм’ера — доўгачаканая і святочная. Сёння ў пракат выйшла новая стужка Вячаслава Нікіфарава «Тум-пабі-дум», якую пакажуць не толькі ў сталіцы, але і ў рэгіёнах.


Кадр з фільма «Тум-пабі-дум» (рэж. В. Нікіфараў).

Па-першае, новае кіно Нікіфарава інтрыгуе назвай: «Тум-пабі-дум» — гэта песня, якую па сюжэце напісалі героі фільма, і яна заклікае гледача прыдумаць уласны свет і вынайсці толькі ў ім зразумелую мову, свайго роду гімн, які будзе натхняць чалавека ісці наперад. Тое ж самае адбываецца і з героямі фільма — менавіта так кампазіцыя ўплывае на іх. Дарэчы, па прызнанні рэжысёра, гэтая песня вызначыла не толькі назву стужкі, але і апошнія сцэны фільма з «тумпабідумным» Мінскам — дзіцячым, анімацыйным, бесклапотным, словам, горадам вачыма дзяцей. Але галоўная інтрыга фільма — гэта яго жанр. Вячаслаў Нікіфараў вырашыў зняць сямейнае кіно, якое заўсёды было знакам якасці беларускага кінематографа: яго ўмеюць у нас ствараць, яно атрымліваецца сапраўды добрае, яго любяць глядзець! Зараз сямейнае кіно застаецца такім жа запатрабаваным у свеце — у Галівудзе, Дыснэі ды на сусветнавядомых студыях разумеюць не толькі патрэбу ў ім, але і неабходнасць такога кіно для развіцця дзяцей і з’яднання сям’і падчас кінапаказу. На перадпрэм’ерным паказе «Тум-пабі-дум», які адбыўся падчас фестывалю «Лістапад», быў аншлаг: шмат гледачоў, большая частка з якіх — дзеці, чарговы раз даказалі, што сямейнае кіно ў Беларусі павінна быць!

«Тум-пабі-дум» — гэта добрае і светлае кіно, дзе галоўны герой — хлопчык з дзіцячага дома, 10-гадовы Сан Саныч — вырашае знайсці бацькоў для сябе і сваёй маленькай сяброўкі Алесі. Як сапраўднае дзіця сучаснасці, хлопчык знаходзіць лепшы спосаб зрабіць гэта — скарыстацца інтэрнэтам і апублікаваць там аб’яву «Маладое дзіця шукае сям’ю з мэтай уладкавання прыватнага жыцця». Але маленькага героя цяпер чакаюць дарослыя праблемы і сур’ёзны маральны выбар. Па задуме Вячаслава Нікіфарава, хлопец у стужцы размаўляе з намі дарослай мовай: ён выкарыстоўвае нашы маральныя стэрэатыпы і лексіку, і ўсё гэта прымушае дарослага гледача паглядзець на сваіх дзяцей і на сябе іншымі вачыма.

Здымачны працэс «Тум-пабі-дум» цягнуўся ўсяго 4 месяцы: асноўнай пляцоўкай стаў дзіцячы дом у Радашковічах, а не ўрбаністычныя пейзажы ці бутафорскія дэкарацыі. Масоўка таксама была рэальная: маленькія акцёры з дзіцячага дома насамрэч не ігралі, а пражывалі свае гісторыі. У самы масавы здымачны дзень на пляцоўцы было 400 чалавек, з іх амаль 100 — за кадрам, і нават з такой колькасцю ўдзельнікаў працэсу атрымалася зняць вялікае ігравое кіно з мінімальным бюджэтам. Акцёры ў фільме беларускія (Павел Харланчук, Валерыя Арланава, Сяргей Чэкерэс), але самага галоўнага давялося шукаць вельмі доўга і нават за межамі Беларусі: 11-гадовага адэскага хлопчыка Арцёма Венгеровіча ўбачылі на адным з украінскіх тэлешоу. Зразумела, што якасць кіно залежыць і ад здымачнай групы, але тут у прафесіяналізме сумнявацца не даво-дзіцца: камерай кіравалі Аляксандр Рудзь і Павел Зубрыцкі, музыку напісаў кампазітар Сяргей Бельцюкоў, а сцэнарый і пастаноўка былі ў руках уладальніка кінапрэміі «Зала-ты арол» Вячаслава Нікіфарава.

Дарэчы, сваю стужку Нікіфараў лічыць нацыянальным фільмам: усё ў ёй пранізана атмасферай Мінска, і тыя, хто ўжо паглядзеў кіно, адзначаюць, «які ў нас прыгожы горад!». Акрамя таго, што ў стужцы выкарыстаныя айчынныя лакацыі, беларускага тут сапраўды шмат: закранулі і праблему існавання дзіцячых дамоў, і пытанні бацькоў і дзяцей, і шчырае сяброўства... Рэжысёр адзначае, што ацэньваць карціну варта па галоўным героі, а ў «Тум-пабі-дум» — гэта небанальны, аб’ёмны, эрудзіраваны і высокамаральны Сан Саныч, якому ў кінакультуры няма роўных, і адзіная паралель у кіно — савецкі «Плюмбум» Вадзіма Абдрашытава, хоць персанажы зусім непадобныя.

«Тум-пабі-дум» — гэта незвычайны мікс жанраў, персанажаў і падзей, які кінакрытыкі лічаць досыць удалым, улічваючы, у якіх складаных умовах ішла работа над праектам (кінастудыя «Беларусьфільм» у той час яшчэ была на рэканструкцыі). Менавіта таму кожнаму трэба ўпэўніцца ў тым, што нават складаныя сітуацыі не ўплываюць на магчымасці таленту. Новае беларускае сямейнае кіно можна паглядзець у Віцебскай (да 21 лютага), Гомельскай (да 28 лютага), Брэсцкай і Магілёўскай абласцях (да 7 лютага), а таксама да 7 лютага будуць паказы ў кінатэатрах Мінска.

Маргарыта ДЗЯХЦЯР

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Мядзведзь на сцэне, Чэхаў на мове жэстаў і самая дакладная перадача стану дэпрэсіі.

Спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Якія задачы ставяцца перад камандай у 2019 годзе і што самае важнае ў бадмінтоне?

Грамадства

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Як зрабіць, каб у вучняў загарэліся вочы?

Грамадства

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Горад-спадарожнік, анкалагічны цэнтр, «вёскі будучыні»...